Ewa Bińczyk (ur. 1976) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Państwo działania | |
---|---|
Data urodzenia | 22 czerwca 1976 |
Profesor doktor habilitowana nauk humanistycznych | |
Specjalność: filozofia języka, filozofia nauk, filozofia współczesna, socjologia wiedzy, społeczne studia nad nauką i technologią | |
Alma Mater | |
Doktorat | 8 września 2004 – filozofia |
Habilitacja | 11 czerwca 2013 – filozofia |
Profesura | 10 marca 2020 |
Profesor UMK | |
Stanowisko | Kierowniczka Zakładu Filozofii Nauki Instytutu Filozofii UMK |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/Ewa_Bi%C5%84czyk%2C_Edwin_Bendyk.jpg/220px-Ewa_Bi%C5%84czyk%2C_Edwin_Bendyk.jpg)
Ewa Bińczyk (ur. 22 czerwca 1976)[1] – polska filozofka, wykładowczyni Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu; zajmuje się socjologią wiedzy, filozofią nauki, historią nauki, filozofią języka, studiami nad nauką i technologią.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Uzyskała na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika magisterium z filozofii w 2000 na podstawie pracy Nieobecność podmiotu jako zasada teorii dyskursów Michela Foucault oraz w 2001 z socjologii na podstawie pracy „Socjologia wiedzy” w Biblii[2]. W 2004 doktoryzowała się z filozofii języka na podstawie pracy Nowe oblicza referencyjności w świetle wybranych koncepcji filozofii współczesnej (promotor: Andrzej Szahaj). W 2013 uzyskała habilitację na podstawie dysertacji Technonauka w społeczeństwie ryzyka. Filozofia wobec niepożądanych następstw praktycznego sukcesu nauki. W 2020 otrzymała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[3].
Jest profesor nadzwyczajną UMK, gdzie na Wydziale Humanistycznym kieruje Zakładem Filozofii Nauki w Instytucie Filozofii UMK[4].
Wyróżniona (2009) oraz nagrodzona (2010) w stypendium tygodnika „Polityka” „Zostańcie z nami”[5]. Otrzymała także Stypendium Fundacji Fulbrighta, które odbyła w latach 2006–2007 we Fresno City College i stypendium Fundacji na rzecz Nauki Polskiej dla młodych naukowców (2005)[6][2].
Publikacje książkowe
[edytuj | edytuj kod]- Epoka człowieka. Retoryka i marazm antropocenu, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018.
- Horyzonty konstruktywizmu. Inspiracje, perspektywy, przyszłość, red. naukowa Ewa Bińczyk, Aleksandra Derra, Janusz Grygieńć. Toruń: Wydawnictwo Naukowe UMK, 2015.
- Studia nad nauką oraz technologią. Wybór tekstów, red. naukowa Ewa Bińczyk, Aleksandra Derra. Toruń: Wydawnictwo Naukowe UMK, 2014.
- Modeling Technoscience and Nanotechnology Assessment. Perspectives and Dilemmas. Współautor: Tomasz Stępień. Frankfurt am Mein, Bern, Bruxelles, New York, Oxford, Warszawa, Wien: Wydawnictwo Peter Lang, 2014.
- Technonauka w społeczeństwie ryzyka. Filozofia wobec niepożądanych następstw praktycznego sukcesu nauki, Toruń: Wydawnictwo Naukowe UMK, 2012.
- Obraz, który nas zniewala. Współczesne ujęcia języka wobec esencjalizmu i problemu referencji, Kraków: Universitas, 2007.
- Socjologia wiedzy w Biblii, Kraków: Zakład Wydawniczy Nomos, 2003.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ KRS 0000561157
- ↑ a b Dr hab. Ewa Bińczyk, prof. UMK – Instytut Filozofii UMK [online], filozofia.umk.pl [dostęp 2018-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2018-12-26] .
- ↑ Prof. dr hab. Ewa Bińczyk, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-12-18] .
- ↑ Władze i struktura – Instytut Filozofii UMK [online], filozofia.umk.pl [dostęp 2018-12-18] .
- ↑ Dziedzina FILOZOFIA, laureatka 2010 [online], polityka.pl, 5 października 2010 [dostęp 2018-12-18] (pol.).
- ↑ Ewa Binczyk | Fulbright Scholar Program [online], fulbrightscholars.org [dostęp 2023-01-18] .