Wenelin Ganew – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data urodzenia | |
---|---|
Data śmierci | |
Minister sprawiedliwości | |
Okres | od 8 maja 1919 |
Przynależność polityczna | Partia Radykalno-Demokratyczna |
Poprzednik | |
Następca |
Wenelin Jordanow Ganew (bułg. Венелин Йорданов Ганев; ur. 18 lutego 1880 w Ruse, zm. 25 marca 1966 w Sofii[1]) – bułgarski polityk i prawnik, profesor prawa Uniwersytetu Sofijskiego, minister sprawiedliwości (1919), deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 21. (1923–1927) kadencji[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn kupca Jordana Ganewa i Smaragdy z d. Penewej[2]. Kształcił się na uniwersytecie w Lipsku w latach 1897-1898, skąd przeniósł się na Uniwersytet Genewski, gdzie ukończył studia z zakresu filozofii, prawa i muzyki[1]. W czasie studiów genewskich, w latach 1900-1901 redagował pismo radykalnych studentów macedońskich Efor. Po powrocie do kraju w 1908 otrzymał stanowisko docenta w katedrze filozofii prawa Uniwersytetu Sofijskiego. W latach 1914–1915 i 1916-1918 był dziekanem Wydziału Prawa stołecznej uczelni[1]. W 1918 otrzymał tytuł profesora i kierownictwo katedry prawa handlowego[2]. Od 1919 członek Bułgarskiej Akademii Nauk[1]. Prowadził wykłady z zakresu filozofii prawa, prawa międzynarodowego, a także prawa handlowego, był autorem podręczników dla studentów.
W 1908 wstąpił do Partii Radykalno-Demokratycznej. W maju 1919 objął stanowisko ministra sprawiedliwości w rządzie Teodora Teodorowa[1]. Był członkiem delegacji bułgarskiej na rozmowy pokojowe, które toczyły się w Paryżu, a następnie w Neuilly-sur-Seine. W latach 1920–1922 był posłem Bułgarii w Paryżu. Od 1923 działał w Porozumieniu Demokratycznym. Był założycielem Ligi Obrony Praw Człowieka (Лига за защита на правата на човека)[1].
W 1941 zrezygnował z członkostwa w Bułgarskiej Akademii Nauk na znak protestu przeciwko zaangażowaniu Bułgarii w działania wojenne po stronie Niemiec. W 1944 jako niezależny polityk wszedł w skład władz Frontu Ojczyźnianego, a po przewrocie komunistycznym 9 września 1944 wszedł w skład Rady Regencyjnej przy carze Symeonie II, wspólnie z Todorem Pawłowem i Cwjatko Boboszewskim[1]. Jako przeciwnik likwidacji opozycji przez Bułgarską Partię Komunistyczną, został zwolniony z Uniwersytetu Sofijskiego i internowany w Drjanowie[1]. Zmarł w 1966 w Sofii, pochowany na stołecznym Cmentarzu Centralnym. 30 marca 1990 został pośmiertnie rehabilitowany i oczyszczony z zarzutów[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0c/Venelin_Ganev_-_memorial_plaque_-_53%2C_6th_September_Str%2C_Sofia.jpg/240px-Venelin_Ganev_-_memorial_plaque_-_53%2C_6th_September_Str%2C_Sofia.jpg)
Prace naukowe
[edytuj | edytuj kod]- 1921: Историческото развитие на търговското право
- 1923: Курс по търговско право
- 1925: Курс по обща теория на правото. Правно явление
- 1926: Систематически курс по несъстоятелността, т. I
- 1945: Стопанска действителност. Опит за една социологическа синтез
- 1959: Закон соудный людьмъ. Правно-исторически и правно-аналитични проучвания
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 104–105. ISBN 978-954-430-603-8.