Franciszek Hiacynt – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Książę Sabaudii | |
Okres | od 1637 |
---|---|
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
Ojciec | |
Matka | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Franciszek Hiacynt, wł. Francesco Giacinto di Savoia (ur. 14 września 1632, zm. 4 października 1638) – książę Sabaudii w latach 1637–1638 (regencję w tym czasie sprawowała jego matka Krystyna Maria Burbon). Markiz Saluzzo, hrabia Aosty, Moriany i Nicei, tytularny król Królestwa Jerozolimskiego. Nazywano go również Rajskim Kwiatem (fr. Fleur de Paradis, ang. Flower of Paradise).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był drugim synem Wiktora Amadeusza I, księcia Sabaudii, i Krystyny Marii Burbon, jego starszy brat Ludwik Amadeusz zmarł, jeszcze zanim Franciszek Hiacynt się urodził. Kiedy zmarł jego ojciec, Franciszek Hiacynt miał zaledwie 5 lat, a zmarł rok później, więc przez całe jego panowanie to jego matka była faktyczną władczynią (była ona francuską księżniczką, córką króla Henryka IV i jego drugiej żony Marii Medycejskiej). Zmarł zaś w zamku Valentino w Turynie. Jego następcą został jego młodszy brat Karol Emanuel II.
Ordery
[edytuj | edytuj kod] Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) od 1637 Wielki Mistrz[1]
Rodowód
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Federico Bona: I Cavalieri dell'Ordine Supremo del Collare o della Santissima Annunziata. [w:] Blasonario subalpino [on-line]. (wł.).