بوکان - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بوکان | |
---|---|
![]() ![]() نشانوارهٔ شهرداری بوکان | |
کشور | ![]() |
استان | آذربایجان غربی |
شهرستان | بوکان |
بخش | مرکزی |
سال شهرشدن | ۱۳۲۷[۱] |
مردم | |
جمعیت |
|
رشد جمعیت | ![]() |
جغرافیای طبیعی | |
مساحت | با پهنهٔ ۹ کیلومتر[۳] و بهصورت طولی ۱۲ کیلومتر[۴] |
ارتفاع | ۱٬۳۰۰ تا ۱٬۳۷۰ متر[۵] |
آبوهوا | |
میانگین دمای سالانه | ۱۲٫۱ درجهٔ سانتیگراد[۶] |
میانگین بارش سالانه | ۴۲۸ میلیمتر[۷] |
روزهای یخبندان سالانه | ۱۰۰ روز (۱۳۹۰)[۸] |
اطلاعات شهری | |
تأسیس شهرداری | ۱۳۲۷[۱۰] |
رهآورد | فرش، صنایع دستی، شیرینی محلی، ترشی، سبزیجات، ماهی قزل آلا، لبنیات محلی، میوههای فصلی، گیاهان کوهی |
پیششمارهٔ تلفن | ۴–۰۴۴ و پیش شمارهٔ مراکز شهری: ۶۲٬۶۳[۹] |
وبگاه | |
شناسهٔ ملی خودرو | ![]() ![]() |
بوکان شهری در جنوب مرکزی استان آذربایجان غربی ایران و مرکز شهرستان بوکان است. این شهر نسبت به برخی از شهرهای ایران، شهری جوان و نوبنیاد محسوب میشود و از نظر بافت تاریخی در دورهٔ قاجار و سدهٔ نوزدهم میلادی بنیان گذاشته شده است. جمعیّت شهری آن براساس سرشماری سال ۱۳۹۵، بالغ بر ۱۹۳٬۵۰۱ نفر اعلام شده که بزرگترین شهر جنوب استان آذربایجان غربی بهشمار میرود. از دههٔ ۱۳۶۰ شمسی به بعد، بوکان مرکز جذب مهاجران زیادی از شمالغرب ایران و خصوصاً بخشهای کردنشین ایران بوده است.
اکثریت ساکنان بوکان کُرد هستند و به زبان کردی سورانی با لهجهٔ بوکانی سخن میگویند. بیشتر مردم این شهر رسماً مسلمان و سنی شافعی مذهب هستند. دیگر جوامع مذهبی در بوکان شامل شیعهٔ دوازدهامامی و بهائیان میشود. بوکان از ارومیه ۱۸۵، از تبریز ۲۰۴ و از تهران ۶۴۹ کیلومتر از طریق خط ارتباطی زمینی فاصله دارد. موقعیت جغرافیایی این شهر، ۱۳ استان شمال و جنوب ایران را به یکدیگر متصل میکند. بوکان در مرز میان استان کردستان و آذربایجان غربی قرار گرفته است. ارتفاع بوکان از سطح دریای آزاد ۱٬۳۷۰ متر است و آب هوای آن استپی خشک با تابستانهای گرم و زمستانهای سرد است.
قدمتِ بناهای تاریخی داخل شهر به دورهٔ قاجار برمیگردد و نماد این شهر، قلعهٔ سردار است. در دورهٔ قاجار به سبب توجه و سکونتِ سردار عزیزخان مکری و خانوادهاش، بوکان مورد اهمیّت قرار گرفت. خانوادهٔ سردار، در آبادانی بوکان نقش بسزایی داشتند. به گونهای که این شهر در اواخر دورهٔ قاجار یک قصبه و مرکز اداری این خانواده بود. در دورهٔ پهلوی زیرساختهای شهری در آن بنا نهاده شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در شاخصهای اجتماعی، فرهنگی، ورزشی، اقتصادی و سیاسی شکوفا شد. این شهر یکی از شهرهای مهّم و مؤثر در ایران است.
حمل و نقل داخلی بوکان، توسط سامانهٔ تاکسیرانی و اتوبوسرانی انجام میشود. بوکان دارای سه ناحیه شهرداری است و شهردار آن توسط شورای شهر هفت نفره انتخاب میشود.[ب] این شهر دارای یک پایانه مسافربری است که در شرق شهر و نزدیکی کمربندی آن واقع شده است. اقتصاد بوکان متکی به حوزهٔ صنعت و صنایع خرد و بخش اندکی مربوط به گردشگری و مسافران بوده و بازار بوکان دومین بازار استان آذربایجان غربی است. رهآورد مردم آن، حبوبات، فرش دستباف، ترشی، سبزیجات، لبنیات محلی و میوههای فصلی است.
نام
[ویرایش]دربارهٔ واژهٔ بوکان، نظریههای بسیاری مطرح شده و اختلاف نظر میان نویسندگان و روایت کنندگان وجود دارد.[۱۱]ولادیمیر مینورسکی به نقل از رشیدالدین فضلالله همدانی گفته است که پیک امرای مغولی مرکیت بوکان نام داشته است. ناحیهٔ بوکان در اصل شاید بهی یا باهی [پ] نام داشته که امروزه فقط به یک دهستان بوکان اطلاق میشود.[۱۲] بنا به روایتی، بوکان را ابتدا شهر کهنه خواندهاند و آن شهر در جنوب غربی فعلی بوکان واقع شده بود که در اثر زلزله ویران شده و در محل فعلی نیزار و چشمهسار، بوکان را بنا کردهاند.[۱۳] بوکان چشمههای آب متعددی در آن وجود داشت و در زبان کُردی به چشمه «کانی» گفته میشود. روایت میشود، شخصی که میخواهد به کانی برود در زبان کُردی میگوید: «دهچم بوکانی.» به جهت سلیس و خوش آهنگ بودن، حرفِ ی آخر آن حذف و تبدیل به «بوکان» شده است.[۱۴]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/1861_map_of_Azerbaijan.jpg/180px-1861_map_of_Azerbaijan.jpg)
برپایهٔ نظر ولادیمیر مینورسکی، تا پیش از دورهٔ قاجار نامی از بوکان در منابع تاریخی و جغرافیایی مشاهده نشده است.[۱۵] در برخی از نقشههایی که توسط نیکولای ولادیمیروویچ خانیکوف خاورشناس و مردمشناس روسی و هاینریش کیپرت جغرافیدان آلمانی از آذربایجان و ایران در دورهٔ قاجار ترسیم کردند، نام بوکان قید شده است.
