Maximilian Maria von Thurn und Taxis – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Książę von Thurn und Taxis | |
Okres | od 10 listopada 1871 |
---|---|
Poprzednik | |
Następca | |
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data urodzenia | 24 czerwca 1862 |
Data śmierci | 2 czerwca 1885 |
Ojciec | |
Matka | |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/47/Wappen_von_Thurn_und_Taxis.jpg/220px-Wappen_von_Thurn_und_Taxis.jpg)
Maximilian Maria Karl Joseph Gabriel Lamoral von Thurn und Taxis (ur. 24 czerwca 1862 na Zamku Taxis koło Dischingen, zm. 2 czerwca 1885 w Ratyzbonie) był siódmym z kolei tytularnym księciem Thurn und Taxis i w latach 1871–1885 głową rodu książęcego.
Życie, rodzina i edukacja
[edytuj | edytuj kod]Był najstarszym z dwóch synów, a trzecim w ogóle dzieckiem księcia Maksymiliana Antoniego von Thurn und Taxis i księżniczki Heleny Karoliny Wittelsbach. Po śmierci ojca książę Maksymilian Maria został wyznaczony przez swojego dziadka Maksymiliana Karola na swojego następcę. W 1871 roku wraz ze śmiercią dziadka stał się oficjalną głową rodziny Thurn und Taxis, ale formalnie do czasu osiągnięcia pełnoletniości pozostawał pod opieką matki. Książę Maksymilian Maria zwany w rodzinie pieszczotliwie („Bubi”), aby przygotować się do sprawowania w przyszłości swoich funkcji pobierał nauki pod okiem barona Carla von Geyr-Schweppenburg. Uczęszczał także do szkoły publicznej. Od jesieni 1880 roku studiował kolejno na uniwersytetach w Bonn, Getyndze i Strasburgu. Studiował filozofię, prawo i ekonomię. Od wczesnej młodości przejawiał zamiłowanie nie tylko do konnej jazdy i polowania, ale także do promocji nauki i sztuki. Zobowiązał swojego archiwistę do napisania opartej na naukowych podstawach historii domu Thurn und Taxis[1].
Po dojściu do pełnoletniości, w dniu 24 czerwca 1883, roku książę Maksymilian przejął oficjalnie kierowanie domem Thurn und Taxis. Aby uczcić ten dzień, w mieście zorganizowano festyn, a księżna Helena Karolina Wittelsbach wydała uroczysty obiad z udziałem wielu znamienitych gości. Król Ludwik II odznaczył z tej okazji księcia Maksymiliana Orderem Świętego Huberta, książę Maksymilian zaś poczynił hojne darowizny na rzecz ubogich z Ratyzbony, jak również przeznaczył fundusze na renowację kościoła św. Emmerama[2]. Od 1882 roku planowano poszerzenie książęcego zamku St. Emmeram. W tym celu 1883 roku postanowiono wyburzyć część dawnego klasztoru i zbudować nowe, południowe skrzydło zamku w stylu neorenesansowym. Prace prowadzone były pod nadzorem architekta Maxa Schultze w latach 1883–1885 i w latach następnych już za rządów księcia Alberta von Thurn und Taxis.
Śmierć i jej następstwa
[edytuj | edytuj kod]Książę Maksymilian Maria przebywał u wuja, cesarza Franciszka Józefa I w Wiedniu, gdzie brał udział w polowaniu na kuropatwy. Z pobytu tego powrócił już poważnie chory, a mimo to doglądał prac związanych z przebudową zamku. Książę, który w dzieciństwie chorował na szkarlatynę, cierpiał na chorobę serca. Choroba ta przyczyniła się do jego przedwczesnej śmierci. Aby odjąć siostrze trosk opiekę nad księciem przejął brat Heleny, książę Karol Teodor zwany w rodzinie („Gackl”), który był lekarzem. Nic jednak tak naprawdę nie mógł poradzić. Nie było w tamtym czasie sposobu, aby ratować życie osoby tak poważnie cierpiącej na dolegliwości sercowe. Książę Maksymilian Maria zmarł na zawał serca 2 czerwca 1885 roku, mając niespełna 23 lata. Nigdy się nie ożenił, nie pozostawił też potomstwa[3]. Budowa zamku została ukończona przez następcę księcia Maksymiliana i jest uważana za jeden z najważniejszych zabytków swojej epoki w Niemczech[3]. Po śmierci księcia Maksymiliana głową rodziny został jego brat, książę Albert von Thurn und Taxis.
Po śmierci księcia Maksymiliana kondolencje napływały z różnych stron świata i od wielu znamienitych osobistości. Wyrazy współczucia na ręce matki księcia złożył cesarz Wilhelm I Hohenzollern, pisząc o głębokiej stracie jaka stała się i jego udziałem, albowiem zawsze z radością witał księcia Maksymiliana w swojej rezydencji. Śmierć syna bardzo przeżyła matka Helena Karolina Wittelsbach, do tego stopnia, że popadła w chorobę psychiczną. Nigdy potem nie doszła już do pełnych sił. Zmarła, złożona zgryzotami i chorobą, 16 maja 1890 w Ratyzbonie, a zatem w niespełna pięć lat po swoim ukochanym synu.
Medale i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Wielki Krzyż Grzegorza Wielkiego nadany przez papieża Leona XIII w dniu 23 listopada 1881 roku[2]
- Medal Domu Bawarskiego św. Huberta z okazji uzyskania pełnoletności
Genealogia
[edytuj | edytuj kod]Maximilian Karl von Thurn und Taxis (1802–1871) Książę | ||||||||||||||||
Maximilian Anton von Thurn und Taxis (1831–1867) Książę | ||||||||||||||||
Wilhelmine von Dörnberg (1803–1835) Księżniczka | ||||||||||||||||
Maximilian Maria von Thurn und Taxis (1862–1885) Książę | ||||||||||||||||
Maksymilian Bawarski (1808–1888) Książę | ||||||||||||||||
Helena Karolina Wittelsbach (1834–1890) Księżna | ||||||||||||||||
Ludwika Wilhelmina Wittelsbach (1808–1892) Księżniczka | ||||||||||||||||
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wolfgang Behringer: Thurn und Taxis, Die Geschichte ihrer Post und ihrer Unternehmen, München, Zürich 1990.
- Desmond Chapman-Huston, Ludwig II: Der verrückte König von Bayern., Dorset Press, New York 1990.
- Martin Dallmeier, Martha Schad: Das Fürstliche Haus Thurn und Taxis, 300 Jahre Geschichte in Bildern, Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 1996.
- Erika Bestenreiner: Sisi und ihre Geschwister, Piper München 2002.
- Sigrid-Maria Größing: Sisi und ihre Familie, Ueberreuter Wien 2005.