Maria Grazia Cucinotta – Wikipedia, wolna encyklopedia
Maria Grazia Cucinotta | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Zawód | aktorka, modelka |
Współmałżonek | Giulio Violati (od 1995) |
Lata aktywności | od 1990 |
Strona internetowa |
Maria Grazia Cucinotta (ur. 27 lipca 1968 w Mesynie na Sycylii) – włoska aktorka filmowa, producentka i modelka. Ma na koncie kilkadziesiąt ról filmowych i telewizyjnych, znana jest z występów w filmach Listonosz oraz Świat to za mało.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jej ojciec był listonoszem, a matka gospodynią domową[1]. W dzieciństwie cierpiała na dysleksję, z powodu czego miała problemy w szkole[2]. Kiedy miała 16 lat zaczęła pracować jako modelka. W 1987 wzięła udział w konkursie piękności Miss Włoch[3]. Początkowo pracowała w Mediolanie, jednak później przeniosła się do Rzymu[4]. Zainspirowana filmem Słodkie życie Federico Felliniego marzyła o karierze aktorki[4]. W 1987 otrzymała rolę w programie telewizyjnym Idietro tutta! Renza Arbore w telewizji Rai 2. W Rzymie kontynuowała karierę modelki oraz rozpoczęła naukę aktorstwa i dykcji. W kolejnych latach występowała w filmach reklamowych i programach telewizyjnych. Zagrała również w teledysku do piosenki „Diamante” Zucchero[3]. Na początku lat 90. zaczęła dostawać pierwsze role filmowe (w filmach Vacanze di Natale 90 i Viaggio d’amore), rozpoczęła również naukę angielskiego[5].
[Na ceremonii rozdania Oscarów] Po raz pierwszy czułam się nie tylko dumna, ale też szczęśliwa, że jestem Włoszką, bo zdałam sobie sprawę, że świat kocha Włochy, włoskie kobiety, wszystko co zostało stworzone we Włoszech; kulturę, poezję – i dla Amerykanów to wszystko zawierało się w moim wizerunku.
Międzynarodową rozpoznawalność przyniósł jej film Listonosz (1994)[5], w reżyserii Michaela Radforda. Do roli w tym filmie została zaangażowana przez Massima Troisiego[3], współautora scenariusza i odtwórcę roli tytułowej. Cucinotta wcieliła się w barmankę Beatrice Russo, w której zakochany jest tytułowy listonosz, Mario, który by zdobyć jej serce, korzysta z pomocy słynnego chilijskiego poety Pablo Nerudy (w tej roli Philippe Noiret)[7]. Film okazał się dużym sukcesem komercyjnym i artystycznym, był m.in. nominowany w pięciu kategoriach (w tym za najlepszy film) do Oscara w 1996.
W kolejnych latach Cucinotta grała głównie we włoskich filmach kinowych i produkcjach telewizyjnych, a także w hiszpańskim horrorze Dzień bestii (1995) w reżyserii Álexa de la Iglesii. Jej pierwszym występem w kinie anglojęzycznym była rola Gabrielli w filmie Brooklińczycy (A Brooklyn State of Mind), gdzie partnerowała m.in. Vincentowi Spano i Danny’emu Aiello. Za tę rolę otrzymała nominację w kategorii Najlepsza Aktorka na New York International Independent Film & Video Festival[8]. Wystąpiła także w głównej roli w filmie Ugo Chitiego La seconda moglie (Druga żona) (1998).
Zagrała w filmie Świat to za mało (1999) z serii o Jamesie Bondzie. Zabiegała o główną rolę Elektry King, ale reżyser Michael Apted uznał, że jej angielski jest za słaby[9]. Rolę Elektry King zagrała ostatecznie Sophie Marceau, a Cucinotta otrzymała drugoplanową rolę zabójczyni Giulietty da Vinci „Cigar Girl”. Pojawiła się także gościnnie w serialach Wildside i Rodzina Soprano oraz u boku m.in. Woody’ego Allena w Darze z nieba (2000). Dwukrotnie wcieliła się w postać Marii Magdaleny w produkcjach telewizyjnych: Maria Magdalena (2000) oraz Przyjaciele Jezusa: Tomasz (2001).
Od 2005 łączy pracę aktorską z działalnością producencką. Pierwszym filmem, który współprodukowała był Wszystkie niewidzialne dzieci (2005), w którym także pojawiła się w roli epizodycznej[3]. W 2006 założyła w Rzymie firmę producencką Seven Dreams Productions[10]. Od tego czasu wyprodukowała kilkanaście filmów, w większości z nich również grała. Ma na koncie także użyczenie głosu postaci w serialu animowanym Simpsonowie (zarówno w wersji anglo- jak i włoskojęzycznej)[3]. Była współscenarzystką filmu Diabelskie sztuczki (2010), w którym zagrała jedną z głównych ról[11]. W 2011 zadebiutowała jako reżyserka krótkometrażowym filmem Il Maestro, za który otrzymała Srebrną Wstęgę – Nagrodę Krajowego Włoskiego Syndykatu Dziennikarzy Filmowych dla Najlepszego Nowego Reżysera[12]. W tym samym roku wystąpiła obok Anthony’ego Hopkinsa w horrorze Rytuał. W 2011 otrzymała także Premio America – nagrodę Fundacji Włochy-USA[3].