- رضاقلیخان هدایت در کتاب فرهنگ انجمنآرای ناصری (تألیف سال ۱۲۵۰ خورشیدی) در مورد ریشهٔ نام این شهر میگوید: بوکان نام قصبهایست در ولایت ساوجبولاق مُکری[ت] که گویند آب و هوای نیکو دارد، و در برهان بهمعنی گلزار نیز نوشته و اگر چنین باشد با کاف عربی خواهد بود و بوکان یعنی «کانُ بوی خوش».[۱۶]
- در لغتنامه دهخدا و فرهنگ فارسی معین، بوکان نعلی است آهنین که درون برف در پای کنند.[۱۷]
- جئونیمز بانک اطلاعاتی جغرافیایی در ایالات متحده آمریکا، نام این شهر را به انگلیسی Bukan ثبت کرده است.[۱۸]
لقبها و عناوین
[ویرایش]بوکان دومین شهر مهاجرپذیر ایران بعد از کرج،[۱۹] اَمنترین شهر استان آذربایجان غربی،[۲۰] جایگاه دوم باسوادی (۹۵٪ نرخ باسوادی) پس از شهر ارومیه در سال ۱۳۹۵.[۲۱][۲۲] به این شهر لقبهای عروس شهرهای ایران،[۲۳] شهر فرهیختگان،[۲۴] شهر آبها و چشمهسارها،[۲۵] شهر حسن زیرک، شهر سردار عزیزخان مکری و شیرازِ کُردها داده شده است. در میان مردم کُرد، بوکان از جایگاه فرهنگی - سیاسی بالایی برخودار بوده و کانون توجه است.[۲۶][۲۷][۲۸]
تاریخ
[ویرایش]پیشینه و بافت تاریخی این شهر مربوط به دورهٔ قاجار و برپایهٔ زندگینامه چهار شخصیت بلندپایهٔ دولتی که به خانوادهٔ «سردار بوکان» معروفاند است. اهمیّت بوکان به واسطهٔ ارتباط آن با خاندان عزیزخان مکری است.[۲۹] تا قبل از آباد شدن بوکان، این ناحیه یک تپه مشرف به چشمههای آب با زمینهای مرطوب و باتلاقی که همهٔ اطراف و جوانب آن باغ بود.[۳۰] در سالهای اولیهٔ سلطنت ناصرالدین شاه، جمعیّت بوکان ۶۰ نفر با خانههای گلی بود.[۳۱] بوکان روستایی بود که در اطراف یک قلعه ساخته شده بود.[۳۲] در این قلعه ابتدا عزیزخان مکری و بعدها به صورت موروثی، فرزندان و نوادگانش سکونت و اقامت داشتند.[۳۳]بوکان و روستاهای حومهٔ آن در دورهٔ قاجار، تحتِ مالکیت و ادارهٔ عزیزخان مکری، سپهسالار ناصرالدین شاه بود.[۳۴]برخی از سفرنامهنویسان ایرانی و خارجی که در دورۀ قاجار از بوکان دیدن کردند، به حضور و سکونت خانوادۀ سردار در آنجا پرداختهاند. در سفرنامۀ سلیمان شاکری که مامور دولت عثمانی بود، در اواخر دورۀ حکومتِ ناصرالدین شاه به بوکان سفر کردهاست و از بوکان بعنوان محلِ سکونت سردار ایران (منظور عزیزخان سردارکُل) یاد کردهاست.[۳۵] در سال ۱۲۶۰ شمسی، در نزدیکی قلعه و مسجد، مکانهایی مانند حوضخانه و بازار سرپوشیده توسط سردار سیفالدین خان مکری حاکم وقت بوکان احداث شدند.[۳۶] سیفالدین برای تکمیل کارهای ساختمانی قلعهٔ پدرش و مسجد جامع و استخر آب از روی ناچاری و تنگ دستی چند آبادی به نامهای تبت، اینگیجه و کهریزه از املاک مورثی خود را فروخت و به کمک مهندسین روسی برای تأمین آب روستا و قلعه، استخر آب را بنا کرد.[۳۷] در سال ۱۲۸۰ جمعیّت بوکان به ۴۰۰ نفر (۶۰ خانوار) افزایش یافته بود.[۳۸] ولادیمیر مینورسکی از اعضای کنسول روسیه در ساوجبلاغ مکری در سال ۱۲۸۹ شمسی به درخواست سردار محمدحسینخان به بوکان دعوت شده بود.[۳۹] به گفتهٔ مینورسکی در این زمان، بوکان یک قصبه و مرکز اداری یک بخش و محل سکونتِ نسل به نسل حاکمان مکری بوده است.[۴۰] محمدحسین خان حدود ۹۰۰۰ نفر رزمندهٔ نسبتاً مسلح از کُردهای مکری را تحت فرمان خود داشت.[۴۱]
عزیزخان مکری، سیفالدین خان مکری و محمدحسین خان مکری در فراهم کردن امکانات اولیهٔ بوکان و شکلگیری آن نقش مهمی داشتهاند. آنها برای بوکان، مسجد، حمام، بازار، سیستم تأمین آب، مکتبخانه، گورستان و سد ساختند. علی خان مکری آخرین و چهارمین سردار این شهر، در سال ۱۳۰۶ شمسی، بوکان را واگذار و از امورات دولتی کنارهگیری کرد.[۴۲]
- عزیزخان مکری، اولین سردار
- سیف الدین خان مکری، دومین سردار
- محمدحسین خان مکری، سومین سردار
برپایهٔ یک سند قدیمی که مربوط به سال ۱۲۲۸ شمسی و در یکی از دفترخانههای تبریز تنظیم و تهیه شده، عزیزخان مکری شش دانگ بوکان و حوِمهٔ آن را به مبلغ ۱۸۵۰ تومان از معروفآقا ایلخانی (حسام لشکر) رئیس ایل دهبکری خریداری کرده است.[۴۳]
در قسمتی از سند فروش و انتقال بوکان به عزیزخان چنین آمده است:
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Bukan-Transfer-1849-AzizKhanSardar.jpg/180px-Bukan-Transfer-1849-AzizKhanSardar.jpg)
تمامی و همگی ششدانگ قریه بوکان من اعمال مراغه من آذربایجان مشتمله براراضی آبی و دیمی و مزارع و مراتع و کهوف و کهسار و متضمنه بر لواحق و دفایق و انهار و جداول و ضمایم و شواهق و…[۴۴]
در سال ۱۲۳۶ در جریانِ عزل عزیزخان با دسیسههای میرزا آقاخان نوری از مناصب دولتی، او به آذربایجان برگشت و در بوکان اقامت کرده بود.[۴۵]
علیخان پسر بزرگ عزیزخان در قشون ایران خدمت میکرد و در زمانی که پدرش سمتِ وزیر جنگ را داشت، درجهٔ سرهنگی داشته و روستایی در چند کیلومتری بوکان به نام چاوان، در همان دوره بنا به محبوبیت و احترام علیخان به «علیآباد» تغییرنام داده شد.[۴۶]
در روایتی از حرکت قشون عراقی از بیجار گروس و مرگ نواب الله حشمتالدوله در سال ۱۲۵۹ شمسی به قلعهٔ بوکان و سیف الدین حاکم آن که در آنجا سکونت داشته، اشاره شده است.[۴۷]
میرزا محمد علی محلاتی ملقب به «حاجی سیاح» در کتاب خاطرات و سفرنامهٔ خود (صفحهٔ ۲۵۴) در تیرماه سال ۱۲۶۱ شمسی، بوکان را این چنین توصیف کرده است:
از غار کرفتو و سقز گذشتیم و به هنگام مغرب وارد بوکان شدیم. دهی است که دریاچه بسیار خوبی داشت و آب زلالی از آن جاری بود. تحقیق کردیم گفتند «قریه از مرحوم عزیزخان سردار بوده» که الان ملک پسرش سیفالدین خان است.[۴۸]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/65/Iran_Bukan_Qajar.jpg/180px-Iran_Bukan_Qajar.jpg)
پس از مرگ عزیزخان مکری، سیفالدین کوچکترین فرزند او که در آن دوران، کودکی بیش نبود بر جایگاه پدرش نشست و مادرش نیابت او را بر عهده گرفت.[۴۹] ژاک دو مورگان باستانشانس و محقق فرانسوی که در سال ۱۲۶۹ شمسی در بخشهای کُردنشین آذربایجان ایران حضور داشته، در کتاب سفرنامهٔ خود دربارهٔ بوکان نوشته است:
پیش از این گفتهام تمامی کُردها عشایر بودند تا کمکم با الگوبرداری از ایرانیها و مسیحیان آذربایجان دست به ساخت روستاهایی زدند. بسیار دشوار است برآورد اینکه چه زمانی این دگرگونی آغاز شده یا حتی پیش از گسترش شهریت توسط امیرخان سردار.
