قطعنامه ۱۸۳۵ شورای امنیت - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
قطعنامهٔ شمارهٔ ۱۸۳۵ (سازمان ملل متحد) | |
---|---|
![]() | |
تاریخ | ۲۷ سپتامبر {{{year}}} |
کُد | S/RES/1835 |
موضوع | عدم گسترش سلاح اتمی توسط ایران |
رأیگیری | ۱۵ موافق بدون مخالف بدون ممتنع |
نتیجه | تصویب شد |
اعضای شورای امنیت | |
اعضای دائم | |
اعضای غیر دائم |
قطعنامه ۱۸۳۵ شورای امنیت در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۸ توسط شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران با ۱۵ رأی موافق تصویب شد.
مفاد قطعنامه
[ویرایش]با در نظرداشت گزارش ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۸ مدیر کل آژانس بینالمللی انرژی اتمی در خصوص اجرای پادمان پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) و مفاد قطعنامههای شورای امنیت (GOV/۲۰۰۸/۳۸)، با تأکید مجدد بر پایبندی خود بر معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای،
- با تأیید بیانیه رئیس شورا در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۰۶ (S/PRST/۲۰۰۶/۱۵) و قطعنامه ۱۶۹۶ شورای امنیت (مصوب ۳۱ اوت ۲۰۰۶)، قطعنامه ۱۷۳۷ (مصوب ۲۳ دسامبر ۲۰۰۶)، قطعنامه ۱۷۴۷ (مصوب ۲۴ مارس ۲۰۰۷) و قطعنامه ۱۸۰۳ (مصوب ۳ مارس ۲۰۰۸)؛
- با نظرداشت بیانیه سوم مارس ۲۰۰۸ وزیران خارجه چین، فرانسه، آلمان، فدراسیون روسیه، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، با حمایت نماینده ارشد اتحادیه اروپا که بر رویکرد دووجهی در برخورد با برنامه اتمی ایران تأکید دارد؛
- با تأیید پایبندی شورای امنیت به چارچوبی که پیشتر برای حل مسئله هستهای ایران مورد توافق قرار گرفته و با استقبال از تداوم تلاشها در این زمینه؛
- از ایران میخواهد که بدون وقفه به تعهداتش در قبال قطعنامههای یادشده شورای امنیت عمل کند و خواستههای شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی را برآورده سازد.
- تصمیم گرفتهاست موضوع را همچنان زیر نظر داشته باشد.
منابع
[ویرایش]- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «United Nations Security Council Resolution 1835». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۵.