Fink (muzyk) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Fink podczas koncertu w 2014 roku | |
Imię i nazwisko | Finian Paul Greenall |
---|---|
Pseudonim | Fink, Sideshow |
Data i miejsce urodzenia | |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód | gitarzysta, wokalista, DJ, producent muzyczny, kompozytor, autor tekstów |
Aktywność | od 1993 roku |
Wydawnictwo | Kickin Records, Ntone, Ninja Tune, R’COUP’D |
Współpracownicy | |
Guy Whittaker (gitara basowa) Tim Thornton (perkusja) | |
Strona internetowa |
Fink, właśc. Finian Paul Greenall (ur. w 1972 w St Ives w Kornwalii) – brytyjski wokalista, autor tekstów, gitarzysta, producent muzyczny, kompozytor i DJ, z potrzeby grania elektronicznej muzyki tanecznej stworzył swoje alter ego pod nazwą Sideshow[1].
Współpracował z takimi artystami jak Amy Winehouse[2], John Legend[2], Banks[2], Professor Green[3], Nitin Sawhney[4] czy Bonobo[5].
W 2000 roku ukazał się debiutancki album studyjny wokalisty Fresh Produce[6]. Od 2006 roku i premiery drugiej płyty Biscuits for Breakfast, nazwa Fink określa również trio, w którego skład wchodzi Greenall, basista Guy Whittaker i perkusista Tim Thornton[7]. W następnym roku opublikowano album Distance and Time[8], a dwa lata później płytę Sort of Revolution[9]. W 2011 roku ukazał się album Perfect Darkness[10], a w 2014 roku Hard Believer, który osiągnął największy komercyjny sukces spośród wszystkich wydawnictw muzyka[11]. Album promował singel „Looking Too Closely”, notowany w holenderskim zestawieniu przebojów MegaCharts[12]. W 2015 roku opublikowano album Horizontalism zawierający nowe wersje utworów z poprzedniego albumu oraz premierowe kompozycje wokalisty[13].
Muzyk wydał również dwa albumy koncertowe, Wheels Turn Beneath My Feet w 2012 roku oraz Fink Meets the Royal Concertgebouw Orchestra w 2013 roku, na którym znalazł się materiał zapisany podczas występu z Koninklijk Concertgebouworkest w Amsterdamie[14].
W lipcu 2013 roku muzyk otrzymał nominację do nagrody Independent Music Awards w kategorii Najlepszy występ na żywo[15].
Od 2014 roku Fink wydaje swoje płyty pod szyldem własnej wytwórni płytowej R’COUP’D Records[11].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Dzieciństwo, początki kariery
[edytuj | edytuj kod]Finian Greenall urodził się w 1972 roku w St Ives w Kornwalii[16]. Pochodzi z muzykalnej rodziny[17]. Jego ojciec był muzykiem folkowym, a matka managerem muzycznym[17]. Dorastał w Bristolu[16]. Jako nastolatek grał na gitarze akustycznej swojego ojca[18]. Jako źródło swoich inspiracji, muzyk podaje twórczość The Cure, The Smiths, The Orb, Aphexa Twina czy Moby’ego[19]. Interesował się także muzyką afrykańską oraz japanese hardcore[18]. Podczas studiów na Uniwersytecie Leeds najczęściej słuchał acid jazzu oraz elektronicznej muzyki tanecznej[20]. Po ukończeniu studiów z zakresu historii i filologii angielskiej, wokalista podpisał kontrakt z wytwórnią Kickin Records[17].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/Fink.jpg/280px-Fink.jpg)
W 1993 roku nagrał gościnne partie gitarowe do utworu „No Idea”, zamykającego debiutancki album Wanna Smash Sensation! kanadyjskiego zespołu Bum[21]. Swoją pierwszą płytę Extra Vehicular Activity wydał w 1995 roku pod szyldem zespołu E.V.A., w którym grał wraz z kolegami z uczelni, Lee Jonesem oraz Richem Wilkinsonem[22]. W tym czasie wyprodukował także pierwsze demo dla Amy Winehouse, pracując jednocześnie jako promotor londyńskiego klubu oraz DJ[17]. Następnie rozpoczął pracę na rynku muzycznym dla kilku londyńskich wytwórni muzycznych, takich jak między innymi Virgin Records, Def Jam i Sony Music[23].
1997–2000: Fresh Produce
[edytuj | edytuj kod]W 1997 roku ukazał się debiutancki minialbum Greenalla Fink Funk[24], a dwa lata później Front Side, wydany nakładem wytwórni płytowej Ntone[25]. Wydawnictwa poprzedzały wydanie pierwszego albumu studyjnego wokalisty Fresh Produce z 2000 roku[6], promowanego singlem „Ever Since I Was a Kid It Seemed I Collected Something”[26].