سیفالدین والی مکری و حاکم آذربایجان در سرزمینهای موروثیاش، روستای سردارآباد را بنا نهاد و اهمیّت بوکان را افزایش داد و کُردها را تشویق به ایجاد دهات در زمینهایشان کرد.[۵۰]
ژنرال سیف الدینخان حاکم کُردستان مکری در ۲۹ سالگی بود و شاه او را به تازگی به سمتِ مارشال منصوب کرده بود. او از طرف گماشتگان قبلی سردار مورد حمایت قرار گرفت و زمانی که سیف الدین به سن بلوغ عقلی رسید از صد و هشت دِه و قلمرو وسیعی که پدرش در تصاحب داشت تنها دِه بوکان بجا مانده بود، همانجایی که در جریانِ شورش مکری، در برابر شورشیان استقامت کرد.[۵۱]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/Bukan_sardar_Castle_in_1913_Alexander_Ayas.jpg/180px-Bukan_sardar_Castle_in_1913_Alexander_Ayas.jpg)
ولادیمیر فیودورویچ مینورسکی در سال ۱۲۸۹ در ارتباط با سفر خود به بوکان نوشته:
در سال ۱۹۱۱ سردار مکری (محمدحسین خان) اصرار کرد که در ملک او در بوکان توقف کنیم. هر پنج دقیقه گروههای سوارکار جدیدی به ما ملحق میشدند. سپس پسر سردار با سلام و احوال پرسی آمد و خودش در روستا با ما ملاقات کرد و از میان صفوف پیاده و دهقانان ما را به داخل باغ هدایت کردند. تعدادی چادر کنار استخر زده شد. بلافاصله طولانیترین ناهار شروع شد، سپس چای، سپس دوباره غذا با صدای موسیقی و آواز. البته این فقط برای ما نیست، یک دیگ کامل پلو برای کاروان و خدمتکاران نیز آماده شد.[۵۲]
در جریان حملهٔ دهبکریها بهآبادیهای منطقهٔ فیضاللهبیگی، حدودِ هفتصد تا یک هزار نفر از جنگجویان این عشایر مقابل یکدیگر ایستادند. محمدحسین خان خود و بوکان را بیطرف اعلام کرد. پس از چند روز با متارکه محمدحسین خان صلح میان عشایر برقرار شد.[۵۳] در سال ۱۲۸۱ خوانین بانه از سردار محمدحسین خان سرپیچی میکردند و او ناچار شد لشکری تهیه و آنها مطیع خود کند.[۵۴] سردار بوکان تمامی طوایف و عشایر مکری را به فرمان خود درآورد و امنیت را در منطقه حاصل کرد.[۵۵] در سال ۱۲۹۳ ادارهٔ شهرهای سقز و بانه تحت نظر محمدحسینخان بود و راساً حاکمانی برای این دو شهر تعیین و منصوب میکرد.[۵۶]
- حملهٔ قشون عثمانی و اعدام سردار سوم
قبل از وقوع جنگ جهانی اول (۱۲۹۳)، محمدحسین مکری بههمراه چند نفر دیگر از کُردهای منطقه اتهام همکاری با اتحاد جماهیر شوروی و نپذیرفتن جهاد عثمانیها، توسط مأمورین دولت عثمانی دستگیر شد.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Sardar-mukri-telegraph-1293.jpg/180px-Sardar-mukri-telegraph-1293.jpg)
محمدخان بانه از خانهای معروف بانه، سیفالدین خان اردلان حاکم سقز، شیخ باباسعید برزنجی از شیوخ منطقه و شاعر و خوشنویس و فاضل کُرد از افرادی بودند که توسط سپاه عثمانی اعدام شدند. محمدخان در شهر بانه اعدام شد و بهمحض رسیدن به سقز سیفالدین خان اردلان دستگیر شد.
تعداد ۱۲ سرباز و مأمور دولت عثمانی محمدحسینخان را همراه میرزا محمود افخم و پیکارش با دست و کتف بسته، درحالیکه سوار بر شتر لخت و بدون جهاز بودند، به طرف شهر مراغه که مقر فرماندهی سپاه عثمانیها بود بردند.[۵۷]
محمدحسین خان و میرزامحمود افخم در مراغه زندانی شدند و سرانجام در سال ۱۲۹۳ هجری شمسی به دستور «ارکان» یکی از فرماندهان حکومت عثمانی، او و سیفالدین خان سقز در مقابل صدها سرباز عثمانی در میدان عمومی شهر مراغه تیرباران شدند.[۵۸]
میرزامحمود افخم منشی به وساطت حاجی باپیرآقا آزاد شد و به وسیلهٔ او و معتمدین شهر مراغه با تشریفات لازم و احترام پیکر محمدحسین خان مکری در آرامگاه بوکان دفن شد.[۵۹][ث]
کوه نعل شکن یا نالشکینه سنگر روسها بود.[۶۰] در سال ۱۲۹۵ یک هزار سوار قزاق روس به بوکان حملهور شدند و عثمانیها از منطقه عقبنشینی کردند.[۶۱]
دورهٔ پهلوی
[ویرایش]با آغاز حکومت رضا شاه پهلوی، به تدریج در بوکان سازمانها و ادارههای دولتی مانند پست و تلگراف، دارایی، مدارس دولتی، گمرک و ژاندارمری دایر شدند. گمرک بوکان در سال ۱۳۱۱ شمسی توسط وزارت دارائی وقت منحل شد.[۶۲] علی خان مکری آخرین سردار این شهر بهدلیل بدهکاری و نداری، بوکان را با روستای سردار آباد معاوضه کرد و به آنجا نقل مکان کرد و با دختری ارمنی ازدواج کرد و از کار دولتی کنارهگیری کرد.[۶۳] علیخان تا سال ۱۳۰۵ شمسی مالک این شهر بود. بعدها علیآقا ایلخانی زاده، بوکان را به میرزا آقا پناهی و حبیب پناهی که از تجار تبریز ساکن تهران بودند، فروخت.[۴۲][ج] در سال ۱۳۲۳ شمسی، عبداللهآقا ایلخانیزاده و قاسم مهتدی دوباره بوکان را از تجار تبریزی خریداری کردند و مالک آن شدند.[۶۴]
در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ ایران، بوکان بهعنوان بخش به مدت ۵۲ سال (تا سال ۱۳۶۸) به شهرستان مهاباد ضمیمه شده بود. به گفتهٔ بهمن کریمی تعداد خانوارهای بوکان در تیرماه سال ۱۳۱۵ بالغ بر ۳۰۰ خانواده و دارای ۲ کاروانسرا، مدرسه دولتی و چند مغازه بود و ۵۰ خانوار کلیمی در این شهر زندگی میکردند. عمارت قلعهٔ سردار در آن سال نیمه خرابه بوده که از آن بهعنوان مدرسه و ادارهٔ پست استفاده شده است.[۶۵]بوکان در جنگ جهانی دوم، مرز میان دولتهای انگلیس و شوروی بود که در آنجا افسران نظامی با یکدیگر گفتگو میکردند.[۶۶]
در زمان جمهوری مهاباد در بهمن سال ۱۳۲۴ اکثر رؤسای قبایل در جشنهای اعلام جمهوری شرکت کرده بودند. با این همه، بسیاری از آنها از درستی این اقدام خاطرجمع نبودند. عدهای به این علّت که جمهوری را دولتی دستنشانده شوروی میدانستند و برخی به این جهت که نمیخواستند همهٔ پلهای پشتسر را خراب کنند و راه اتصال با تهران را ببندند. چندی برنیامد که بعضی از سران دهبکری با سرتیپ همایونی فرمانده نیروهای ایران در کُردستان تماس گرفتند.[۶۷] در شهر بوکان پرچم حزبی این جمهوری که در قلعهٔ سردار نصب شده بود، به وسیلهٔ خاندان ایلخانیزاده و به ویژه قاسمآقا به پایین آورده شد و بعدها در روستای یکشوه نصب شد. دستاورد جمهوری مهاباد در بوکان، راهاندازی یک چاپخانه در این شهر و انتشار مجله سیاسی فرهنگی هلاله بود.[۶۸]
محمدرضا خلیلیعراقی در سفری ۸۰ روزه به شهرهای آذربایجان شرقی و غربی و برخی از شهرهای استان کُردستان در سال ۱۳۲۷ شمسی دربارهٔ بوکان نوشته:
