Muchocinek – Wikipedia, wolna encyklopedia
przysiółek wsi | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Sołectwo | Muchocin |
Część miejscowości | |
Wysokość | 35 m n.p.m. |
Strefa numeracyjna | 95 |
Kod pocztowy | 64-400[2] |
Tablice rejestracyjne | PMI |
SIMC | 0183733 |
Położenie na mapie gminy Międzychód ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu międzychodzkiego ![]() | |
![]() |
Muchocinek – przysiółek wsi Muchocin w Polsce, położony w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Międzychód[3][4], na lewym brzegu Warty, 2,5 km na pn.-zach. od Muchocina, wsi sołeckiej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Toponimia i wzmianki
[edytuj | edytuj kod]Władysław Rusiński, badacz osadnictwa olęderskiego w Polsce, rejestruje Muchocinek pod nazwą Mechocińskie Olędry, ale nie potrafił ustalić daty ich założenia. W źródłach niemieckich wspomniane w 1709 jako Mochodschiner Holländern, a w 1777 jako die Holländerei Machtschin. W XIX w. ustaliła się nazwa urzędowa Muchocin Hauland, w ślad za nią pojawiły się polskie kalki: Muchocin Ol. (Leon Plater, 1846), Muchocin olędry (SGKP), Muchocińskie olędry (1888). Polska nazwa deminutywna upowszechniła się po 1920.
Rys historyczny
[edytuj | edytuj kod]Kolonia założona została na gruntach Muchocina przez jego właścicieli i do 1873 pozostawała własnością dworską. Według źródeł liczyła wtedy 10 dymów (domostw), ale liczba ta systematycznie malała: w 1837 było ich 9, w 1871 – 7, w 1885 – 8, a w 1905 – 7. Zgodnie z tradycją olęderską posiadała zabudowę rozproszoną.
W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Muchocin Olędry należała do wsi mniejszych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej[5]. Muchocin Olędry należał do okręgu międzychodzkiego tego powiatu i stanowił część majątku Muchocin, którego właścicielem był wówczas Kalkreuth[5]. Według spisu urzędowego z 1837 wieś liczyła 75 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 9 dymów[5].
W 1890 gmina obejmowała 237 ha. W 1905 spisano tu 7 gospodarstw domowych. Przed 1920 wieś protestancka i niemiecka. Ludność zawsze uczęszczała do kościołów w Międzychodzie. W końcu XIX w. dzieci chodziły do szkoły w Strychach. W 1871 mieszkało tu tylko 3 katolików, w 1885 – 4, a w 1905 – 6. Wszyscy oni byli Niemcami. W okresie międzywojennym osada była najdalej na zachód wysuniętym punktem II Rzeczypospolitej.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie gorzowskim.
Demografia
[edytuj | edytuj kod]W 1837 mieszkało tu 75 osób[5], w 1871 – 41, 1885 - 42, w 1905 – 52, a w 2003 przysiółek i gajówkę zamieszkiwało tylko 18 osób.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 84139
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 799 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
- ↑ GUS. Rejestr TERYT.
- ↑ a b c d Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère) Jana Nepomucena Bobrowicza, 1846, s. 258.