Po wydaniu płyty Fink kontynuował pracę jako producent muzyczny, współpracując między innymi z Martinem Taylorem, Michaelem Pittem oraz Robertem Belfourem[27]. W tym samym okresie nagrał także remiksy do utworów „Prayer” oraz „Salvation” Ryūichiego Sakamoto[28], a także singla „Drinking in L.A.” zespołu Bran Van 3000[29].
2001–2006: Zespół Fink, Biscuits for Breakfast
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Fink_on_stage_19.jpg/220px-Fink_on_stage_19.jpg)
W 2002 roku Greenall wyprodukował remiks utworu „Coming Second” grupy Elbow[30]. Rok później uczestniczył w produkcji utworu „The Date”, który pojawił się na albumie The Six Million Names of God zespołu Blu Mar Ten[31]. W kolejnych latach wokalista porzucił muzykę taneczną i zaczął tworzyć w klimacie bardziej tradycyjnych brzmień. Efektem zmiany został album Biscuits for Breakfast, wydany w 2006 roku we współpracy z Guyem Whittakerem i Timem Thorntonem[32]. Niedługo po wydaniu płyty muzycy postanowili występować razem pod nazwą Fink oraz podpisać profesjonalny, długoletni kontrakt płytowy z wytwórnią Ninja Tune[7]. Album promowały single „Pretty Little Thing”[33] oraz „So Long”[34]. Pierwszy z singli wykorzystano w czwartym sezonie amerykańskiego serialu młodzieżowego Greek[17]. Utwór dotarł do 4. miejsca listy iTunes Folk Chart[35].
Kilka tygodni po wydaniu albumu, muzyk został zaproszony przez duet Zero 7 jako support przed ich brytyjską trasą koncertową[36]. W 2005 roku Greenall zaśpiewał gościnnie w utworach „Dead Man”, „Everything” i „Rag Doll” z albumu Philtre hindusko-brytyjskiego muzyka Nitina Sawhneya[37]. W tym samym roku muzyk współpracował przy powstawaniu utworów „Tic Toc” i „Simple Things” Willa Saula[38]. Wokalista miał także udział w albumie Bonobo Days to Come, nagrywając partie wokalne do piosenki „If You Stayed Over” oraz pisząc tekst utworu[5]. Jesienią 2006 roku muzyk wystąpił ze swoim recitalem podczas inauguracji londyńskiego festiwalu BBC Radio 2 Electric Proms[39]. Swoje utwory zaprezentował ponadto podczas przeglądów muzycznych Bestival, Green Man, Rip Curl, Fruitstock, Across the Tracks oraz The Big Chill[40].
2007–2010: Distance and Time, Sort of Revolution
[edytuj | edytuj kod]Podczas trasy koncertowej promującej album Biscuits for Breakfast, Fink odwiedził wiele miejsc Europy i Ameryki, występując między innymi na festiwalu w Lowlands, w La Maroquinerie w Paryżu oraz teatrze Joe’s Pub w Nowym Jorku[41]. 10 maja 2007 roku wokalista wystąpił w londyńskim klubie muzycznym The Luminaire[42], a 2 października 2007 roku w teatrze Alhambra w Paryżu[43]. W trakcie tworzenia materiału na kolejny album, muzyk nawiązał współpracę z Blairem MacKichanem, z którym napisał piosenkę „This Is the Thing”, stanowiącą pierwszy singel nowego wydawnictwa[44]. Utwór dotarł na 18. miejsca brytyjskiego zestawienia muzycznego UK Indie Breakers Chart[45]. Piosenkę wykorzystano w serialach Magia kłamstwa[17], Jupitery piątkowych wieczorów[46], Wciąż ją kocham[46], Sekretny dziennik call girl[47] oraz reklamie firmy MasterCard[48]. Nowa płyta Distance and Time została wydana 1 października 2007 roku przez wytwórnię Ninja Tune[8]. Album notowany był na 139. pozycji francuskiego zestawienia prowadzonego przez Syndicat national de l’édition phonographique[49]. W ramach trasy promocyjnej wydawnictwa, Fink wystąpił między innymi na koncertach w Niemczech, Republice Południowej Afryki i Kanadzie, supportując także przed koncertem zespołu Negramaro na stadionie San Siro w Mediolanie[50]. Drugim singlem promującym wydawnictwo został utwór „Little Blue Mailbox”[51]. W 2008 roku wokalista nawiązał jednorazową współpracę z Timem „Hardkandy” Bidwellem, nagrywając partie gitarowe do utworów „Morning Light” oraz „Scum” z albumu Second to None[52]. W tym samym roku muzyk wystąpił na festiwalu Beachdown[53] oraz udzielił obszernego wywiadu dla czasopisma Heat w Republice Południowej Afryki[54]. 14 maja 2009 roku wokalista wystąpił na festiwalu The Great Escape w Brighton[55].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Fink3backstageMassy2011byTommyNLance.jpeg/290px-Fink3backstageMassy2011byTommyNLance.jpeg)