بوکان در کُردی به معنی چشمهٔ عروس است. چشمهٔ دیدنی در وسط این قصبه به شکل استخری مکعب مستطیل بوده و اطراف آن عمارت بخشداری و چند عمارت دیگر ساخته شده است که بسیار خوش منظره است. بوکان صاحب چهار هزار نفر جمعیت بوده و تشکیل هزار خانوار را میدهد. در این قصبه فقط یک دبستان وجود دارد که دارای ۲۵۰ نفر شاگرد است. غله این قصبه به اندازهای زیاد است که نام انبار غله آذربایجان و کُردستان به آن داده شده است. مالک بوکان، ایلخانیزادهها هستند که این چند نفر قصبهٔ بوکان را چند سال قبل به مبلغ ۶ میلیون ریال خریداری کردهاند. اهالی بوکان یا سنی یا یهودیاند و کلیهٔ این چهار هزار نفر از دو حمام موجود در قصبه استفاده میکنند که یکی مختص مسلمین و دیگری برای یهودیان است.[۶۹]
در سال ۱۳۲۷ شمسی در بوکان شهرداری تأسیس شد.[۷۰] در اسفند سال ۱۳۲۸ و اوایل ۱۳۲۹ جمعیّت یهودی ساکن این شهر از بوکان خارج شده و به تهران رفتند. سپس در تیرماه ۱۳۲۹ به اسرائیل مهاجرت کردند.[۷۱]
ویلیام او داگلاس قاضی و سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا در بهار سال ۱۳۲۹ شمسی (۱۹۵۰ میلادی) به بوکان سفر کرده و جمعیّت آن را ۸۰۰۰ نفر دانسته که بیشتر مردم آن شهرنشین و از زندگی ایلاتی فاصله گرفتهاند. داگلاس به فریدریش، دکتر آلمانیتبار ساکن بوکان که مشغول به طبابت بوده اشاره کرده است.[۷۲]
- جنبش دهقانان بوکان
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/Pepolebukan_in_tehran_%281333%29.jpg/180px-Pepolebukan_in_tehran_%281333%29.jpg)
در سال ۱۳۳۱ قیام و جنبشی دهقانی علیه خانهای منطقه در روستاهای کُردنشین جنوب آذربایجان غربی شکل گرفت. در دوران نخستوزیری محمد مصدق و گذراندن طرحها و قوانین جدید از جمله قانون مربوط به «سهیم کردن رعایا در درآمدهای حاصله» و حذف عوارض و اختصاص درصدی از سهم مالکان برای فعالیتهای عمرانی و آبادی روستاها، مردم حامی دولت و برنامهها و قوانین مصوبه بودند و در مقابل مالکین و صاحبان قدرت محلی مخالفت کرده و به عناوین مختلف در صدد کارشکنی برمیآمدند. در منطقهٔ بوکان، پنج شخصیت محلی که اسامی آنها عبارت بود از حسین فاتحی بوکانی، قاسم کریمی، عبدالله ایرانی، محمدرئوف، طاها غفوری؛ اقدام به شورش علیهٔ حاکمیت و ظلم و ستم خانهای منطقه کردند.[۷۳]
اعتراضها در بوکان و روستاهای منطقهٔ فیض الله بیگی، محال آختاچی، رودخانهٔ مجیدخان از سایر بخشهای کردنشین ایران شدت بیشتری به خود گرفته بود. قاسم کریمی، عبدالله ایرانی با غنیمت شمردن فرصت و موقعیت زمانی، اقدام به تشکیل جلساتی در این شهر کرده و به اقداماتی نظیر ارسال طومار و مخابره تلگراف برای تهران در جهت حمایت از حرکت ملی دست میزدند و همزمان با تشکیل نشستها و تجمعهایی با حضور افراد مختلف از جمله نمایندگان مردم و کشاورزان برای بیان خواستهها و ارسال نامه و شکایت در جهت احقاق حقوق خود اقدام میکردند.[۷۴][۷۵] جنبش دهقانان بوکان و منطقه فیض الله بیگی در سال ۱۳۳۲ سرکوب و خاتمه یافت.[۷۶] این جنبش یکی از بزرگترین قیامهای دهقانی در دورهٔ پهلوی بود.[۷۷]
از تاریخ ۲ اسفند ۱۳۳۹ خورشیدی تاکنون یک کرسی نمایندگی به صورت مستقل در ادوار مختلف مجلس شورای ملی و مجلس شورای اسلامی به حوزهٔ انتخابیه بوکان تعلق گرفته است. بوکان در زمانی که تنها یک بخش محسوب میشد، شرایط لازم را برای ارتقاء به شهرستان داشت.[چ][۷۸]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Mass_demonstration_in_Bukan_Iran_1978.jpg/180px-Mass_demonstration_in_Bukan_Iran_1978.jpg)
مردم بوکان همانند بسیاری از شهرها و کلانشهرهای ایران، تظاهرات و راهپیماییهای ترتیب داده و خواهان برکناری حکومت پهلوی بودند. در سال ۱۳۵۴ محمدرضا مهدوی کنی از روحانیون مبارز آن دوره توسط ساواک به شهر بوکان تبعید شد.[۷۹] در جریان ناآرامیها در ایران، در روز هشتم مهر ۱۳۵۷ عدهای از مردم و دانشآموزان بوکان در دبیرستان کوروش اجتماع کرده و در حالی که به تدریج تعدادشان به سه هزار نفر رسید با شعار «آزادی، آزادی» به تظاهرات پرداختند.[۸۰]تظاهرکنندگان که خواهان آزادی زندانیان سیاسی بوکان و حومه بودند، با مأموران درگیر شدند و رئیس شهربانی دستور تیراندازی به سوی مردم را صادر کرد.[۸۰]
در اثر تیراندازی مأموران دو نفر از جوانان این شهر کشته شدند و پنج نفر نیز مجروح شدند. در نتیجهٔ بحرانی شدن اوضاع بوکان، تقاضای اعزام نیرو از ژاندارمری سقز شد و فرماندهٔ تیپ مهاباد و معاون شهربانی استان آذربایجان غربی برای رسیدگی به وضعیت شهر با بالگرد عازم بوکان شدند. در ۲۲ دی ماه ۱۳۵۷ در بوکان راهپیمایی برگزار شد.[۸۰]
پس از انقلاب ۱۳۵۷
[ویرایش]این شهر در دورهٔ پهلوی دارای تنها یک پاسگاه کوچک شهربانی و ژاندارمری بود و سایر زیرساختهای انتظامی و نظامی در آن وجود نداشت و از نظر تقسیمات سیاسی نیز در قالب بخش اداره میشد. با توجه به این مسائل، در جریان انقلاب ۱۳۵۷ به سرعت به تصرف احزاب مسلح کُرد مخالف جمهوری اسلامی درآمد. تا اینکه در ۱۰ شهریور ۱۳۵۸ به کمک یگانهای ارتش، سپاه و ژاندارمری و نیروهای مردمی که از محور سقز آمده بودند، بوکان مدت کوتاهی از کنترل شورشیان خارج شد.[۸۱] پاک سازی و کنترل کامل منطقهٔ بوکان تا ۱۱ مهر سال ۱۳۶۲ به طول انجامید.[۸۲][۸۳]اولین روحانی شهید اهل سنت آذربایجان غربی که امام جمعهٔ بوکان بود در شامگاه یکم دی ۱۳۶۰ توسط عوامل حزب کومله در خانهاش ترور و کشته شد.[۸۴] شهر بوکان، محل آغاز درگیری میان حزب کومله و حزب دموکرات کردستان ایران در هفتم اسفند ۱۳۵۹ بود که منجر به کشته شدن ۳ عضو از سازمان پیکار (حزب کمونیست ایران و متحد کومله) از سوی حزب دموکرات کُردستان شد و از این تاریخ تا اردیبهشت ۱۳۶۷ جنگ کومله و حزب دموکرات کردستان ایران در سایر مناطق مرزی ایران و عراق ادامه داشت.[۸۵] احزاب مسلح کُرد با شعار خودمختاری برای خلق کُرد، عملیاتهای مسلحانه در شهرهای کُردنشین مانند بوکان انجام میدادند که در همین ارتباط در ۲۹ شهریور سال ۱۳۷۵ سیدعلی خامنهای در سفر به استان آذربایجان غربی گفت: «کسانی که این روزها را در ارومیه و مهاباد و بوکان بودند و دیدند که خلق کُرد کیست و کجاست، خلق کُرد جزو ملت ایران است» و به رویدادهای این مناطق در اوایل انقلاب پرداخت.[۸۶]
میزان خسارت و تخریب وارد شده به شهر بوکان در طول جنگ ایران و عراق در میان شهرهای آذربایجان غربی، ۲٫۴۰۹ واحد مسکونی که مجموعاً پنج درصد از کل این استان، اعلام شده است.[۸۷] در دورهٔ جنگ به صورت موقت پایگاههای ارتش و سپاه در بوکان مستقر بودند.[۸۸] پس از پایان جنگ و امن شدن این مناطق، تنها پایگاههای سپاه پاسداران به صورت دائم مستقر شدند و ارتش از این شهر خارج شد.
