Hliński Potok – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Hliński Potok w górnej części doliny | |
Kontynent | |
---|---|
Państwo | |
Lokalizacja | |
Potok 5 rzędu | |
Ujście | |
Recypient | Koprowa Woda |
Miejsce | |
Współrzędne | |
Położenie na mapie Słowacji ![]() |
Hliński Potok (niem. Hlinskabach, słow. Hlinský potok, węg. Hlinszka-patak) – główny ciek wodny Doliny Hlińskiej (bocznej odnogi Doliny Koprowej) w słowackich Tatrach Wysokich[1].
Wypływa z wywierzyska u zachodnich podnóży Koprowych Czub[2]. W miejscu wypływu tworzy się niewielki stawek. Dalej potok kieruje się na północny zachód w stronę Doliny Koprowej, w górnej części doliny płynąc pomiędzy wielkimi głazami. Na wysokości Ciemnych Smreczyn w Dolinie Koprowej (ok. 1385 m n.p.m.) Hliński Potok łączy się z Ciemnosmreczyńskim Potokiem (płynącym z Niżniego Ciemnosmreczyńskiego Stawu w Dolinie Ciemnosmreczyńskiej) i razem z nim tworzy Koprową Wodę, największy potok w Dolinie Koprowej[3]. W stale wilgotnym korycie potoku licznie występuje rzadka w Tatrach Wysokich, intensywnie niebiesko kwitnąca ostróżka tatrzańska.
Szlaki turystyczne
[edytuj | edytuj kod]Czasy przejścia podane na podstawie mapy[4]:
– niebieski szlak od Trzech Źródeł przez Dolinę Koprową i Dolinę Hlińską (wzdłuż Hlińskiego Potoku) na Koprową Przełęcz.
- Czas przejścia z Trzech Źródeł do odgałęzienia szlaku zielonego: 3:15 h w obie strony
- Czas przejścia od szlaku zielonego na przełęcz: 2:15 h, ↓ 2 h
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Hli%C5%84ski_Potok_a3.jpg/240px-Hli%C5%84ski_Potok_a3.jpg)
- Osobny artykuł:
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ Władysław Cywiński, Grań Hrubego. Przewodnik szczegółowy, tom 14, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2008, ISBN 978-83-7104-039-9.
- ↑ Tatry Wysokie i Tatry Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006, ISBN 83-87873-26-8.
- ↑ Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska. Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap , 2007, ISBN 978-83-60120-88-0