Po wydaniu singla „If Only”[56], z Greenallem skontaktował się John Legend, który zaproponował mu współpracę nad jego nową płytą Evolver[41]. Wokalista współtworzył utwory „Set Me Free” oraz „Green Light”[57], który nagrodzono w 2010 roku statuetką podczas ceremonii wręczenia nagród brytyjskiej branży fonograficznej BMI[58]. John Legend w ramach podziękowań pomógł wokaliście przy powstawaniu materiału na album Sort of Revolution, który został wydany 25 maja 2009 roku[9]. Płytę promowały utwory „Sort of Revolution”[59] oraz „See It All”[60]. Pierwszy z singli użyto w brytyjskim filmie kryminalnym 4.3.2.1 oraz serialu Gwiezdne wrota: Wszechświat[46], zaś drugi w CSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku[61]. Ponadto pochodzący z albumu utwór „If I Had a Million” pojawił się w serialu Franklin & Bash[62], piosenka „Move on Me” w kanadyjskim serialu science-fiction Continuum: Ocalić przyszłość[63], a utwór „Trouble’s What You’re In” w serialu Bitten[64]. Wydawnictwo Sort of Revolution dotarło do 136. pozycji francuskiego zestawienia SNEP[49] oraz 60. miejsca w holenderskim notowaniu albumów MegaCharts[12]. Wiosną muzyk wyruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, supportując przed występami zespołu Gomez[65]. W międzyczasie grupa Radiohead wyraziła zainteresowanie muzyką Finka, umieszczając jedną z jego piosenek z płyty, „Q & A”, na swojej stronie internetowej[66]. Wokalista został zaproszony do audycji Maida Vale Studios Gillesa Petersona w radiu BBC Radio One, gdzie udzielił wywiadu oraz gościnnie zaśpiewał kilka utworów z albumu[67]. W październiku 2009 roku Fink wydał minialbum Sort of Versions, zawierający akustyczne wersje sześciu utworów[68]. W tym samym roku opublikowano również remiks singla „Sort of Revolution” z gościnnym udziałem The Cinematic Orchestra[69]. 3 grudnia 2009 roku Greenall wraz z zespołem wziął udział w trzygodzinnej audycji radiowej Morning Becomes Eclectic w radiu KCRW w Kalifornii[70].
W ramach promocji płyty Sort of Revolution wokalista wyruszył w trasę koncertową, w którą włączył także występy w Chinach[71] oraz Australii, gdzie pojawił się gościnnie podczas festiwalu w Sydney[72]. Podczas podróży Greenall poznał Professora Greena, z którym postanowił nawiązać współpracę przy jego debiutanckim albumie Alive Till I’m Dead z 2010 roku[3]. Wokalista wyprodukował wówczas utwór „Closing The Door”, w którym gościnnie zaśpiewał oraz do którego nagrał partie klawiszowe, gitarowe i smyczkowe[3]. Elementy perkusyjne i basowe w piosence nagrali natomiast Whittaker i Thornton[3]. Rok później Fink pojawił się na drugiej płycie Greena At Your Inconvenience, wspierając wokalnie rapera w utworze „Spinning Out”, będącym nową wersją przeboju „Where Is My Mind” grupy Pixies[73]. Fink napisał także teksty do utworów „Lost Where I Belong” oraz „Far Closer” Andreyi Triany, pochodzących z debiutanckiego albumu wokalistki Lost Where I Belong[74]. Podczas amerykańskiej trasy promującej płytę Sort of Revolution, Fink został również zaproszony do udziału w koncercie ku pamięci zespołu R.E.M. w nowojorskim Carnegie Hall[75]. Greenall wykonał wówczas utwór „The Apologist” z albumu Up[75].
2011–2013: Perfect Darkness
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/FinkUtrechtOct11byTommyNLance.jpg/260px-FinkUtrechtOct11byTommyNLance.jpg)
Podczas pracy nad materiałem na kolejną płytę, Fink wyruszył do Los Angeles, gdzie spotkał się z producentem Billym Bushem[76]. 25 kwietnia 2011 roku muzyk udostępnił utwór „Yesterday Was Hard on All of Us”, będący pierwszym singlem zapowiadającym nowe wydawnictwo[77]. Utwór pojawił się w drugim odcinku ósmego sezonu serialu Dr House[17], dwunastym odcinku czwartego sezonu W garniturach[78], szóstym odcinku trzeciego sezonu Parenthood[79] a w 2014 roku wykorzystano go w dramacie historycznym Selma[46]. Premiera albumu Perfect Darkness odbyła się 13 czerwca 2011 roku[10]. Album dotarł do 6. miejsca brytyjskiego zestawienia UK Indie Breakers Chart[80], 149. pozycji francuskiego notowania SNEP[49] oraz 32. miejsca holenderskiego zestawienia albumów[12]. W ramach promocji płyty wokalista zorganizował trasę koncertową, w której ważnym elementem była produkcja wizualna zaprojektowana przez firmę 59 Productions[81]. 28 czerwca 2011 roku muzyk wystąpił w londyńskim Rough Trade East[82]. Na początku października 2011 roku wokalista wydał pierwszy w swojej karierze podwójny singel z utworami „Perfect Darkness” oraz „Berlin Sunrise”[83]. Utwór „Perfect Darkness” był soundtrackiem niezależnego filmu fabularnego W szczerym polu, który wyreżyserowała Ava DuVernay[84].
