Język celtyberyjski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Obszar | |||
---|---|---|---|
Liczba mówiących | język wymarły | ||
Pismo/alfabet | |||
Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | xce | ||
IETF | xce | ||
Glottolog | celt1247 | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język celtyberyjski (północno-wschodni hispano-celtycki) – zespół wymarłych dialektów celtyckich, używanych przez zamieszkujących północno-wschodnią część Półwyspu Iberyjskiego Celtyberów najdalej do I w. p.n.e. Język jest poświadczony bezpośrednio poprzez około 200 inskrypcji pochodzących głównie z II i I w. p.n.e., zapisanych celtyberyjską mutacją pisma iberyjskiego oraz alfabetem łacińskim. Dodatkowo, zachowane do dzisiaj są celtyberyjskie nazwy własne. Celtyberyjski grupuje się wraz z językiem galijskim i innymi starożytnymi językami celtyckimi w parafiletyczną podgrupę kontynentalną, ale niewielka ilość materiału źródłowego nie pozwala na ustalenie dokładnych zależności między nimi. Archaiczne cechy w fonetyce i morfologii skłaniają badaczy do twierdzenia, że był to pierwszy język celtycki, który odłączył się od praceltyckiej wspólnoty językowej.