بوکان در ۲۶ فروردین ماه سال ۱۳۶۷ سه بار توسط هواپیماهای عراقی بمباران شد که مجموع این حملهها ۱۹ نفر کشته و ۱۶۰ نفر مجروح شدند.[۸۹][۹۰] تاکنون بیش از ۳۷۸ نفر از مردم این شهر شهید، ۱۳۶ نفر آزاده، ۹ شهید مفقودالاثر، دارای شهدای مدافع حرم و ۴۹۴ نفر جانباز است.[۹۱][۹۲][۹۳]
در اسفندماه سال ۱۳۶۸ این شهر در تقسیمات کشوری ایران از بخش به شهرستان ارتقاء یافت.[۹۴] در طی ۳۰ سال از یک بخش کوچک کردنشین در جایگاه سومین شهر کردنشین بزرگ ایران (پس از کرمانشاه و سنندج) قرار گرفت و در بسیاری از شاخصهای اجتماعی، فرهنگی، ورزشی، اقتصادی و سیاسی پیشرفت چشمگیری داشته است.[۹۵]
بوکان از زمانِ سکونتِ عزیزخان سردار به مرور به خاستگاه سیاستمداران، شعرا، نویسندگان و هنرمندان کُرد تبدیل شد و در میان شهرهای کُردنشین ایران، دارای آوازه و مقبولیت اجتماعی و فرهنگی است. موقعیت جغرافیایی این شهر و جذابیتهای اجتماعی، آن را به کانون جمعیّتی جنوب استان آذربایجان غربی (مکریان) مبدل کرد و در مدت دو دهه، جمعیّت آن ۸ برابر شد. وجود منابع آبی و خاکی و دسترسی آسان سایر شهرها به آن، از ظرفیتهای مهّم بوکان بهشمار میرود.[۹۶] طی سالهای ۱۳۶۹ و ۱۳۷۳ و ۱۳۸۷ تشکیل استان کُردستان شمالی به مرکزیت بوکان در مجلس شورای اسلامی و خبرگزاریهای ایران مطرح شده است.[۹۷][۹۸][۹۹]
وضعیت طبیعی
[ویرایش]جغرافیا
[ویرایش]بوکان در °۳۶ درجه وَ ۳۱ دقیقه عرض شمالی و °۴۶ درجه وَ ۱۲ دقیقه طول شرقی نسبت به نصف النهار گرینویچ و در میان دو کوه نعلشکن (نالشکینه) و کوه سیاه (بردهرش) قرار گرفته است. وسعت محدوده شهری آن به صورت طولی ۱۲ کیلومتر است.[۴]ارتفاع بوکان از سطح دریای آزاد ۱٬۳۷۰ متر است.[۱۰۰]مسافت جادهای بین این شهر تا ارومیه ۱۸۴ کیلومتر، تا تبریز ۲۰۴ کیلومتر، تا سردشت ۱۴۰ کیلومتر (از مسیر خلیفان-ربط) و تا بانه کمتر از ۹۰ کیلومتر است. شهر بوکان یکی از مسطحترین شهرهای ایران است و همچنین بیشتر اراضی آن را دشتهای هموار تشکیل میدهد.[۱۰۱]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/Bukan_aerial_map-2015.png/180px-Bukan_aerial_map-2015.png)
موقعیت ممتاز جغرافیایی و امنیت نسبی جادهها، بوکان را بهعنوان مرکز منطقهٔ جنوب و جنوب غربی دریاچهٔ ارومیه تبدیل کرده است.[۱۰۲] این شهر با قرارگیری بر سر راههای ارتباطیِ سه استان آذربایجان غربی، آذربایجان شرقی، و کردستان از موقعیت جغرافیایی و ترافیک ویژهای برخوردار است.[۱۰۳] بوکان از غرب به مهاباد، و از جنوب به سقز محدود است و در دشتهای استپی و هموار قرارگرفته و میان کوههای نالشکینه و بردهزرد واقع شده است.[۱۰۴][۱۰۵]
![]() | بناب، مراغه | تبریز، میاندوآب | نقده و اشنویه | ![]() |
شاهین دژ | ![]() | مهاباد | ||
![]() ![]() | ||||
![]() | ||||
تکاب | سقز و سنندج | سردشت و بانه |
آب و هوا
[ویرایش]آب و هوای بوکان استپی خشک با تابستانهای گرم و زمستانهای سرد است. این شهر در زمستان سرد و پرف و روزهای زمستانی آن طولانی بوده که معمولاً تا اواخر اسفندماه ادامه دارد.[۱۰۶] حداکثر مطلق دمای بوکان ۴۲ درجه سانتی گراد بالای صفر و حداقل مطلق دمای هوا ۲۷ درجه سانتی گراد زیر صفر است. مدت روزهای یخبندان از ۸۵ تا ۱۰۰ روز و میزان بارندگی در سالهای مختلف میان ۳۵۰ تا ۴۱۷ میلیمتر متغیر بوده، که متوسط آن ۴۲۸ میلیمتر برآورد شده است.[۱۰۷]
میانگین دما و بارش برای آب و هوای بوکان در سال ۲۰۱۴ میلادی
منبع: سرویس اطلاعاتی آب و هوای جهان[۱۰۸] |
باغها
[ویرایش]باغهای آلبالوی امیرآباد با قدمت بیش از هشتاد سال هر ساله تولیدکننده چندین تن انواع میوه و انواع سبزی است.[۱۰۹] این باغهای سرسبز از نامدارترین باغهای بوکان و حومه بهشمار میآیند.[۱۱۰] در گذشته حدود ۳۲ باغ سرسبز که بهدلیل وفور آب، در شهر وجود داشته است. اسامی برخی از باغهای قدیمی بوکان بدین شرح است: باغ قاضی، باغ قاسم آقا، باغهای صلاح مهتدی، باغ میرهبیگ، باغ ملاعلی، باغ سردار، باغ عبدالرحمن، باغ حاجی حریری، باغهای امیرآباد، باغ حاجی ابراهیم محمدیان، باغ حسن سام بیگی، باغ احمد کرمانج، باغ حاجی علی، باغ مام نصراله و باغ شیخ قادر. در میان آنها اکنون تنها باغهای امیرآباد، باغ قاضی و باغهای کوسه (کوسته) به صورت سالم و نیمه سالم بهجا ماندهاند.[۱۱۱]
سیمینهرود (تاتاهو)
[ویرایش]رودخانه سیمینهرود در زبان کردی تَتَهو خوانده میشود که واژهٔ زرتشتی یا اوستایی است. این رودخانه از ارتفاعات مناطق منگور و دهستان ترجان سرچشمه میگیرد. پس از آبیاری این دهستان وارد بوکان میشود و از غرب این شهر عبور میکند و به دریاچه ارومیه میریزد. حواشی این رودخانه به ویژه درهها و دشتهای آن بسیار زیبا و دیدنی است.[۱۱۲]
کوههای شهر
[ویرایش]بوکان در میان چند کوه از شرق و غرب احاطه شده است. کوه نعلشکن (نالشکینه) در شرق شهر کوه بَردِ زرد و کوه سیاه (بردهرش) در غرب شهر قرار گرفتهاند. آرامگاه هنرمند سرشناس کُرد حسن زیرک و پارکی به همین نام در دامنهٔ این کوه قرار گرفته است. کوه سیاه نیز در غرب شهر واقع شده و به یک پارک جنگلی و تفرجگاه تبدیل شده است.
