Pseudowektor – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/20/BIsAPseudovector.svg/220px-BIsAPseudovector.svg.png)
Pseudowektor (wektor osiowy) – wielkość fizyczna, która przy ciągłych transformacjach układu odniesienia (takich jak translacja lub obrót) przekształca się jak wektor, natomiast przy odbiciu zwierciadlanym i symetrii środkowej transformuje się odmiennie (np. zmienia zwrot wektora).
Najprostszym sposobem utworzenia pseudowektora w trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej jest iloczyn wektorowy wektorów i [1]:
Najpopularniejszymi pseudowektorami w fizyce są wszystkie wektory wywodzące się od obrotu np.: moment pędu oraz prędkość kątowa łącznie z wektorami związanymi z polem magnetycznym.
Pseudowektory mogą być traktowane jako płaszczyzny zorientowane (macierze), których dopełnieniem jest pseudowektor.
O ile wektory zachowują się jak 1-formy, to pseudowektory zachowują się jak (n-1)-formy.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Aleksandr Ivanovich Borisenko, Ivan Evgen’evich Tarapov: Vector and tensor analysis with applications. 1979. ISBN 0-486-63833-2.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Eric W. Weisstein , Pseudovector, [w:] MathWorld, Wolfram Research [dostęp 2020-12-12] (ang.).