Próchnica nasycona – Wikipedia, wolna encyklopedia
Próchnica nasycona inaczej próchnica słodka – próchnica, która jest adsorpcyjnie nasycona głównie kationami o charakterze zasadowym, przede wszystkim wapnia Ca2+ i magnezu Mg2+. Podział na próchnicę słodką, słoną lub kwaśną stosuje się przeważnie do opisu dobrze rozłożonej próchnicy gleb uprawnych.
Próchnica słodka, w przeciwieństwie do słonej i kwaśnej, wpływa pozytywnie na tworzenie się struktury gleby.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Franciszek Kuźnicki, Stanisław Białołusz, Piotr Skłodowski: Podstawy gleboznawstwa z elementami kartografii i ochrony gleb. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979, s. 80-81. ISBN 83-01-01001-0.