W 2012 roku muzyk wydał swój pierwszy album koncertowy Wheels Turn Beneath My Feet z utworami wykonywanymi na żywo podczas recitali w Kopenhadze, Londynie, Wiedniu, Amsterdamie, Paryżu, Lyonie i Pradze[85]. Wydawnictwo dotarło do 159. miejsca flandryjskiego zestawienia Ultratop w Belgii[86]. W tym samym roku muzyk wystąpił podczas festiwalu Soundwave w Chorwacji[87], a także otrzymał zaproszenie na występ z Koninklijk Concertgebouworkest z Holandii podczas koncertu ku czci Królowej[88]. Całe wydarzenia było transmitowane internetowo przez specjalną aplikację na iPadach[88]. Nagrania muzyczne zarejestrowane podczas koncertu zostały umieszczone na płycie koncertowej Fink Meets the Royal Concertgebouw Orchestra, która ukazała się 14 października 2013 roku[14] i notowana była na 159. miejscu we flandryjskim, 118. pozycji w walońskim oraz 78. miejscu w holenderskim zestawieniu wydawnictw[89].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/Fink_on_stage_7.jpg/260px-Fink_on_stage_7.jpg)
W listopadzie 2012 roku Fink zagrał swój największy koncert w karierze, występując na arenie O2 Shepherd’s Bush Empire w londyńskiej dzielnicy Shepherd’s Bush[90]. W tym samym roku Greenall pojawił się gościnnie razem z Shafqatem Amanatem Alim i braćmi Salim-Suleiman w jednym z pilotażowych odcinków indyjskiego programu The Dewarists[91]. Muzyk nagrał także utwory na ścieżkę dźwiękową do filmu Williama H. Macy’ego Bez kompasu[92]. Rok później ponownie nawiązał współpracę z Johnem Legendem, pisząc i nagrywając z nim piosenkę „Move” wykorzystaną w ścieżce dźwiękowej filmu Zniewolony[93]. Ostatnim, trzecim singlem promującym album Perfect Darkness został utwór „Warm Shadow”, który wykorzystano w serialach Żywe trupy[94] oraz Bitten[95].
W 2013 roku Close zaprosił Finka do współpracy przy utworze „Wallflower”, który został singlem promującym solowy album producenta Getting Closer[96]. W tym samym roku wokalista skomponował także muzykę do utworów „It’s All Over Your Body” oraz „No Beginning No End” José Jamesa[97], był współautorem tekstu do utworu „Professional” grupy The Weeknd[98] oraz producentem piosenek „Brave Face”, „Waiting for You” i „Reckless Love” z debiutanckiego albumu Josha Kumry Good Things Come to Those Who Don’t Wait[99]. Ponadto napisany i skomponowany przez wokalistę utwór „Colour in Your Hands” użyto w amerykańskim serialu kryminalnym Impersonalni[46], a piosenkę „Wheels” wykorzystano w serialach Kamuflaż[100] oraz Agenci NCIS[101]. W lipcu 2013 roku muzyk otrzymał nominację do nagrody Independent Music Awards w kategorii Najlepszy występ na żywo[15].
2014-2016: Hard Believer, Horizontalism
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Fink_on_stage_5.jpg/260px-Fink_on_stage_5.jpg)
W marcu 2014 roku Fink umieścił w internecie pierwszy utwór z kolejnej płyty, „Hard Believer”, do pobrania za darmo w formacie digital download z portalu SoundCloud[102]. Album o tym samym tytule ukazał się 14 lipca 2014 roku nakładem wytwórni R’COUP’D, będącej znakiem firmowym Ninja Tune[11]. Wydawnictwo dotarło do 3. pozycji brytyjskiego notowania UK Indie Chart[103] oraz 14. miejsca zestawienia UK Indie Breakers Chart[80]. Notowane był ponadto na 72. pozycji zestawienia albumów we Francji[49], 8. miejscu w Holandii[12], 45. pozycji w Belgii[86], 21. miejscu szwajcarskiego zestawienia Schweizer Hitparade[104], 37. pozycji w austriackim notowaniu albumów Ö3 Austria Top 40[105], 25. miejscu w niemieckim notowaniu Media Control Charts[106] oraz 30. pozycji w zestawieniu Heatseekers Albums w Stanach Zjednoczonych[107]. Komercyjny sukces osiągnął także drugi singel albumu, „Looking Too Closely”, który dotarł między innymi do 89. pozycji zestawienia MegaCharts w Holandii[12]. Do utworu nakręcono teledysk, który wyreżyserował duet Wolf&Lamm w składzie Joffrey Jans i Kai Kurve[108]. Utwór użyto w serialach telewizyjnych Kamuflaż[109], Scorpion[110], W garniturach[111] oraz Kłamstwa na sprzedaż[112]. Ostatnimi singlami albumu zostały utwory „Shakespeare”[113] oraz „Pilgrim”[114], do których teledyski zrealizowali Oliver Murray[115] i Alex „Foley” Flach[116]. Utwór „Pilgrim” wykorzystano w trzecim odcinku drugiego sezonu amerykańskiego serialu telewizyjnego Czarna lista[117]. W 2014 roku muzyk napisał tekst do utworu „My Boy” Phillipa Phillipsa[118].