مردم
[ویرایش]زبان، قومیت و مذهب
[ویرایش]زبان مردم این شهر کردی سورانی یا کردی مرکزی است.[۱۱۳] سورانی خود به چندین لهجه تقسیم میشود.[۱۱۴] لهجهٔ رایج در سنندج لهجهٔ اردلانی است و لهجهٔ مردم بوکان نیز مکریانی نام دارد. مکریانی لهجهای روان، خالص و فصیح است و از حیث شکل و تعداد کلمات بسیار غنی است.[۱۱۵] به باور محمدامین شیخالاسلامی مکری در زبان کُردی سورانی، لهجهٔ بوکانی برای نوشتن زبان کردی مطلوبتر است.[۱۱۶] باتوجه به نزدیکی بوکان به شهر میاندوآب، بیشتر مردم آن با زبان ترکی آذربایجانی آشنایی دارند.[۱۱۷]
ساکنان بوکان عمدتاً سنی و شافعی مذهب هستند. در سال ۱۳۹۲ مسلمانان از جمعیّت این شهرستان ۹۳ درصد و در نقاط شهری ۹۲ درصد و در نقاط روستایی ۹۷ درصد را تشکیل میدادهاند.[۱۱۸] بهائیان[۱۱۹] و شیعیان در سطح شهر ساکن هستند.[۱۲۰] از دوره پهلوی دوم شیعیان در این شهر ساکن شدند.[۱۲۱] از دورهٔ قاجار و پهلوی، یهودیان در بوکان و حومهٔ آن سکونت داشتهاند.[۱۲۲] در میان مسلمانان بوکان، خانوادههایی هستند که سابقاً یهودی بوده و طی دهههای ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۰ خورشیدی مسلمان شدهاند که مردم منطقه به آنها در اصطلاح، جدید الاسلام یا نومسلمان میگویند.[۱۲۳]
جمعیّت
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/BukanPopulation_Change_%28fa%29.jpg/180px-BukanPopulation_Change_%28fa%29.jpg)
در دوران سلطنت ناصرالدّین شاه، بوکان تحت تملک عزیزخان مکری جمعیّت آن تنها ۶۰ نفر حدود ۱۲ خانوار با خانههای گلی بوده است.[۳۱]دیوید یروشالمی در کتاب یهودیان ایران در قرن نوزدهم، جمعیّت بوکان با احتساب خانوارهای یهودی آن در زمان سردار سوم در سال ۱۲۸۰ خورشیدی ۴۰۰ نفر (۶۰ خانوار) یاد کرده است.[۳۸]
سال | جمعیت | نرخ رشد | حکومت |
---|---|---|---|
؟ | ۶۰ | ناصرالدین شاه قاجار | |
۱۲۸۰ | ۴۰۰ | مظفرالدین شاه قاجار | |
۱۳۱۶ | ۲۰۰۰ | پهلوی اول | |
۱۳۲۷ | ۴۰۰۰ | پهلوی دوم | |
۱۳۳۵ | ۵۰۳۷ | پهلوی دوم | |
۱۳۴۵ | ۹۰۵۷ | پهلوی دوم | |
۱۳۵۵ | ۲۰۵۷۹ | پهلوی دوم | |
۱۳۶۵ | ۶۷۹۳۵ | جمهوری اسلامی | |
۱۳۷۵ | ۱۲۰۰۲۰ | جمهوری اسلامی | |
۱۳۸۵ | ۱۴۹۳۴۰ | جمهوری اسلامی | |
۱۳۹۰ | ۱۷۰۶۰۰ | جمهوری اسلامی | |
۱۳۹۵ | ۱۹۳۵۰۱ | ۱۳٫۴۲ | جمهوری اسلامی |
منابع:افخمی[۳۱]- یروشالمی[۳۸] - درگاه آمار ایران[۱۲۴] |
بیشترین افزایش نسبی جمعیّت شهر بوکان در فاصلهٔ سالهای ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ بوده است که طی آن جمعیّت شهری از ۱۳ درصد به ۲۳ درصد رشد داشته است و از جمعیّت ۲۰٬۵۷۹ نفر در سال ۱۳۵۵ به ۶۷٬۹۳۸ نفر در سال ۱۳۶۵ رسیده است. مهمترین دلیل رشد جمعیّت این شهر، موج شدیدی از مهاجرت مردم روستاها به آن در دههٔ ۶۰ و جنگ ایران و عراق بوده است.[۱۲۵] در سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیّت شهر بوکان ۱۹۳٬۵۰۱ نفر اعلام شد، که از این تعداد ۹۷٬۶۵۹ نفر مرد و ۹۵٬۸۴۲ نفر زن و این تعداد در قالب ۵۶٬۹۴۴ خانوار بود. شهر بوکان با اختلاف کم با جمعیّت شهر خوی، سومین شهر پرجمعیّت آذربایجان غربی و سومین شهر بزرگ کردنشین ایران بهشمار میآید.[۱۲۴][۱۲۶][۱۲۷]
جمعیّت شهر بوکان در شش ماه دوم هر سال بیش از ۱۷٬۰۰۰ نفر به آن اضافه میشود که ناشی از مهاجرت فصلی مردم روستاها در فصلهای پاییز و زمستان به شهر است.[۱۲۸]
مردان | سن | زنان |
---|---|---|
۴٬۵۷۵ | ۵٬۲۶۵ | |
۲٬۶۶۸ | ۲٬۵۷۹ | |
۳٬۹۱۲ | ۳٬۸۱۶ | |
۴٬۶۰۴ | ۴٬۷۲۸ | |
۶٬۲۰۹ | ۵٬۸۶۹ | |
۶٬۲۹۸ | ۶٬۳۰۳ | |
۹٬۳۶۲ | ۸٬۵۵۵ | |
۹٬۸۶۵ | ۹٬۵۷۴ | |
۱۱٬۲۱۷ | ۱۱٬۰۵۶ | |
۸٬۶۶۹ | ۹٬۰۸۰ | |
۶٬۷۵۶ | ۶٬۶۷۷ | |
۷٬۰۷۸ | ۶٬۹۵۰ | |
۷٬۶۴۱ | ۷٬۲۷۸ | |
۸٬۸۰۵ | ۸٬۱۱۲ |
فرهنگ
[ویرایش]آداب و رسوم
[ویرایش]مراسم و آیینهایی که در میان مردم کرد مرسوم است در برگیرنده اعیاد مذهبی، قومی و باستانی است که ریشه در باورهای کهن این مردم دارد و اغلب تاریخی، پارهای و اسطورهای است. آداب و رسوم کردها کاملاً مانند دیگر اقوام ایرانی برگزار میگردد.[۱۳۰] از آداب و فرهنگ منطقهٔ بوکان میتوان به حنابندان، چهارشنبه سوری، نوروز، رقص کردی و موسیقی کردی اشاره کرد. موسیقی کردی با موسیقیهای باستانی ایران نسبتی تمام و کمال دارد.[۱۳۱]
در میان انواع بینظیر موسیقی کردی، هوره، شمشال (نوعی ساز بادی)، دف از قدمت بالای برخورد دارند و قدمت برخی از آنها به بیش از هزار سال و حتی به پیش از ظهور اسلام در ایران میرسد و در حال حاضر در بسیاری از مراسم مولودیخوانی و آهنگهای کردی در موسیقی اقوام خاورمیانه شنیده میشود و این به علّت اثرگذاری و غنی بودن این نوع موسیقی در کنار موسیقی همسایگان خود است.[۱۳۲]
- پوشش
پوشاک مردان و زنان کُرد شامل تنپوش، سرپوش و پایافزار است. ساخت و کاربرد هریک از این اجزاء به نوع فصل، نوع منطقه، نوع کار و معیشت و مراسم و جشنها بستگی و با یکدیگر تفاوت دارند. لباس زنان و مردان اهالی کرد زبان جنوب آذربایجان غربی همان لباس عمومی اهالی کردستان است که جزو یکی از زیباترین و متینترین نمونه لباسهای بومی در میان کُردها بهشمار میرود. جزئیات لباس کردی با توجه به شرایط مختلف جغرافیایی و آب و هوایی تفاوتهایی در بین دیگر نقاط کردستان ایران دارد، اجزای یک لباس کردی مردانه منطقه بوکان چنین است: «کهوا پانتۆڵ» نوعی زیبا از شلوار کردی مردانه که در لهجه بوکانی آن را پاتول تلفظ میکنند نقش کت و شلوار را دارد ولی دوخت و فرم آنها با کت و شلوار تفاوت کلی دارد. «کهوا» بهصورت یک ژاکت نظامی دوخته میشود، با این تفاوت جیبهای آن روی سینه دوخته میشود و تنه و آستینهای کهوا چاک دارد. این نوع لباس مردانه را بیشتر در فصل زمستان میپوشند که کردهای این منطقه به آن «مرادخانی» میگویند.[۱۳۳]
لباس زنان از قسمت سرپوش آن، میتوان به دستمال یا روسری اشاره کرد.[۱۳۴] این دستمال، پارچهای است بسیار نازک و سهگوش که تارهایی در اطراف آن ایجاد میکنند و بهدین وسیله بر زیبایی آن میافزایند، اغلب پولکهایی نیز با آن تارها میدوزند تا زیبایی آن چند برابر شود. هر چند در مراسم عروسی اکثراً روسری در اولیت قرار نمیگیرد و الزامی نیست. شال نوعی پارچه است که بر روی لباس در ناحیهٔ کمر در رنگ و ابعاد مختلف بسته میشود.[۱۳۵] امروزه نمونهٔ لباس زنانه، بیش از یک میلیون تومان قیمت دارد، ولی با این وجود یکی از محصولات پرفروش در میان کردها بهشمار میرود چراکه بیشتر زنان کُرد به این نوع لباسها علاقه خاصی دارند.[۱۳۶]
- رقص
رقص کردی بخشی از آیینهای نمایشی کُردها است که بهصورت گروهی و به شکل حلقهای ناکامل مرکب از رقصندگان زن و مرد درحالیکه پنجه دستهایشان به هم گره خورده است و از چپ به راست در حرکت هستند اجرا میشود.[۱۳۷] در رقص کردی معمولاً یک نفر که حرکات رقص را بهتر از دیگران میشناسد نقش رهبری گروه رقصندگان را به عهده میگیرد و در ابتدای صف رقصندگان میایستد و با تکان دادن دستمالی که در دست راست دارد ریتمها را به گروه منتقل میکند و در ایجاد هماهنگی لازم آنان را یاری میدهد. رهبر گروه رقصنده که «سرچوپی» نامیده میشود با تکان دادن ماهرانه دستمال و ایجاد صدا بر هیجان رقصندگان میافزاید، در این هنگام دیگر افراد بدون دستمال به ردیف در کنار سرچوپی به گونهای قرار میگیرند که هر یکی با دست چپ، دست راست نفر بعد را میگیرد؛ اصطلاحاً این حالت را «گاوانی» میگویند و نفر آخر هم با در دست داشتن دستمال به گروه نظم خاصی میبخشد. دستمال داشتن رهبر و نفر آخر نشاندهندهٔ برابری بوده و دست همدیگر را گرفتن هم نشانهٔ اتحاد گروه است.
