Marceli Gosławski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Marceli Gosławski von Księżomierz (ur. 16 stycznia 1862 w Brodach, zm. 25 stycznia 1934 w Krakowie) – generał Cesarskiej i Królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził z urzędniczej rodziny (ojciec był celnikiem). Absolwent realnego gimnazjum w Brodach i Korpusu kadetów we Lwowie. W armii austriackiej od 1879 roku. Początkowo służy w 30 batalionie jegrów. Zajmuje m.in. stanowiska komendanta strzelnicy batalionu i zbrojmistrza jednostki. W 1907 roku przeniesiony do 56 Pułku Piechoty Graf Daun. Brał udział w I wojnie światowej jako dowódca batalionu i pułku, następnie pełnił służbę tyłową, m.in. był inspektorem zakładów wojskowych w Wiedniu. W 1914 roku otrzymał Order Żelaznej Korony III klasy z wojenną dedykacją, rok później Order Franciszka Józefa z wojenną dekoracją. Nobilitowany 5 kwietnia 1917 roku z predykatem von Księżomierz, za zasługi w bitwie pod Księżomierzem w 1914 roku. Chory na serce po długiej rekonwalescencji trafił do służby na tyłach, inspekcjonując produkcję zbrojeniową[1].
Od 21 sierpnia 1919 był oficerem w Inspektoracie Piechoty Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków. Od 7 kwietnia 1920 pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy Okręgu Generalnego Łódź. W marcu 1921 został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał w Krakowie, gdzie zmarł[2]. Został pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- podporucznik - 1883,
- porucznik - 1888,
- kapitan - 1894,
- major - 1907,
- podpułkownik - 1911,
- pułkownik - 1914,
- generał - 1917.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Andrzej Zaręba , Requiem dla austro-węgierskich generałów na Rakowicach [online], krakow.wyborcza.pl, 26 października 2006 [dostęp 2023-01-30] .
- ↑ Marceli Księżomierz Gosławski, emer. generał brygady W. P. przeżywszy lat 73 [...] zasnął w Panu dnia 25 stycznia 1934 r. [...], 1934 [dostęp 2023-01-30] .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Górzyński Sławomir, Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918, Wydawnictwo DiG, 1999.
- Kryska-Karski Tadeusz, Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski niepodległej, Londyn, Figaro Press, 1976.
- Stawecki Piotr, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.