W 2015 roku wokalista wraz z zespołem wyruszył w europejską trasę koncertową Hard Believer Tour, w której supportował mu Douglas Dare[119]. W tym samym roku wydał również album Horizontalism[13], notowany na 123. pozycji zestawienia albumów w Belgii[86] oraz 84. miejscu w Holandii[12]. Wydawnictwo promował singel „Fall Into the Light”[120]. 24 lutego 2015 roku muzyk opublikował mixtape / I A / MIX 165[121]. Wokalista zapowiedział ponadto drugą, jesienną trasę koncertową Autumn Tour, którą zainaugurował koncertem w Falmouth[122]. Gościem specjalnym trasy został zespół She Drew The Gun[123]. 4 października 2015 roku Greenall uczestniczył w audycji niemieckiego radia Flux FM[124]. Dzień później opublikowano teledysk do utworu „Too Late”, który został kolejnym singlem promującym album Hard Believer[125]. Singel zawierał wydanie radiowe oraz dwie zmiksowane wersje utworu[126]. 13 maja 2016 roku Grasscut wydał album Everyone Was a Bird – Remixed, na którym znalazła się nową wersja utworu „Islander”, zremiksowana przez Finka[127].
2017-2018: Fink’s Sunday Night Blues Club, Vol. 1, Resurgam
[edytuj | edytuj kod]5 lutego 2017 roku piosenkarz wydał utwór „Boneyard”, do którego nakręcono teledysk w reżyserii Brahma van der Hoevena oraz Boba van de Gronde[128]. Utwór stanowił pierwszy singel promujący utrzymany w stylistyce blues rockowej album Fink’s Sunday Night Blues Club, Vol. 1, którego premiera odbyła się 10 marca 2017 roku[129]. Wydawnictwo powstało przy współpracy z Davidem Shirleyem oraz Colinem Stetsonem[129]. Za ostateczne brzmienie albumu wraz z Finkiem odpowiadał Flood[129]. Wokalista podkreśla, iż płyta to wyraz jego miłości do bluesa[129]. Album uplasował się na 73. miejscu zestawienia Ultratop 200 Albums w Regionie Walońskim oraz 53. pozycji notowania Ultratop 200 Albums w Regionie Flamandzkim w Belgii[130]. Dotarł również do 53. miejsca zestawienia Album Top 100 prowadzonego przez MegaCharts w Holandii, a także do 59. pozycji na liście Alben Top 100 publikowanej przez Hitparade.ch w Szwajcarii[130].
Od 2019: Bloom Innocent
[edytuj | edytuj kod]4 września 2019 roku muzyk zaanonsował premierę nowego albumu Bloom Innocent i udostępnił utwór o takim samym tytule będący pierwszym singlem zapowiadanej płyty. Premiera albumu została zapowiedziona na 25 października 2019. Wydawnictwo powstało w studio w Berlinie, a znaczący wkład w brzmienie premierowych kompozycji miał Flood oraz nowy członek zespołu Tomer Moked[131].
Druga osobowość muzyczna: Sideshow
[edytuj | edytuj kod]W 2002 roku, z potrzeby grania muzyki minimal techno, downtempo, tech house, dub i deep house, Fink stworzył swoje alter ego, które nazwał Sideshow[1]. Jego pierwszym wydawnictwem został zaprezentowany przez wokalistę singel „Sound of Today”, wydany na płycie gramofonowej nakładem wytwórni płytowej Simple Records[132]. Muzyk o swoich inspiracjach powiedział:
Dub jest dla mnie przestrzenią, klimatem, strukturą, wokół której nie należy myśleć zbyt dużo, ale czuć ją. Dub jest jak muzyka kościelna – prostą niewinnością z ogromną siłą[133].
Jako Sideshow, muzyk wydał dwa długogrające albumy studyjne: Sideshow w 2006 roku[134] oraz Admit One w 2009 roku[135]. W okresie od 2002 do 2010 roku ukazały się także minialbumy Sound of Today[136], Slide[137], Philly Soundworks[138], Scary Biscuits[139], If Alone (z gościnnym udziałem Paula St. Hilaire’a)[140] i Fink Dubs[141], a także single „African Cheri”[142] oraz „Television” z udziałem Cortneya Tidwella[143]. W 2003 roku ukazało się wydawnictwo kompilacyjne Simple Sounds Vol. 1, nagrane wspólnie z Willem Saulem[144].