رقص مردم بوکان از آرامش و از یک پارچگی خاصی برخوردار و به سبک آرام و ملایمی اجرا میشود. همچنین سبکی بهنام سپیی وجود دارد که رقص نسبتاً تندی است و منشأ آن منطقهٔ فیضاللهبیگی بوکان است. در رقصهای کردی تمامی رقصندگان به سرگروه چشم دوخته و با ایجاد هماهنگی خاصی وحدت یک قوم ریشهدار را به تصویر میکشند.[۱۳۸]
- بازیهای محلی
در کنار آداب و رسوم کُردها و بهخصوص منطقهٔ بوکان سرگرمی و بازیهای گوناگونی وجود دارد که به بازی دامه (یک نوع شطرنج ابداعی اما کاملاً متفاوت با بازی فکری شطرنج کنونی؛ برگرفته از «دامیهٔ» فرانسوی: damier)، بازی جورابن (جوراببازی)، بازی بوکه بارانه، میشین (تیلهبازی) و بازی خوزین (چوگانبازی) اشاره کرد. جورابن یا در اصطلاح فارسی جوراببازی، نوعی بازی گروهی است که در آن، ۱۰ عدد جوراب مردانهٔ بزرگ از جنس پشم را بهصورت دهانهباز در دو ردیف پنجتایی میچینند و یک تیله به نام «مازو» را در کنار آنها میگذارند و بازیکنان در دو گروه، طرفین جورابها مینشینند. این بازی هماکنون رایجترین بازی و سرگرمی جوانان و نوجوانان کُرد است که بهطور عمده در شبهای طولانی و سرد زمستان یا در ماه رمضان اجرا میشود.[۱۳۹] هرساله مسابقات بزرگ جورابین (جورابن) با شرکت تیمهای از سایر شهرستانهای مناطق کردنشین ایران در شهر بوکان برگزار میشود.[۱۴۰]
- سینما
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ad/Cinema_bukan.jpg/195px-Cinema_bukan.jpg)
تاریخ تأسیس نخستین سینمای بوکان مربوط به دورهٔ پهلوی دوم است. در سالهای ۱۳۴۲–۱۳۴۳ خورشیدی، این سینما مقابل ساختمان ادارهٔ دخانیات شهر قرار داشت و مالک آن یکی از آذریهای منطقه بود. بعدها سینما سعدی در سال ۱۳۵۶ به دلیل اتصال برق در آتش سوخت و با آغاز انقلاب اسلامی بخشی از ساختمان آن تخریب گردید.[۱۴۱] بعد از سینما سعدی در دههٔ هفتاد سینما وحدت با ظرفیت ۴۸۳ نفر ساخته شد. این سینما از معدود مرکزهای فرهنگی و تفریحی بوکان بوده که از تعطیلی آن بیش از ۱۵ سال میگذرد.[۱۴۲] شهر بوکان بهعنوان یک شهر با کاربری فرهنگی همواره در هنر و هنرپروری و در عرصهٔ هنر نمایش در سطح استان آذربایجان غربی پیشتاز بوده است، اما بهدلیل نبود امکانات لازم در آن، وضعیت فرهنگی و هنری این شهر را با چالش مواجه کرده است.[۱۴۳] سینما وحدت بهدلیل بیتوجهی و اختلافات موجود میان شهرداری و پیمانکار، تعطیل و به حال خود رها شده است. نماینده مردم این شهر در سال ۱۳۹۱ عدم همکاری مسئولان بوکان را مشکل اصلی تعطیلی سینما وحدت اعلام کرد.[۱۴۴]
مشاهیر
[ویرایش]بوکان دارای پیشینه غنی فرهنگی، تاریخی، سیاسی و معنوی است بهطوریکه در طول یکصد سال اخیر بهعنوان مرکز فرهنگ و ادب و هنر کُردی شناخته و به شیرازِ کردستان معروف شده است.[۱۴۵][۱۴۶]
مکانهای تفریحی و گردشگری
[ویرایش]- بوستان ساحلی بوکان
یکی از بزرگترین پارکهای واقع در استان آذربایجان غربی است و در قسمت غربی بوکان قرار گرفته است و به سه بخش تقسیم شده است که عبارتند از: بخش مجتمع تفریحی بردهرش، نام کوهی در نزدیکی این پارک و در بخش شمالی پارک نیز باغهای امیرآباد قرارگرفتهاند باغهای معروف آلبالوی امیرآباد هر ساله پذیرای مسافران زیادی است.[۱۴۷] همچنین از حاشیه این پارک رود سیمینه رود عبور میکند. شمال پارک دارای امکاناتی مانند: زمین بسکتبال، شهربازی، زمین اختصاصی فوتسال، امکانات ورزشی، مسیرهای جهتدار دوچرخه سواری است. بخش جنوبی پارک به پیست اسکی، بوفه، امکانات تفریحی، سینماچندبعدی، شهربازی و نمایشگاههای صنایع دستی اختصاص دارد.[۱۴۸] بوستان ساحلی با مساحت ۱۲٬۹۸۳ متر، بزرگترین پارک این شهر است.[۱۴۹]
- پارک جنگلی کیوه رهش
پارک جنگلی بردهرش یکی از مراکز تفریحی و گردشگری شهر بوکان است[۱۵۰] که در غرب شهر در نزدیکی باغهای امیرآباد و در شرق رودخانه سیمینه رود واقع شده است. در مجتمع گردشگری کوه سیاه با کاشت بیش از ۱۰۰۰ اصله نهال سرو نقرهای و خمرهای، فاز اول آن در سال ۱۳۸۴ به پایان رسید. این پارک از نظر توپوگرافی بر شهر کاملاً مسلط است.
