Ludwik Maciąg – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Prof. Ludwik Maciąg fot. Elżbieta Szczuka | |
Imię i nazwisko | Ludwik Antoni Maciąg |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 13 lipca 1920 |
Data i miejsce śmierci | 7 sierpnia 2007 |
Narodowość | |
Alma Mater | |
Dziedzina sztuki | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Gr%C3%B3b_Ludwika_Maci%C4%85ga.jpg/240px-Gr%C3%B3b_Ludwika_Maci%C4%85ga.jpg)
w Warszawie–Wesołej
Ludwik Antoni Maciąg (ur. 13 lipca 1920 w Krakowie, zm. 7 sierpnia 2007 w Gulczewie)[1] – polski malarz, grafik i wykładowca akademicki.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jego ojciec, Michał, był żołnierzem – artylerzystą w armii austro–węgierskiej, a matka Rozalia z d. Dokić, Chorwatka z pochodzenia, zajmowała się domem. Miał dwóch braci: Józefa (1914–1943), kapitana Wojska Polskiego, i Ottona (1918–2000), malarza, żołnierza 1 Dywizji Pancernej, osiadłego po II wojnie światowej w Wielkiej Brytanii.
Urodził się w Krakowie, ale w wieku 2 lat przeniósł się z rodzicami do Białej Podlaskiej, gdzie w garnizonie 9 Pułku Artylerii Lekkiej służył jego ojciec. Tam uczęszczał do Gimnazjum im. J. I. Kraszewskiego, kierowanego wówczas przez dyrektora Stanisława Damrosza. Po uzyskaniu matury złożył dokumenty w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego plany studenckie przerwał jednak wybuch wojny[2].
W czasie okupacji niemieckiej ukończył podchorążówkę AK i na wiosnę 1944 pod pseudonimem „Sas” znalazł się w oddziale partyzanckim mjr. „Zenona” Stefana Wyrzykowskiego w 34 pp. AK. Służył w zwiadzie konnym[2].
Po demobilizacji oddziału „Zenona”, ukrywał się przed NKWD i zatrudnił w stadninie koni w Janowie Podlaskim jako leśniczy i masztalerz[1]. Jeszcze w 1945 dostał się do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, ale po pierwszym semestrze przeniósł się do ASP w Warszawie, którą ukończył w 1950[1]. Został asystentem prof. Tadeusza Kulisiewicza, a potem – adiunktem na Wydziale Malarstwa u prof. Michała Byliny. Później uzyskał tytuły – profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego. W latach 1969–1972 był dziekanem Wydziału Malarstwa[2].
Zajmował się malarstwem pejzażowym i batalistycznym. Był autorem wielu ilustracji książkowych, plakatów, projektów znaczków pocztowych i gobelinów. Na początku lat 90. współpracował z partią Przymierze Samoobrona.
12 lipca 2007, w uznaniu zasług dla Wyszkowa, a w szczególności za inspirowanie i współtworzenie inicjatyw o charakterze kulturalnym i patriotycznym oraz za godną, serdeczną i pełną humanizmu więź i współpracę z mieszkańcami Wyszkowa, radni miejscy nadali mu tytuł honorowego obywatela gminy Wyszków.
Zmarł nad ranem 7 września 2007 w swoim domu w Gulczewie, gm. Wyszków. Został pochowany na cmentarzu w Warszawie–Wesołej.
Wybrana twórczość
[edytuj | edytuj kod]Znaczki pocztowe
[edytuj | edytuj kod]- Konie polskie (seria), 1963
- Jazda polska (seria), 1972
- 150-lecie stadniny koni w Sierakowie (seria), 1980
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, 9 sierpnia 2007 – pośmiertnie[2]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej, 19 stycznia 1955[3]
Upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]30 maja 2020, dla upamiętnienia setnej rocznicy jego urodzin, do obiegu weszła kartka pocztowa Pejzaż polski i koń – Ludwik Maciąg (Cp 1887, 8 tys. egz.), zaprojektowana przez Agnieszkę Sancewicz. Na znaku opłaty z oznaczeniem wartości A (3,30 zł) znajduje się jego portret (pędzla Stanisława Baja), a na ilustracji – obraz i gobelin przedstawiające wizerunki koni jego autorstwa[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Biografia. Maciąg • Muzeum Wirtualne. [dostęp 2023-12-31]. (pol.).
- ↑ a b c d Prezydent RP odznaczył profesora Ludwika Antoniego Maciąga [dostęp 2023-12-10].
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
- ↑ Elżbieta Szczuka , Tradycja rzecz święta (foto) [online], nowywyszkowiak.pl, 31 maja 2020 .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Muzeum Wirtualne Ludwika Maciąga
- Elżbieta Szczuka: Dziesięć lat bez Profesora. Nowy Wyszkowiak, 07.08.2017.
- Ewa Podniesińska, Barbara Wyczółkowska-Lotocka, Ślady pamięci o Oddziale Partyzanckim 'Zenona'(...), Intergraf 2008, Międzyrzec Podlaski ISBN 978-83-926420-3-9.