W 2006 roku Sideshow był jednym z założycieli niezależnej wytwórni płytowej Aus Music, wydającej albumy z gatunku elektronicznej muzyki tanecznej[145].
Styl muzyczny i inspiracje
[edytuj | edytuj kod]W dzieciństwie, ze względu na upodobania muzyczne rodziców, słuchał starego tradycyjnego irlandzkiego folka. Na początku swojej kariery muzycznej wzorował się na muzyce grupy Röyksopp. Poszukując odpowiedniego brzmienia, śpiewał muzykę z pogranicza rhythm and blues oraz muzyki folkowej, komponując jednocześnie akustyczne utwory[146].
W swojej działalności muzycznej Fink wzoruje się na takich zespołach jak System of a Down, Pink Floyd oraz The Rolling Stones, czerpiąc również inspiracje z twórczości między innymi Jamesa Browna, Jimiego Hendrixa, Joni Mitchell[146], Johna Lee Hookera, T-Bone Walkera, Chucka Berry’ego[129], Johna Martyna, Nicka Drake’a oraz Jeffa Buckleya[147].
Instrumentarium
[edytuj | edytuj kod]Finian Greenall stara się używać jak najmniejszej ilości sprzętu muzycznego podczas swoich koncertów, zasadniczo wykorzystując jedną gitarę oraz jeden bądź dwa efekty[148]. Muzyk dysponuje między innymi gitarą Martin d35 (firmy C. F. Martin & Company) z 1981 roku, a także gitarą od Mal Brady[149]. Posiada ponadto pedalboardy, takie jak Boss Space Echo czy Boss Reverb[149]. Co do zasady wyznaje jednak dewizę Guya Whittakera, iż „im więcej gratów, tym więcej rzeczy może się popsuć”[148].
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]
Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod] | EP[edytuj | edytuj kod]
| Sample[edytuj | edytuj kod]
Mixtape’y[edytuj | edytuj kod]
|
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b African Cheri (Stefan Goldmann Rmx). forcedexposure.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ a b c Fink: Winehouse gave me the love of the song back. mokant.at. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ a b c d Fink – Alive Till I’m Dead. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ An evening with Nitin Sawhney. bbc.co.uk. [dostęp 2015-09-16]. (ang.).
- ↑ a b Bonobo – Days to Come. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ a b Fink – Fresh Produce. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ a b Life Beyond The Dance Floor. highroadtouring.com. [dostęp 2015-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. (ang.).
- ↑ a b Fink – Distance and Time. discogs.com. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).
- ↑ a b Fink – Sort Of Revolution. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ a b Fink – Perfect Darkness. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-18)]. (ang.).
- ↑ a b c Fink – Hard Believer. discogs.com. [dostęp 2014-07-27]. (ang.).
- ↑ a b c d e f Fink discography. dutchcharts.nl. [dostęp 2015-07-26]. (niderl.).
- ↑ a b Fink – Horizontalism. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-26)]. (ang.).
- ↑ a b Fink – Fink Meets The Royal Concertgebouw Orchestra. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. (ang.).
- ↑ a b Bonobo, The Heavy and Fink – Nominated for Aim Awards 2013 Best Live Act. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-24)]. (ang.).
- ↑ a b Interview: Fink’s Fin Greenall Brings Hard Believer to The Independent. sfstation.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g Fink w Polsce!. stodola.pl. [dostęp 2015-07-25]. (pol.).
- ↑ a b Fink: Music Matters. redbull.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Artists Fink. residentadvisor.net. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Fink: optymistyczne piosenki o konkretnych facetach. polskieradio.pl. [dostęp 2015-07-25]. (pol.).
- ↑ Bum – Wanna Smash Sensation!. discogs.com. [dostęp 2015-07-24]. (ang.).
- ↑ E.V.A. – Extra Vehicular Activity. discogs.com. [dostęp 2015-07-31]. (ang.).
- ↑ Fink: Music Business Is a Big Gamble. backseatmafia.com. [dostęp 2015-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-25)]. (pol.).
- ↑ Fink – Fink Funk. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Fink – Front Side, Blunt Side EP. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Fink – Ever Since I Was a Kid It Seemed I Collected Something. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Fink plays the Music of R.E.M. at Carnegie Hall. michaeldorf.com. [dostęp 2015-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-09)]. (ang.).
- ↑ Ryuichi Sakamoto – Prayer / Salvation. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Bran Van 3000 – Drinking In L.A.. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Elbow – Asleep In The Back / Coming Second. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Blu Mar Ten – The Six Million Names of God. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Fink – Biscuits For Breakfast. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Fink – Pretty Little Thing. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Fink – So Long. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Hot Biscuit. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-24)]. (ang.).
