Maria Szabłowska – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Maria Szabłowska na dniu otwartym TVP (2007) | |
Data i miejsce urodzenia | 26 września 1946 |
---|---|
Zawód, zajęcie | |
Alma Mater | |
Małżeństwo | Marek Lipiński[1] |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Maria Anna Szabłowska-Szabel (ur. 26 września 1946 w Warszawie[2]) – polska dziennikarka radiowa i telewizyjna.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1970 ukończyła arabistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1971 została absolwentką studium dziennikarskiego na UW[2].
Pierwszy raz na antenie radia pojawiła się w Rozgłośni Harcerskiej, wystąpiła tam jako gość i opowiadała o wybranym przez siebie kierunku studiów[3]. Od 1970 zawodowo związana z Polskim Radiem[2]. Współpracowała ze Studiem Rytm i Popołudniem z młodością, w 1973 otrzymała etat w redakcji Muzyki i aktualności, później związana z redakcją muzyczną Programu I[2]. Prowadziła audycje muzyczne, takie jak Magazyn Muzyczny Rytm, Muzyka Nocą, Muzyczna Jedynka i Leniwa Niedziela.
W Telewizji Polskiej zadebiutowała pod koniec lat 70. Była prezenterką młodzieżowej Siódemki i następnie wakacyjnego Studia Lato emitowanego w Programie Pierwszym Telewizji Polskiej[2]. W późniejszych latach prowadziła program Stare, nowe i najnowsze oraz poranny program Kawa czy herbata? (razem z Jackiem Żakowskim)[4]. W duecie z Krzysztofem Szewczykiem prowadziła program Dozwolone od lat czterdziestu, przemianowany następnie na Wideotekę dorosłego człowieka[5][6].
Jest autorką książek Elvis – amerykański sen i Cały ten big beat[5]. W 2001 ukazała się redagowana przez nią płyta pt. Mężczyźni mojego radia[7].
Jej mężem został dziennikarz Marek Lipiński, ma córkę Małgorzatę[4].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]W 2000, za wybitne zasługi w długoletniej działalności radiowej otrzymała Srebrny Krzyż Zasługi[8]. W 2011, za wybitne zasługi dla Polskiego Radia, została odznaczona przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[9]. W 2015, za wybitne zasługi w działalności na rzecz rozwoju Polskiego Radia, otrzymała Krzyż Oficerski tego orderu[10]. W 2005 wyróżniona Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[11].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ „Dobry Tydzień” nr 11 z 14 marca 2016, s. 12–13.
- ↑ a b c d e Elżbieta Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Warszawa: Dom Wydawniczy Elipsa, 2000, s. 528. ISBN 83-7151-330-5.
- ↑ Jacek Górski: Wywiad z p. Marią Szabłowską. Gdański Klub Szaradzistów Neptun. [dostęp 2020-05-22].
- ↑ a b Krystyna Gucewicz: Dlaczego się kochają, czyli życie na różowo. Warszawa: Zetdezet, 1995, s. 175. ISBN 83-85056-40-8.
- ↑ a b Maria Szabłowska. tvp.pl. [dostęp 2015-04-10].
- ↑ Idalia Mirecka. Wideoteka (dla) każdego człowieka. „Przegląd”. Nr 5/2003, 27 stycznia 2003. [dostęp 2015-04-10].
- ↑ Mężczyźni mojego radia. wp.pl, 23 października 2001. [dostęp 2015-04-10].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 listopada 2000 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2001 r. nr 4, poz. 78).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 września 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2011 r. nr 111, poz. 1122).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lipca 2015 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2015 r. poz. 889).
- ↑ Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2022-04-04].