W 2009 powierzono jej prowadzenie ceremonii otwarcia i zamknięcia 66. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji[13]. W 2014 zaprezentowała album ze zdjęciami Douglasa Kirklanda Come una pin up, na których wystąpiła w stylizacjach nawiązujących do lat 50. Dochód z albumu został przekazany na cele charytatywne[14]. Pełniła honory ambasadora wystawy światowej Expo 2015 w Mediolanie[15].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0e/Maria_Grazia_Cucinotta_-_nicogenin_-_66%C3%A8me_Festival_de_Venise_%28Mostra%29.jpg/240px-Maria_Grazia_Cucinotta_-_nicogenin_-_66%C3%A8me_Festival_de_Venise_%28Mostra%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/Life_Ball_2013_-_magenta_carpet_Maria_Grazia_Cucinotta_01.jpg/240px-Life_Ball_2013_-_magenta_carpet_Maria_Grazia_Cucinotta_01.jpg)
Wizerunek publiczny
[edytuj | edytuj kod]Jest określana jako „ucieleśnienie włoskiej piękności”[6] oraz „symbol włoskiego piękna”[16]. W przeszłości była nazywana „naturalną spadkobierczynią” Sophii Loren i Giny Lollobrigidy[17]. Przez kilkanaście lat za jej wizerunek publiczny odpowiadał Giorgio Armani. Cucinotta preferuje ubrania włoskich projektantów. Publicznie lubi odważne kreacje: Zawsze staram się nosić coś, co pokazuje mój dekolt, nogi, ale nie lubię być wulgarna. (...). Kiedy masz ciało, nie musisz go pokazywać za każdym razem[18]. Odmawia także grania nago w filmach, z tego powodu odrzuciła propozycje występów m.in. w filmie o Austinie Powersie i Adwokacie diabła[19].
Od wielu lat angażuje się we wsparcie organizacji walczących z homofobią oraz deklaruje poparcie dla związków osób tej samej płci: Wierzę, że tam, gdzie jest prawdziwa miłość, tam wolność wyboru powinna być dana wszystkim. (...). Kiedy dwie dorosłe osoby decydują się żyć razem, powinny mieć do tego prawo i do tego, by kochać się nawzajem[6]. W 2013 wystąpiła w roli „matki chrzestnej” festiwalu Gay Pride w Palermo[20].
Wspiera także różnego rodzaju inicjatywy humanitarne i dobroczynne, m.in. organizację Susan G. Komen walczącą z rakiem piersi, a także organizacje walczące z przemocą domową, działające na rzecz praw kobiet i dzieci. Jest ambasadorem Światowego Programu Żywnościowego ONZ na rzecz walki z głodem na świecie[10].
Deklaruje, że jest katoliczką, jednak nie uczestniczy regularnie we mszach[21].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]7 października 1995 w San Gemini wzięła ślub z przedsiębiorcą Giuliem Violatim[22]. Mają córkę Giulię (ur. 2001). Pod koniec lat 90. mieszkała w Los Angeles, skąd w 2001 powróciła na stałe do Rzymu[10].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- 2016: Oggi a te... domani a me jako Donatella
- 2015: Babbo Natale non viene da Nord jako psycholog
- 2015: Nomi e cognomi jako Anna Riva
- 2014: Cam Girl jako dyrektor agencji
- 2014: La moglie del sarto jako Rosetta
- 2012: Teresa Manganiello, Sui Passi dell'Amore jako Fabrizia Gregorini
- 2012: Un amor de película jako Laura
- 2011: The Opening jako Maria
- 2011: Rytuał jako ciotka Andria
- 2011: Transgression jako Elena
- 2011: Un giorno della vita jako Amelia
- 2010: Diabelskie sztuczki (L`Imbroglio nel lenzuolo) jako Marianna
- 2010: Dopo quella notte jako psychoanalityk
- 2010: La bella società jako Maria
- 2010: The Museum of Wonders jako Memè
- 2009: Death of the Virgin jako Claudia
- 2009: Familjet
- 2009: Flores negras jako Martha
- 2009: Fly Light jako Caterina
- 2009: Viola di mare jako Agnese
- 2008: Io non ci casco jako Dottoressa Rosa
- 2008: VIP jako Nancy Scalera di Mondragone
- 2007: Sweet Sweet Marja jako Katia
- 2007: Wycieczka do Maroka (Last Minute Marocco) jako Valeria
- 2006: Uranya jako Uranya
- 2005: Miracolo a Palermo! jako Sara
- 2005: Wszystkie niewidzialne dzieci (All the Invisible Children) jako Barmanka
- 2004: Nasz włoski mąż (Mariti in affitto) jako Maria Scocozza
- 2004: Vaniglia e cioccolato jako Penelope
- 2003: Marcinelle jako Santina
- 2001: Księżycowe opętanie (Stregati dalla luna) jako Miria
- 2001: Przyjaciele Jezusa: Tomasz (Tommaso) jako Maria Magdalena
- 2000: Dar z nieba (Picking up the Pieces) jako Desi
- 2000: Tylko jedna noc (Just One Night) jako Aurora