- ↑ Fink – Distance and Time. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)]. (ang.).
- ↑ Nitin Sawhney – Philtre. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Will Saul – Space Between. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Our Friend Electric. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-26)]. (ang.).
- ↑ Fink Headline. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)]. (ang.).
- ↑ a b About – Fink. finkworld.co.uk. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ Fink – The Luminaire – 10th May. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-26)]. (ang.).
- ↑ Fink Live In Paris. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)]. (ang.).
- ↑ Fink – This Is The Thing. discogs.com. [dostęp 2014-07-26]. (ang.).
- ↑ Independent Singles Breakers Chart. officialcharts.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ a b c d e Fink – IMDb. imdb.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Music from Secret Diary of a Call Girl. tunefind.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ This Is the Thing (From the MasterCard Road Trip Advert). rockol.it. [dostęp 2015-07-27]. (wł.).
- ↑ a b c d Fink discography. lescharts.com. [dostęp 2015-07-26]. (fr.).
- ↑ Comunicato Stampa: The Fashion e Fink supporter a San Siro per i Negramato. rockol.it. [dostęp 2015-07-26]. (wł.).
- ↑ Fink – Little Blue Mailbox. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ Hardkandy – Second to None. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ Beachdown Festival. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)]. (ang.).
- ↑ Fink in Heat. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)]. (ang.).
- ↑ Ninjas at the Great Escape Festival. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-24)]. (ang.).
- ↑ Fink – If Only. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ John Legend – Evolver. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ 2010 BMI Urban Music Awards Winners. bmi.com, 2010-09-11. [dostęp 2016-06-05]. (ang.).
- ↑ Fink – Sort of Revolution. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ Fink – See It All.... discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ Fink’s „See It All” Opening track on CSI – NY Tonight!. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-24)]. (ang.).
- ↑ Music from Franklin & Bash. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Music from Continuum. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Music from Bitten. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Fink to support Gomez on UK Tour. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-24)]. (ang.).
- ↑ Office chart for friday. radiohead.com. [dostęp 2015-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)]. (ang.).
- ↑ Fink Interview & Maida Vale session. bbc.co.uk, 2009-09-10. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ Fink – Sort of Versions. discogs.com. [dostęp 2015-07-22]. (ang.).
- ↑ Fink – Sort of Revolution (The Cinematic Orchestra Remix). discogs.com. [dostęp 2015-07-22]. (ang.).
- ↑ Fink on Morning Becomes Eclectic Today, 03 Dec 09!. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-26)]. (ang.).
- ↑ Fink Tours China. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-26)]. (ang.).
- ↑ Fink. sydneyfestival.org.au. [dostęp 2015-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-27)]. (ang.).
- ↑ Professor Green feat. Fink – Spinning Out. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ Andreya Triana – Lost Where I Belong. discogs.com. [dostęp 2015-07-26]. (ang.).
- ↑ a b Henry Freedland: All The Right Friends: On R.E.M.’s Carnegie Hall Tribute and Benefit Concert. pastemagazine.com, 2009-03-12. [dostęp 2015-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-27)]. (ang.).
- ↑ Anna Nicz: Fink: Moja gitara mówiła „koleś, graj na mnie, bądź ze mną”. brandnewanthem.pl, 2014-08-12. [dostęp 2015-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-24)]. (pol.).
- ↑ Fink – Yesterday Was Hard on All of Us. discogs.com. [dostęp 2015-07-21]. (ang.).
- ↑ Music from Suits. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Music from Parenthood. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ a b Independent Album Breakers Chart. officialcharts.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Philip Javens: Fink: Rolling With The Punches – Interview. soulculture.com, 2011-11-08. [dostęp 2015-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-30)]. (ang.).
- ↑ Fink – Rough Trade East In-Store June 28th. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-26)]. (ang.).
- ↑ Fink – Perfect Darkness / Berlin Sunrise (Remixes). discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Middle of Nowhere Soundtrack Artist Fink performs Perfect Darkness. arrayreleasing.com. [dostęp 2016-04-11]. (ang.).
- ↑ Fink – Wheels Turn Beneath My Feet. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ a b c Fink discography. ultratop.be. [dostęp 2015-07-21]. (niderl.).
- ↑ Ninja Tune & Brainfeeder at Soundwave 2012. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)]. (ang.).
- ↑ a b Fink and the Royal Concertgebouw Orchestra launch the world’s first concert as an App: RCO Meets Fink. concertgebouworkest.nl. [dostęp 2015-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-09)]. (ang.).
- ↑ Fink / The Royal Concertgebouw Orchestra – RCO. dutchcharts.nl. [dostęp 2015-07-27]. (niderl.).
- ↑ Fink launches world’s first concert as an App. music-news.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Watch: The Dewarists S02E01 – Let Go. nh7.in. [dostęp 2015-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-21)]. (ang.).
