Wincenty Jasiewicz – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 24 grudnia 1891 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 27 listopada 1941 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1912–1941 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 2 Pułk Ułanów |
Stanowiska | dowódca pułku kawalerii |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Wincenty Adam Jasiewicz (ur. 24 grudnia 1891 w Łomży, zm. 27 listopada 1941 w Bukareszcie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Stanisława i Jadwigi z d. Dunin-Brzezińska[1]. Był uczniem korpusu kadetów w Pskowie i w Połocku. W 1912 jako podporucznik kawalerii ukończył Wojskową Szkołę Kawalerii w Jelizawetgradzie. W 1917 po rewolucji lutowej, wstąpił do I Korpusu Polskiego generała porucznika Józefa Dowbor-Muśnickiego, w którym objął dowództwo 1 szwadronu 2 pułku ułanów. Szwadronem dowodził do 30 czerwca 1918 kiedy to rozwiązana została Dywizja Ułanów.
Od 12 listopada 1918 ponownie znalazł się w szeregach 2 pułku ułanów. W Łodzi zorganizował 1 szwadron pułku. 17 grudnia 1918, w stopniu rotmistrza, został oficjalnie przyjęty do Wojska Polskiego[2]. 15 stycznia 1919 roku na czele 1 szwadronu wyjechał do Ostrowi Mazowieckiej, gdzie podporządkowany został dowódcy Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Następnie jego szwadron przetransportowany został do Chełma i wcielony do Grupy generała Majewskiego, a później Grupy generała Śmigłego-Rydza. 24 lutego 1919 wyróżniony został w rozkazie szefa Sztabu Generalnego WP za walki w okolicy Perespy. W maju 1919 wycofany wraz ze swoim szwadronem z frontu do Zamościa. 4 maja 1919 wymieniony został w rozkazie pochwalnym podpisanym przez dowódcę Grupy, generała porucznika Teofila Babiańskiego. Pod koniec czerwca 1919 pierwszy szwadron przeszedł do Żółkwi i Brodów, gdzie dołączył do macierzystego pułku. 16 lipca 1919 został zatwierdzony z dniem 28 czerwca 1919 na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego 2 pułku ułanów[3]. Od lipca 1919 walczył z 2 pułkiem ułanów w składzie III Brygady Jazdy generała Jana Sawickiego. 5 czerwca 1920 w czasie walk z oddziałami 1 Armii Konnej pod wsią Ozierna, przejął od pułkownika Adolfa Waraksiewicza dowództwo 2 p.uł. Od 1 sierpnia 1920 na czele pułku walczył w składzie VIII Brygady Jazdy. 13 sierpnia 1920 pod wsią Milewo dowodzona przez niego jednostka rozbiła sowiecki 29 pułk strzelców. Swój udział wojnie z bolszewikami zakończył w październiku 1920 zagonem na Korosteń.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał na stanowisku dowódcy 2 pułku Ułanów Grochowskich, którego pokojowym garnizonem były Suwałki. W marcu 1930 mianowany został dowódcą 10 Brygady Kawalerii, której dowództwo mieściło się w garnizonie Rzeszów[4]. Obowiązki dowódcy pułku przekazał pułkownikowi dyplomowanemu Józefowi Smoleńskiemu. W 1937 roku, gdy podjęte zostały decyzje o przekształceniu 10 Brygady Kawalerii w jednostkę pancerno-motorową, przeniesiony został na stanowisko zastępcy dowódcy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Baranowiczach. Na początku sierpnia 1939 skierowany został na leczenie w Rumunii. Z powodu choroby nie wziął udziału w kampanii wrześniowej. 27 listopada 1941 zmarł w Bukareszcie. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu katolickim.
