Elżbieta Stefańska – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 7 września 1943 |
---|---|
Instrumenty | |
Gatunki | |
Wydawnictwo | m.in. Polskie Nagrania „Muza”, EMI, Decca Records |
Odznaczenia | |
![]() ![]() | |
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Stefa%C5%84ski_ludwik%2C_stefa%C5%84ska_el%C5%BCbieta.jpg/220px-Stefa%C5%84ski_ludwik%2C_stefa%C5%84ska_el%C5%BCbieta.jpg)
Elżbieta Stefańska-Kłyś (ur. 7 września 1943 w Krakowie) – polska klawesynistka i pedagog, profesor sztuki, córka pianistów Haliny Czerny-Stefańskiej i Ludwika Stefańskiego.
Odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001)[1] oraz Srebrnym (2008) i Złotym (2018) Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2][3].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wykształcenie i praca pedagogiczna
[edytuj | edytuj kod]W młodości uczyła się gry na klawesynie pod kierunkiem Janiny Wysockiej-Ochlewskiej, a następnie ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie w klasie Hansa Pischnera z Berlina. Swe umiejętności doskonaliła na kursach mistrzowskich w Sienie i Weimarze[4]. W 1982 uzyskała tytuł profesora[5]. W latach 1981–1990 była kierowniczką Katedry Klawesynu i Instrumentów Dawnych w Akademii Muzycznej w Krakowie[6]. Prowadzi również kursy mistrzowskie[7].
Kariera muzyczna
[edytuj | edytuj kod]Jest laureatką Konkursu Muzyki Dawnej w Łodzi (1964) i Międzynarodowego Konkursu Muzycznego w Genewie (1965)[4]. Dzięki tym sukcesom rozpoczęła międzynarodową karierę. Koncertowała w wielu krajach Europy (w Anglii, Austrii, Bułgarii, Czechach, Hiszpanii, Holandii, Niemczech, Rosji, Rumunii, Słowacji, Szwajcarii, Szwecji, na Węgrzech, Litwie, Łotwie, Ukrainie, we Francji i Włoszech), Azji (w Iranie, Japonii, Korei Południowej i na Tajwanie) oraz w USA[7].
Brała udział jako juror w konkursach muzycznych, m.in. Międzynarodowym Konkursie Klawesynowym w Monachium (1970), Konkursie Pianistycznym w Tajpej (1990), Międzynarodowym Konkursie Bachowskim w Lipsku (1992) i Międzynarodowym Konkursie Klawesynowym w Warszawie (1993)[7].
Dokonała nagrań dla wytwórni Polskie Nagrania „Muza”, EMI, Decca Records, Fonit Centra[4]. Dla Pony Canyon (Tokio) nagrała 6 płyt z 18 sonatami Wolfganga Amadeusa Mozarta na fortepianie z czasów kompozytora. Dla tej samej firmy nagrała również utwory Johanna Sebastiana Bacha[6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ M.P. z 2002 r. nr 3, poz. 55
- ↑ Lista laureatów medalu Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2021-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-31)].
- ↑ Srebrne Medale „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” otrzymali Elżbieta Stefańska oraz Zbigniew Święch. krakow.pl. [dostęp 2016-04-14].
- ↑ a b c Elżbieta Stefańska – klawesyn. amuz.krakow.pl. [dostęp 2016-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-22)]. (pol.).
- ↑ Prof. Elżbieta Stefańska-Kłyś, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2010-03-10] .
- ↑ a b Koncert uniwersytecki. filharmonia.krakow.pl, 2019-01-23. [dostęp 2021-09-08]. (pol.).
- ↑ a b c Anna Iwanicka-Nijakowska: Elżbieta Stefańska. culture.pl, marzec 2011. [dostęp 2016-04-14]. (pol.).