Księstwo krakowskie – Wikipedia, wolna encyklopedia
1138–1314 | |||
| |||
Ustrój polityczny | |||
---|---|---|---|
Stolica | |||
Data powstania | 1138 | ||
Data likwidacji | 1314 | ||
Religia dominująca | |||
![]() Polska w okresie 1275–1300: Księstwo krakowskie |
Księstwo krakowskie (łac. Ducatus Cracoviensis) – księstwo dzielnicowe polskie na ziemi krakowskiej, wykształcone z istniejącej od 1138 r. dzielnicy senioralnej. Po 1314 r. księstwo krakowskie zostało przekształcona w województwo krakowskie.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Po podziale państwa polskiego, w okresie rozbicia dzielnicowego w 1138 roku, pomiędzy synów Bolesława III Krzywoustego, ziemia krakowska została przekazane, niezależnie od Śląska, najstarszemu z nich, Władysławowi II Wygnańcowi jako część dzielnicy senioralnej. Od 1173 r. należała do seniora Mieszka III Starego. W wyniku buntu przeciw niemu w latach 1177–1191 dzielnicą władał Kazimierz II Sprawiedliwy. Po 1314 roku ziemia krakowska została przekształcona w województwo krakowskie, które w niezmienionym kształcie weszło następnie w skład administracyjny I Rzeczypospolitej.
Książęta krakowscy
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- 0. Balzer. Genealogia Piastów. Kraków. 1895.
- J. Wyrozumski. Dzieje Polski piastowskiej (VIII w.-1370). Kraków. „Fogra”. 1999. ISBN 83-85719-38-5, OCLC 749221743.