Dmitrij Kabalewski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Imię i nazwisko | Dmitrij Borisowicz Kabalewski |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci | 14 lutego 1987 |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |
Strona internetowa |
Dmitrij Borisowicz Kabalewski (ros. Дмитрий Борисович Кабалевский; ur. 17 grudnia?/30 grudnia 1904 w Sankt-Petersburgu, zm. 14 lutego 1987 w Moskwie) – rosyjski pianista i kompozytor.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Studia muzyczne rozpoczął w 1918 roku w moskiewskiej Szkole Muzycznej im. Skriabina. Kompozycji uczył się u S. Wasilenki i G. Catoire’a. Później wstąpił do Konserwatorium Moskiewskiego, gdzie był uczniem Nikołaja Miaskowskiego (kompozycja) i Aleksandra Goldenweisera (fortepian). Wkrótce po ukończeniu konserwatorium rozpoczął pracę pedagogiczną (jako profesor kompozycji w konserwatorium moskiewskim).
Kabalewski należy – obok Prokofjewa, Szostakowicza i Chaczaturiana – do najpopularniejszych kompozytorów radzieckich. Niekiedy bliski ich muzyce, w istocie pozostał jednak indywidualny w specyficznym, groteskowym humorze, w żywości pulsu rytmicznego, prostocie i klarowności faktury, a zarazem plastyczności tematów melodycznych, niekiedy w osobliwej dysonansowości. Kabalewski jest w swoich kompozycjach oszczędny, posługuje się fakturą przejrzystą i prostą tematyką.
Reprezentant stylu neoklasycznego, nawiązującego do twórczości Prokofjewa i Rachmaninowa. Pisał symfonie, poematy symfoniczne, opery, utwory kameralne i fortepianowe, ale największą popularnością cieszą się jego koncerty: fortepianowe, wiolonczelowe i skrzypcowy. Ważny dział jego twórczości stanowią drobne utwory fortepianowe przeznaczone dla dzieci, wydane również w Polsce[1], popularne, należące do repertuaru adeptów sztuki pianistycznej.
Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie[2].
Wybrana muzyka filmowa
[edytuj | edytuj kod]- 1935: Aerograd
- 1941: Antoni Iwanowicz gniewa się
- 1949: Życie dla nauki
- 1950: Musorgski
Odznaczenia i nagrody
[edytuj | edytuj kod]- Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (27 grudnia 1974)
- Order Lenina (czterokrotnie – 29 grudnia 1964, 1971, 27 grudnia 1974 i 29 grudnia 1984)
- Order Czerwonego Sztandaru Pracy (14 października 1966)
- Order „Znak Honoru” (1 czerwca 1940)
- Nagroda Leninowska (1972)
- Nagroda Stalinowska (trzykrotnie – 1946, 1949 i 1951)
- Nagroda Państwowa ZSRR (1980)
- Nagroda Leninowskiego Komsomołu (1984)
I medale.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dmitrij Borisovič Kabalevskij , Stanisława Raube , Utwory wybrane: z op. 27: na fortepian, Wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1988, s. 1, ISBN 978-83-224-1166-7 [dostęp 2023-07-27] .
- ↑ Новодевичье кладбище. Кабалевский Дмитрий Борисович (1904-1987)
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dmitry Kabalevsky [online], allmusic.com [dostęp 2013-05-13] (ang.).
- http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=11251 (ros.)
- ISNI: 0000000120321176
- VIAF: 103990744
- LCCN: n50043095
- GND: 11945002X
- NDL: 00445013
- BnF: 138958080
- SUDOC: 073913073
- SBN: SBLV015749
- NKC: jn20000603268
- BNE: XX974366
- NTA: 070748055
- BIBSYS: 90199239
- CiNii: DA02246872
- Open Library: OL367750A
- PLWABN: 9810540353705606
- NUKAT: n97066312
- J9U: 987007263485305171
- PTBNP: 672464
- CANTIC: a10479223
- LNB: 000038958
- BNA: 000031591
- CONOR: 46441571
- ΕΒΕ: 98985
- KRNLK: KAC2018N8294