- ↑ Fink. ninjatune.net. [dostęp 2016-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-24)]. (ang.).
- ↑ Various – 12 Years A Slave (Music From And Inspired By). discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ The Walking Dead End Song Was Warm Shadow By Fink. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Bitten Music. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Close (6) feat. Fink – Wallflower. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ José James – No Beginning No End. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Weeknd, The – Kiss Land. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Josh Kumra – Good Things Come to Those Who Don’t Wait. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Music from Covert Affairs. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Music from NCIS. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Hard Believer – new track for free download. discogs.com. [dostęp 2014-07-27]. (ang.).
- ↑ Independent Album Chart. officialcharts.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Fink discography. hitparade.ch. [dostęp 2015-07-27]. (niem.).
- ↑ Fink discography. austriancharts.at. [dostęp 2015-07-27]. (niem.).
- ↑ Fink (UK) Hard Believer. offiziellecharts.de. [dostęp 2015-07-27]. (niem.).
- ↑ Heatseeker Albums. billboard.com, 2014-07-26. [dostęp 2015-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-03)]. (ang.).
- ↑ Fink – Looking Too Closely. brandnewanthem.pl. [dostęp 2015-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-22)]. (pol.).
- ↑ Music from Covert Affairs. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Music from Scorpion. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Music from Suits. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Music from House of Lies. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Fink – Shakespeae. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Fink – Pilgrim Remix. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Ollie Murray Music Videos. olliemurray.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Newsflash (Chris Cornell, The Subways, Sleater-Kinney u.a.). visions.de. [dostęp 2015-07-27]. (niem.).
- ↑ Music from The Blacklist. tunefind.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Phillip Phillips – Behind the Light. discogs.com. [dostęp 2015-07-29]. (ang.).
- ↑ Douglas Dare supportem Fink!. stodola.pl. [dostęp 2015-01-11]. (pol.).
- ↑ Fink – Fall Into the Light. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Fink – / I A / MIX 165. discogs.com. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Autumn Tour includes the UK, Lithuania, Berlin’s Tempodrom & our own show at Amsterdam’s Concertgebouw. finkworld.co.uk. [dostęp 2015-07-27]. (ang.).
- ↑ Our special guests for the Autumn Tour: She Drew The Gun. finkworld.co.uk. [dostęp 2015-11-01]. (ang.).
- ↑ Fin on Flux FM’s Ohrspiel. finkworld.co.uk. [dostęp 2015-11-01]. (ang.).
- ↑ Too Late – The Eyeforce / Tommy N Lance video. finkworld.co.uk. [dostęp 2015-11-01]. (ang.).
- ↑ Too Late – The single, out today with exclusive mixes. finkworld.co.uk. [dostęp 2015-11-01]. (ang.).
- ↑ Premiere: Fink delivers haunting rework of ‘Islander’ by Grasscut. nbhap.com, 2016-04-20. [dostęp 2016-06-05]. (ang.).
- ↑ TNL Video – Fink „Boneyard”. tommynlance.com. [dostęp 2017-03-10]. (ang.).
- ↑ a b c d e Fink składa hołd wielkiej bluesowej tradycji. jazzsoul.pl. [dostęp 2017-03-10]. (pol.).
- ↑ a b Discografie Fink (UK). dutchcharts.nl. [dostęp 2017-03-30]. (niderl.).
- ↑ Mateusz Ryman: Fink anonsuje premierę nowego albumu „Bloom Innocent” i udostępnia tytułowy utwór. jazzsoul.pl. [dostęp 2019-09-05]. (pol.).
- ↑ Fink Presents Sideshow – Sound of Today. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Admit One. forcedexposure.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – Sideshow LP. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – Admit One. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – Sound of Today. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – Slide EP. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – Philly Soundworks EP. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – Scary Biscuits EP. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow feat. Paul St. Hilaire – If Alone EP. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – Fink Dubs EP. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Sideshow – African Cheri. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Martyn / Sideshow featuring Cortney Tidwell – Electric Purring / Television (All Night Long Version). discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Will Saul Versus Sideshow – Simple Sounds Vol. 1. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ Aus Music. discogs.com. [dostęp 2015-07-25]. (ang.).
- ↑ a b Marcin Śpiewakowski: Nieważne, jaki gatunek muzyki grasz. Liczy się intensywność [Wywiad z Finkiem]. warszawa.naszemiasto.pl, 2014-12-03. [dostęp 2016-06-05]. (pol.).
- ↑ Daniel Barnaś: Fink – nasza rozmowa. nowamuzyka.pl, 2011-08-18. [dostęp 2016-06-05]. (pol.).
- ↑ a b Marcin Kubicki: Wywiady: Fink. magazyngitarzysta.pl. [dostęp 2016-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-17)]. (pol.).
- ↑ a b Cate Blanche: Planet Gear: Fink. drownedinsound.com, 2014-08-13. [dostęp 2016-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-28)]. (ang.).