Rodzina
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f0/Centrum_Wy%C5%BCszych_Studi%C3%B3w_Wojskowych_w_Warszawie_V_kurs_NAC_1-W-813.jpg/240px-Centrum_Wy%C5%BCszych_Studi%C3%B3w_Wojskowych_w_Warszawie_V_kurs_NAC_1-W-813.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/15-lecie_2_Pu%C5%82ku_U%C5%82an%C3%B3w_Grochowskich_-_defilada_byli_dow%C3%B3dcy_NAC_1-W-1387-5.jpg/240px-15-lecie_2_Pu%C5%82ku_U%C5%82an%C3%B3w_Grochowskich_-_defilada_byli_dow%C3%B3dcy_NAC_1-W-1387-5.jpg)
Jego rodzicami byli Stanisław herbu Rawicz (1850–1917) i Jadwiga Dunin-Brzezińska herbu Łabędź (1870–1956). Miał ośmioro rodzeństwa: Aleksander Jakub (1890–1951), Edward (1894–1920), Eugeniusz (1895–1992), Julia (1896–1978), Jerzy (1900–1979), Kazimiera (1904–1974), Stefania (1907–1939), Konstanty (1910–1922). Najstarszy z rodzeństwa Aleksander Jakub ożenił się ze Stefanią Szydłowską (primo voto Fyuth), z którą miał dwie córki Jadwigę i Irenę, żonę Stanisława „Miedza” Tomaszewskiego. Jadwiga w 1948 roku poślubiła Rajmunda Kaczyńskiego.
W 1921 zawarł związek małżeński z Kornelią Zoe Skupiewską (1902–1965), córką Lucjana Skupiewskiego, burmistrza Bukaresztu z 1923[5]. Miał z nią synów: Lucjana (1922–2005), historyka i ekonomistę, zamieszkałego w Kanadzie; Stanisława (1925–1992), technologa, zamieszkałego w Kanadzie; Marię Adama (ur. 1930–2020), ekonomistę, zamieszkałego w Warszawie – który w 1940, dzięki interwencji dyplomatów rumuńskich, przedostał się z okupowanej przez Sowietów wschodniej Polski do Rumunii, do swojego dziadka.
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- podporucznik
- porucznik
- podrotmistrz – grudzień 1917
- rotmistrz
- major
- podpułkownik – zweryfikowany 3 maja 1922 roku ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 74. lokatą w korpusie oficerów jazdy[6]
- pułkownik – 16 marca 1927 roku ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 715 (30 czerwca 1921)[7][8]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)[8]
- Złoty Krzyż Zasługi (17 marca 1930)[9][8]
- Medal Niepodległości (9 listopada 1933)[10][8]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii (Rumunia)
- Médaille Interalliée (Medal Międzysojuszniczy)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 81.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 3 z 14 stycznia 1919 roku, poz. 126.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 81 z 31 lipca 1919 roku, poz. 2837.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 31 marca 1930 roku.
- ↑ Anna Poppek: Obrączki. Opowieść o rodzinie Marii i Lecha Kaczyńskich. Warszawa: G+J Gruner+Jahr Polska, 2010, s. 59. ISBN 978-83-623-43-08-9.
- ↑ W 1924 roku termin „jazda” zastąpiony został nazwą „kawaleria”.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 28 z 16 lipca 1921 roku, poz. 1115]
- ↑ a b c d Polak (red.) 1993 ↓, s. 82.
- ↑ M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276 „za prace w dziele odzyskania niepodległości”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Władysław Seweryn Herkner, Zarys historii wojennej 2-go Pułku Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego, Warszawa 1929.
- Franciszek Skibiński: Ułańska młodość 1917–1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07705-3.
- Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1923.
- Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924.
- Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
- Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932.
- Rocznik Oficerów Kawalerii 1930, Główna Drukarnia Wojskowa, nakładem „Przeglądu Kawaleryjskiego”, Warszawa 1930.
- Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914–1939. Wincenty Jasiewicz. officersdatabase.appspot.com. [dostęp 2014-07-24].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Jasiewicz – genealogia. Dynamiczny Nowy Herbarz Rodzin Polskich
- Wielka Genealogia Minakowskiego, Potomkowie Stanisława Jasiewicza