Masters Snooker 2009 – Wikipedia, wolna encyklopedia
| ||||
![]() | ||||
Liczba uczestników | 18 | |||
---|---|---|---|---|
Miejsce | ||||
Zwycięzca | ||||
II miejsce | ||||
Najwyższy break | 140 | |||
Rozegrane mecze | 17 |
Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11-18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.
W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).
Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego „największe osiągnięcie w snookerze”[1].
W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]Zwycięzca: £150 000
II Miejsce: £75 000
Półfinalista: £32 000
Ćwierćfinalista: £16 000
Last 16: £14 000
Last 18 (dzikie karty): £3 500
Najwyższy break turnieju: £10 000
Maksymalny break: £25 000
Łączna pula nagród: £482 000
Wydarzenia związane z turniejem
[edytuj | edytuj kod]- Ronnie O’Sullivan grał w turnieju nowym kijem. Poprzedni – za pomocą którego zdobył m.in. swój trzeci tytuł mistrza świata – złamał z premedytacją dwa dni przed rozpoczęciem zmagań[2].
- Stephen Maguire oraz Neil Robertson w swoim meczu ćwierćfinałowym wbili pięć kolejnych breaków stupunktowych, czym wyrównali rekordowe pod tym względem osiągnięcie Stephena Hendry’ego oraz Ronnie’ego O’Sullivana z finału British Open z 2003 roku.
- Łącznie w turnieju padło 31 breaków stupunktowych, co jest rekordem Masters.
- Ronnie O’Sullivan został rekordzistą turnieju pod względem liczby breaków stupunktowych. Od swojego debiutu w 1995 roku uzyskał ich 44.
Zawodnicy
[edytuj | edytuj kod]W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w „rundzie dzikich kart” rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.
W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):
|
|
Runda dzikich kart
[edytuj | edytuj kod]Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał „dziką kartę” od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.
Match | Score | ||
---|---|---|---|
WC1 | ![]() | 2-6 | ![]() |
WC2 | ![]() | 6-4 | ![]() |
Drabinka turniejowa
[edytuj | edytuj kod]1/8 finału (Do 6 frame’ów) | Ćwierćfinały (Do 6 frame’ów) | Półfinały (Do 6 frame’ów) | Finał (Do 10 frame’ów) | |||||||||||||||
![]() | Mark Selby | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Ricky Walden | 5 | ||||||||||||||||
![]() | Mark Selby | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Mark Allen | 5 | ||||||||||||||||
![]() | Ryan Day | 1 | ||||||||||||||||
![]() | Mark Allen | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Mark Selby | 6 | ||||||||||||||||
![]() | John Higgins | 2 | ||||||||||||||||
![]() | John Higgins | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Marco Fu | 4 | ||||||||||||||||
![]() | John Higgins | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Ding Junhui | 4 | ||||||||||||||||
![]() | Shaun Murphy | 4 | ||||||||||||||||
![]() | Ding Junhui | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Mark Selby | 8 | ||||||||||||||||
![]() | Ronnie O’Sullivan | 10 | ||||||||||||||||
![]() | Stephen Maguire | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Graeme Dott | 5 | ||||||||||||||||
![]() | Stephen Maguire | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Neil Robertson | 3 | ||||||||||||||||
![]() | Stephen Hendry | 4 | ||||||||||||||||
![]() | Neil Robertson | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Stephen Maguire | 1 | ||||||||||||||||
![]() | Ronnie O’Sullivan | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Allister Carter | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Peter Ebdon | 0 | ||||||||||||||||
![]() | Allister Carter | 2 | ||||||||||||||||
![]() | Ronnie O’Sullivan | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Ronnie O’Sullivan | 6 | ||||||||||||||||
![]() | Joe Perry | 5 | ||||||||||||||||
Finał
[edytuj | edytuj kod]Finał: Do 10 frame’ów Wembley Arena, Londyn, Anglia, 18 stycznia 2009. Sędzia: Jan Verhaas | ||
Mark Selby![]() | 8-10 | Ronnie O’Sullivan![]() |
Sesja popołudniowa: 28-69 (68), 0-88, 97-4 (82), 1-114 (101), 59-54, 80-0 (76), 69-43 (50), 58 (53)-64 Sesja wieczorna: 62-63, 109-29 (101), 93-0 (89), 114-19 (114), 9-69 (53), 65 (55)-70, 0-110 (110), 76-0 (69), 50-51, 16-71 (55) | ||
114 | Najwyższy break | 110 |
2 | Breaki stupunktowe | 2 |
9 | Breaki 50-punktowe | 5 |
Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego
[edytuj | edytuj kod]John Higgins 140, 127, 100
Ronnie O’Sullivan 136, 128, 118, 115, 110, 102, 101, 100
Allister Carter 130, 124
Stephen Maguire 128, 114, 113, 105
Judd Trump 123
Neil Robertson 122, 100
Mark Selby 120, 114, 104, 102, 101, 100
Mark Allen 119, 104
Mark King 115
Graeme Dott 106
Joe Perry 105
Statystyki turnieju
[edytuj | edytuj kod]Statystyki pierwszej rundy
[edytuj | edytuj kod]Państwo | Il. zawodników | % zawodników | |
---|---|---|---|
![]() | Anglia | 7 | 43,75% |
![]() | Szkocja | 4 | 25,00% |
![]() | Walia | 1 | 6,25% |
![]() | Irlandia Północna | 1 | 6,25% |
![]() | Chiny | 1 | 6,25% |
![]() | Australia | 1 | 6,25% |
![]() | Hongkong | 1 | 6,25% |
- Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
- Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 15
- Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
- Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 8
- Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
- Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 76 (88)
- Średnia liczba partii w meczu: 9,50
- Najwyższe zwycięstwo: 6:0
- Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3
Statystyki ćwierćfinałów
[edytuj | edytuj kod]Państwo | Il. zawodników | % zawodników | |
---|---|---|---|
![]() | Anglia | 3 | 37,50% |
![]() | Szkocja | 2 | 25,00% |
![]() | Australia | 1 | 12,50% |
![]() | Irlandia Północna | 1 | 12,50% |
![]() | Chiny | 1 | 12,50% |
- Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
- Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8
- Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
- Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 4
- Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
- Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 38 (44)
- Średnia liczba partii w meczu: 9,50
- Najwyższe zwycięstwo: 6:2
- Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1
Statystyki półfinałów
[edytuj | edytuj kod]Państwo | Il. zawodników | % zawodników | |
---|---|---|---|
![]() | Anglia | 2 | 50,00% |
![]() | Szkocja | 2 | 50,00% |
- Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
- Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4
- Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
- Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 2
- Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
- Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 15 (22)
- Średnia liczba partii w meczu: 7,50
- Najwyższe zwycięstwo: 6:1
- Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0
Kwalifikacje
[edytuj | edytuj kod]Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce’a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem.
Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.
Drabinka kwalifikacji
[edytuj | edytuj kod]Breaki stupunktowe kwalifikacji
[edytuj | edytuj kod]Judd Trump 138, 129, 120
Ricky Walden 136
Andrew Higginson 132
Mark Joyce 125
Jin Long 125
Jamie Cope 124, 120, 100
Kuldesh Johal 121
Ian McCulloch 118
Matthew Stevens 115, 101
David Roe 114
Matthew Selt 109
Joe Swail 109
Andy Hicks 100
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Masters 2009 na oficjalnej stronie Światowej Federacji Snookera
- Masters 2009 – wyniki i komentarze na Global Cue Sport Center. globalsnookercentre.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-16)].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ BBC.com (ang.)
- ↑ worldsnooker.com (ang.)