Klezmer – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/Lubliner_klezmorim_march2009.jpg/220px-Lubliner_klezmorim_march2009.jpg)
Klezmer (hebr. כלי „narzędzie, instrument”; זמר „piosenkarz”[1]) – tradycyjny muzykant żydowski[2] weselno-karczmiany lub grający na innych przyjęciach (np. na bar micwie). W polszczyźnie słowo to nabrało bardziej negatywnych konotacji: kiepski muzyk grający bez miłości do muzyki, a tylko dla pieniędzy, tzw. grający „do kotleta”. W swoim pierwotnym znaczeniu termin „klezmer” oznaczał muzyka o specyficznych, niemniej wysokich umiejętnościach[3].
Opis
[edytuj | edytuj kod]Europejscy klezmerzy pochodzili z ubogich kręgów ludności żydowskiej, zajmowali niską pozycję społeczną, którą podkreślał żargon, jakim się posługiwali (klezmer-loszn). Żargon ten był podobny do używanego przez złodziei (ganowim-loszn).
Tradycja muzykowania przekazywana była z pokolenia na pokolenie. Ojciec uczył syna, ten przekazywał umiejętności swojemu synowi - w ten sposób powstawały dynastie klezmerskie. Ostatnim przedwojennym klezmerem żyjącym w Polsce był Leopold Kozłowski-Kleinman, przedstawiciel dynastii Brandweinów.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ piosenkarz. iwrit.pl – Rosnący Słownik Hebrajski. [dostęp 2018-01-19].
- ↑ klezmer. Żydowski Instytut Historyczny. [dostęp 2016-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-20)].
- ↑ Bogumił Drogorób. Mówi o sobie – klezmer. „Gazeta Pomorska”. 2009 (12 lutego 2009). Polska Press. ISSN 0867-4965. (pol.).