Autosegment E – Wikipedia, wolna encyklopedia
Autosegment E – klasa samochodów osobowych w klasyfikacji europejskiej, pośrednia między autami klasy średniej i luksusowymi. W Polsce na ogół nazywana jest klasą wyższą średnią[1][2][3]. Niekiedy nazywana bywa klasą wyższą[4], jednak określenie to jest stosowane również wobec segmentu F.
Dokumenty europejskie nie definiują klasy E, jedynie została ona wyodrębniona pod względem wielkości i określona jako executive cars (z angielskiego, dosłownie „samochody dyrektorskie”)[5]. Klasyfikacja ta dotyczy tradycyjnych rodzajów samochodów, jak sedan lub kombi. Kryteria zaliczenia samochodu do klasy D lub E nie są jasno sprecyzowane i z tego względu istnieją wokół klasyfikacji danego modelu zazwyczaj liczne kontrowersje. Wielu producentów reklamuje auta klasy D o podwyższonym standardzie jako należące do klasy E. Ponadto producenci czasami oferują samochody budowane na podwoziu samochodów klasy D ze zmienioną karoserią jako samochody klasy E.
Wybrani przedstawiciele:
- Alfa Romeo 166
- Audi A6
- BMW serii 5
- Cadillac STS
- Citroën C6
- Chevrolet Malibu
- Daewoo Leganza
- Ford Scorpio
- Honda Legend
- Hyundai Genesis
- Infiniti M
- Jaguar XF
- Lancia Thesis
- Lexus GS / Lexus ES
- Mazda Xedos 9
- Mercedes-Benz klasy E
- Nissan Maxima
- Opel Omega/Cadillac Catera
- Peugeot 607
- Renault Vel Satis
- Rover 75
- Saab 9-5
- Toyota Avalon
- Volvo S90
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Europejski podział samochodów na klasy według wielkości, autobooking.com [dostęp 07-05-2020]
- ↑ Samochody klasy średniej wyższej (segment E) i wyższej (F), moto.wp.pl [dostęp 07-05-2020]
- ↑ Dzielimy samochody na klasy i segmenty, ABC Moto, 03-02-2016 [dostęp 07-05-2020]
- ↑ Prestiżowe kombi za 35 tys. zł - wybór jest całkiem spory, Auto Świat, 27 czerwca 2018 [dostęp 07-05-2020]
- ↑ Komisja Europejska , Regulation (EEC) No 4064/89 - Merger Procedure, Office for Official Publications of the European Communities, 17 marca 1999 (ang.).