- 2000: Maria Magdalena (Gil Amici di Gesù – Maria Maddalena) jako Maria Magdalena
- 1999: Świat to za mało (The World Is Not Enough) jako Gulietta „Cigar Girl”
- 1999: In punta di cuore jako Lucia
- 1998: La Seconda moglie jako Anna
- 1998: Ballad of the Nightingale jako Alina
- 1998: Padre papà jako Luisa
- 1997: Camere da letto jako Maddalena
- 1997: Brooklińczycy (A Brooklyn State of Mind) jako Gabriela
- 1997: Il Decisionista jako dziennikarka
- 1997: Salomon (Solomon) jako Abishag
- 1997: Czwarty król (Il Quarto re) jako Izhira
- 1996: Italiani jako Maria/Donatella
- 1996: Wielki boss (Il Sindaco) jako Rituccia
- 1996: La Signora della città
- 1995: Dzień bestii (El día de la bestia) jako Susana
- 1995: I laureati jako Letizia
- 1994: Listonosz (Il Postino) jako Beatrice Russo
- 1993: Abbronzatissimi 2 - un anno dopo jako recepcjonistka
- 1993: Alto rischio jako Olga
- 1993: Cominciò tutto per caso jako właścicielka
- 1991: Vacanze di Natale '91
- 1990: Viaggio d’amore
- 1990: Vacanze di Natale 90 jako Arabella
Seriale
[edytuj | edytuj kod]- 2009: Così fan tutte
- 2008: Taglia e cuci
- 2007: Pompeje (Pompei) jako Lavinia
- 1989-: Simpsonowie (The Simpsons) jako Francesca (głos, 2005)
- 2002: Sekrety kobiet (Il Bello delle donne) jako Rosy Fumo
- 1999-2007: Rodzina Soprano (The Sopranos) jako Isabella (1999)
- 1997-1999: Wildside jako prawnik (1998)
- 1997: L'avvocato Porta jako Lucia
- 1992: Alta società
- 1991: La ragnatela
- 1991: Andy e Norman
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Maria Grazia Cucinotta: «A quasi 50 anni riparto da zero». iodonna.lt, 2017-09-25. [dostęp 2018-01-07]. (wł.).
- ↑ Maria Grazia Cucinotta: «La mia vita con la dislessia». ok-salute.it. [dostęp 2018-01-07]. (wł.).
- ↑ a b c d e f Biografia. mariagraziacucinotta.com. [dostęp 2016-09-14]. (wł.).
- ↑ a b Q & A: Maria Grazia Cucinotta. cnn.com, 2006-10-03. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ a b Maria Grazia Cucinotta. lifeinitaly.com, 2015-03-08. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-04)]. (ang.).
- ↑ a b c Eri Garuti: Maria Grazia Cucinotta on Italy, fashion and a magic wand. euronews.com, 2013-02-15. [dostęp 2016-09-14]. (wł. • ang.).
- ↑ The Postman – Plot summary. imdb.com. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ Awards. imdb.com. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ Trivia. imdb.com. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ a b c Andrew Bagley: Exclusive Interview with Italian Superstar Maria Grazia Cucinotta. italoamericano.org, 2013-10-31. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-05)]. (ang.).
- ↑ L'Imbroglio nel lenzuolo. imdb.com. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ Awards. imdb.com. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ 66. Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica: Maria Grazia Cucinotta madrina delle serate di apertura e chiusura. beniculturali.it, 2009-08-14. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-21)]. (wł.).
- ↑ “Come una pin up”, il libro di Maria Grazia Cucinotta per la Komen Italia. komen.it, 2014-09-03. [dostęp 2016-09-14]. (wł.).
- ↑ Maria Grazia Cucinotta. expo2015.org. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-13)]. (ang.).
- ↑ Maria Grazia Cucinotta – petition. vogue.it, 2011-06-04. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ Maria Grazia Cucinotta. cnn.com, 2006-10-03. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ Maria Grazia Cucinotta. vogue.it, 2010-12-04. [dostęp 2016-09-14]. (ang.).
- ↑ Maria Pia Fusco: Il ritorno di Maria Grazia „Io, un'attrice non una santa”. repubblica.lt, 2007-12-28. [dostęp 2016-09-14]. (wł.).
- ↑ Gay pride 2013 a Palermo: Maria Grazia Cucinotta madrina dell’evento. 2013-03-18, gay.tv [dostęp 2016-09-14]. (wł.).
- ↑ Francesca D’Angelo: Quando il successo è a servizio degli altri. credere.it, 2015-08-09. [dostęp 2016-09-14]. (wł.).
- ↑ Si sposa Maria Grazia Cucinotta. repubblica.it, 1995-10-07. [dostęp 2016-09-14]. (wł.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Maria Grazia Cucinotta w bazie IMDb (ang.)
- Maria Grazia Cucinotta w bazie Filmweb