ماندارین سنگاپوری - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ماندارین سنگاپوری | |
---|---|
新加坡华语/新加坡華語 Xīnjiāpō Huáyǔ | |
منطقه | سنگاپور |
شمار گویشوران | [۱] زبان دوم: ۸۸۰٬۰۰۰ (۱۹۸۵)[۲] |
چینی-تبتی
| |
چینی سادهشده (رسمی) چینی سنتی | |
وضعیت رسمی | |
زبان رسمی در | ![]() |
زبان اقلیت شناختهشده در | |
تنظیمشده توسط | شورای ارتقای ماندارین مرکز زبان چینی سنگاپور |
کدهای زبان | |
ایزو ۳–۶۳۹ | – |
ایزو ۶–۶۳۹ | huyu (Huayu) |
گلاتولوگ | هیچیک [۳] |
زبانشناسی | 79-AAA-bbb(=standard) or 79-AAA-bbd-(part)(=colloquial) |
ماندارین سنگاپوری (چینی سادهشده: 新加坡华语، چینی سنتی: 新加坡華語، پینیین: Xīnjiāpō Huáyǔ) گونهای از چینی ماندارین است که در سنگاپور رایج است. این زبان یکی از چهار زبان رسمی سنگاپور در کنار انگلیسی، مالایی و تامیلی است. ماندارین سنگاپوری را میتوان به دو گویش ماندارین سنگاپوری معیار و ماندارین سنگاپوری محاورهای تقسیم کرد.
منابع
[ویرایش]- ↑ Mandarin Chinese (Singapore) at اتنولوگ (18th ed., 2015)
- ↑ Mandarin Chinese (Singapore) در اتنولوگ (14th ed., 2000).
- ↑ Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "ماندارین سنگاپوری". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
{{cite book}}
: Invalid|display-editors=4
(help)
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Singaporean Mandarin». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۷ اوت ۲۰۲۰.