خط لوله اول سراسری گاز ایران - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
خط لوله اول سراسری گاز ایران (IGAT1) | |
---|---|
![]() بهرهبرداری از پروژه انتقال گاز توسط محمدرضا پهلوی شاه ایران (در حال فشردن دکمه آغاز انتقال) و نیکلای پادگورنی (فرد نشسته) در آستارا | |
![]() نقشه خط لوله اول سراسری گاز ایران (IGAT1) | |
مکان | |
کشور | ![]() ![]() |
جهت کلی | جنوب به شمال |
آغاز از | پالایشگاه گاز بیدبلند، ایران ![]() |
گذر از | تهران، رشت، آستارا، آستارا |
پایان در | حاجیقابول، جمهوری آذربایجان ![]() |
اطلاعات کلی | |
گونه | گاز طبیعی |
شریکها | شرکت ملی گاز ایران، سوکار |
اطلاعات فنی | |
درازا | ۱٬۴۷۴٫۵ کیلومتر (۹۱۶٫۲ مایل) |
بیشینه انتقال | ۱۰ میلیون مترمکعب در سال |
قطر لوله | ۴۲ in (۱۰۶۷ mm) |
خط لوله اول سراسری گاز ایران[۱] (انگلیسی: Kazi Magomed–Astara–Abadan pipeline) خط لوله اول از خطوط لوله سراسری انتقال گاز طبیعی در ایران (IGAT) است که از چاههای مارون آغاجاری و اهواز به پالایشگاه بیدبلند در بهبهان آغاز شده و پس از عبور از آستارا، تا شهر حاجیقابول در کشور جمهوری آذربایجان با قطر ۴۲ اینچ و فشار ۱۰۰۰ پوند بر اینچ مربع امتداد مییابد.
تاریخچه
[ویرایش]خطلوله در سال ۱۹۶۵ میان ایران و شوروی مورد توافق قرار گرفت[۲] و در اکتبر ۱۹۷۰ در آستارا توسط محمدرضا پهلوی و نیکلای پادگورنی، رئیس هیئترئیسه شوروی افتتاح شد. میان ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۹، گاز طبیعی جمهوریهای قفقاز جنوبی شوروی توسط این خطلوله تأمین گردید.[۳] در ازای آن شوروی متعهد شد که ذوبآهن اصفهان را احداث نماید و فناوری ماشینسازی صنایع سنگین را به ایران منتقل نماید که خود به تأسیس ماشینسازی اراک منجر شد.[۴] پس از انقلاب اسلامی، تأمین گاز توسط ایران متوقف گشت.[۵]
در سال ۲۰۰۶، جمهوری آذربابجان یک قرارداد سوآپ با ایران بست تا از طریق خطلوله باکو-آستارا گاز ایران را تأمین کند، درحالیکه ایران موظف به تأمین گاز نخجوان باشد. در یازدهم نوامبر ۲۰۰۹، شرکت ملی نفت جمهوری آذربایجان (سوکار) و شرکت ملی گاز ایران یادداشتی را امضا نمودند که بنابر آن، سوکار گاز طبیعی را از سال ۲۰۱۰ به میزان ۵۰۰ میلیون مترمکعب در سال تأمین خواهد کرد.[۶]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/6/61/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84_%DA%AF%D8%A7%D8%B2_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D8%A2%D8%B0%D8%B1%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AC%D8%A7%D9%86%28%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%A7%29.jpg/300px-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84_%DA%AF%D8%A7%D8%B2_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D8%A2%D8%B0%D8%B1%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AC%D8%A7%D9%86%28%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%A7%29.jpg)
پانویس
[ویرایش]- ↑ «خطوط سراسری انتقال گاز». شرکت نفت و گاز پارس. بایگانیشده از اصلی در ۵ مارس ۲۰۱۶. دریافتشده در ۳۱ خرداد ۱۳۹۵.
- ↑ Hiro, Dilip (1987). Iran under the ayatollahs. Routledge. p. 280. ISBN 978-0-7102-1123-1. Retrieved 2009-11-26.
- ↑ Staar, Richard Felix (1991). Staar, Richard Felix; Drachkovitch, Milorad M.; Gann, Lewis H. (eds.). Yearbook on international communist affairs. Yearbook on International Communist Affairs. Vol. 235 (25 ed.). Hoover Institution Press. p. 483. ISBN 978-0-8179-9161-6.
- ↑ «روابط ایران و شوروی پس از جنگ جهانی دوم (سال های 1950 تا 1970 میلادی)». اسپوتنیک ایران. دریافتشده در ۲۰۲۲-۰۹-۱۰.
- ↑ Wilson, David (1983). The demand for energy in the Soviet Union. Taylor & Francis. p. 36. ISBN 9780865981577. Retrieved 2009-11-26.
- ↑ E.Ismayilov (2009-11-11). "Azerbaijan and Iran sign memorandum on gas supplies". Trend Capital. Retrieved 2009-11-26.
منابع
[ویرایش]- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Kazi Magomed–Astara–Abadan pipeline». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۶.