تفرجگاه بوکان بزرگترین تفرجگاه و پارک جنگلی استان آذربایجان غربی بهشمار میآید. احداث مراکز مختلف فرهنگی، ورزشی و تفریحی با هدف تکمیل این پارک جنگلی یکی از اولویتهای مهم صنعت گردشگری شهرداری این شهر است.[۱۵۱] کوه سیاه بهعنوان بزرگترین جاذبهٔ طبیعی این شهر بهشمار میرود که پتانسیل تبدیل شدن به دهکدهای توریستی را دارد.[۱۵۲]
بناها
[ویرایش]بیشتر بناهای تاریخی بوکان طول قدمت آنها محدود به دورهٔ قاجار است که عبارتند از آرامگاه حمامیان ،آرامگاه سرداران مکری، قلعه سردار، مسجد محمدحسین خان (بازار)، آرامگاه شیخ احمد مکریانی، مسجد حمامیان و مسجد جامع.[۱۵۳]بوکان با داشتن ۹۴ اثر تاریخی ثبت شده در فهرست آثار ملی، یکی از شهرهای تاریخی ایران بهشمار میآید.[۱۵۴]
- آرامگاه سرداران
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Sardar_dome_in_bukan_%28iran%29_%281%29.jpg/180px-Sardar_dome_in_bukan_%28iran%29_%281%29.jpg)
آرامگاه تاریخی سرداران مکری با معماری سنتی بنا شده است و با توجه به سبک معماری و زندگینامه محمدحسین خان مکری مربوط به دورهٔ قاجار بوده و شامل یک حیاط کوچک در ضلع جنوبی است. این بنا محل دفن خانوادهٔ عزیز خان مکری داماد میرزا محمد تقیخان فراهانی معروف به امیرکبیر است.[۱۵۵] این بنا به عنوان یکی از مکانهای تاریخی و گردشگری مهّم بوکان بهشمار میرود که در پارک عمومی ملّت این شهر قرار گرفته است.[۱۵۶]
- آرامگاه حسن زیرک
آرامگاه حسن زیرک در فضای بیش از ۱۰۰۰ مترمربّع احداث شده که دارای فضای سبز و گلکاری و نورپردازی است. مجتمع در دامنه کوه نالشکینه ساخته شده است و آرامگاه هنرمندان برجستهٔ کُرد حسن زیرک، قادر عبداللهزاده در این مجتمع قرارگرفتهاند و هر ساله پذیرای صدها نفر از دوستداران هنر و موسیقی کردی از مناطق مختلف کُردنشین ایران و خصوصاً اقلیم کُردستان عراق است.[۱۵۷]
مساجد
[ویرایش]معماری نخستین مسجد بوکان (مسجد جامع کنونی) به دورهٔ قاجار برمیگردد و «ملاسلام شیخالاسلامی» اولین امام جمعه شهر در دوران عزیزخان مکری بود. این بنا امروزه بهعنوان مسجدجامع شهر کاربرد دارد.[۱۵۸]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5d/Masjed_Jame_Bukan.jpg/180px-Masjed_Jame_Bukan.jpg)
مسجد بازار در میدان اسکندری خیابان انقلاب بوکان واقع شده است. این مسجد در سال ۱۲۶۲ شمسی ساخته گردیده است و بهنام سردار محمدحسینخان مکری نامگذاری شد. مسجد بازار یکی از بناهای قدیمی و قاجاری شهر است که قدمتی بیش از ۱۵۰ سال دارد.[۱۵۹]
این شهر دارای بیش از ۶۵ مسجد است که از مساجد مهم آن میتوان به اسامی زیر اشاره کرد:
- مسجد صلاحالدین ایوبی
- مسجد ایلخانیزاده
- مسجد محمدحسین خان سردار مکری
- مسجد جامع
- مسجد خلیفه شیخ حسامالدین
- مسجد جمالالدین اسدآبادی
- مسجد سید قطب
- مسجد بلال حبشی
- مسجد خانقا
- مسجد عزیزخان سردار مُکری
- مسجد محمدِ مصطفی
- مسجد امام حسین
- مسجد امام حسن
- مسجد امام علی
- مسجد صفا
- مسجد قدس
- مسجد نور
- حسینیهٔ فاطمیه
- مسجد حضرت ابراهیم
- مسجد حضرت عمر
- مسجد حضرت ابوبکر
- مسجد امام شافعی
- مسجد قبله
- مسجد حضرت فاطمه
- مسجد سلمان فارسی
- مسجد الرسول
- مسجد ایمان[۱۶۰]
- مسجد حمامیان
این مسجد در نزدیکی شهر و در کنار روستای حمامیان قرار گرفته و بافت تاریخی آن مربوط به سال ۱۲۸۹ هجری شمسی برابر با ۱۳۲۸ قمری است و قبل از جنگ جهانی اول بنا شده است. بانی مسجد محمودآقا ایلخانیزاده و معمار آن معمارباشی مراغهای بوده است.[۱۶۱] بنای مسجد بابلان مربع شکل و بهصورت تک گنبدی با مصالح سنگ لاشهای در پی و آجر چهارگوش در بدنه و گنبد پوششی بهصورت دو لایه با ظرافت خاصی بنا گردیده و بعد از احداث بنای مسجد، واحدهایی تحت عنوان مدرسه به بنای آن اضافه شد.[۱۶۲]
- مسجد جامع بوکان
در کنار تپهٔ قدیمی قلعه سردار در ضلع شرقی چشمه قرار گرفته و به دستور حاکمان وقت بوکان ساخته شده است. در سال ۱۳۴۵ خورشیدی بنای مسجد گسترش یافت و ۴ گنید آجری و ۳ ستون بهآن اضافه شد. در حال حاضر از این بنا برای برگزاری نماز جمعه مورد استفاده قرار میگیرد. مسجدجامع بوکان در سال ۱۳۷۹ به شماره ثبت ۳۴۸۰ در فهرست میراث ملی ایران به ثبت رسیده است.[۱۶۳][۱۶۴]
خانهها
[ویرایش]قلعهٔ سردار یا ارگ بوکان از مکانهای تاریخی این شهر است. بخش نخست ساختمان این قلعه در سال ۱۲۸۵ هجری قمری برابر با ۱۲۴۷ خورشیدی توسط عزیزخان مکری ساخته شده و مرکز حکومت خانوادهاش بود.[۱۶۵] این قلعه در دورهٔ قاجار بهعنوان دژ نظامی و سکونتگاه مورد استفاده قرار میگرفت و نماد این شهر است.[۱۶۶]
مراکز آموزشی
[ویرایش]دانشگاهها
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/Bukan_Azad_University.jpg/180px-Bukan_Azad_University.jpg)
بوکان داری سه دانشگاه شامل پیام نور، آزاد و دانشگاه علمی کاربردی است.[۱۶۷] دانشکده پرستاری و پیراپزشکی در شهر بوکان نیز دایراست.[۱۶۸] در دانشگاه پیام نور بوکان ۳۲۰۰ دانشجو مشغول به تحصیل هستند.[۱۶۹] دانشگاه جامع علمی کاربردی بوکان دارای ۱۴۰۰ دانشجو در ۲۰ رشته کارشناسی و ۱۶ رشته کاردانی است.[۱۷۰] در دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان نیز بیش از ۳۰۰۰ دانشجو مشغول به تحصیل هستند. دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان جزو ۱۰۰ دانشگاه برتر در میان واحدهای دانشگاه آزاد ایران است.[۱۷۱]
مدرسهها
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Shapour-1307-Bukan.jpg/180px-Shapour-1307-Bukan.jpg)
اولین مدرسه دولتی بوکان در سال ۱۳۰۷ شمسی با نام دبستان مبارکهٔ شاپور با مدیریت مهدی شیبانی (یکی از اهالی شهر تبریز) تأسیس گردید.[۱۷۲] بعد از مهدی شیبانی به ترتیب ورقائیان، حسن مدرسی و سلیمان امیری مدیر این مدرسه بودند.[۱۷۳] شیخ حسن کاظمی مکری نیز اولین معلم بوکان بود و تا قبل از تأسیس این مدرسه، مکتب خانههای قدیمی در این شهر وجود داشت و عموماً دانش آموزان برای فراگرفتن، کتابهای مقدماتی و ساده نظیر گلستان ،بوستان سعدی و منشآت امیرنظام و نصابالصبیان مشغول بودند. تا آن تاریخ هیچگونه مدرسهٔ دولتی در بوکان وجود نداشته است.[۱۷۴] در سال ۱۳۹۰ تعداد آموزشگاههای موجود این شهر در مقطع متوسطه ۲۹ واحد و پیش دانشگاهی ۲۷ واحد بوده است.[۱۷۵] همچنین تراکم دانشآموز در کلاس تشکیلشده در کلیهٔ مقاطع تحصیلی این شهر ۳۳ نفر است که نسبت به میانگین استان در رتبهٔ هشتم قرار دارد.[۱۷۶] بوکان دارای بیش از ۴۲ هزار نفر دانش آموز است.[۱۷۷]
در سال ۱۳۹۴ نرخ باسوادی شهروندان بوکانی در گروه سنی هدف ۱۰ تا ۴۹ سال به بیش از ۹۳ درصد رسیده است.[۱۷۸]
- مدارس علوم دینی
تاریخ برپایی مدرسه علوم دینی بوکان مربوط به دورهٔ قاجار است که تأسیس مدرسه و انتقال عالم نامدار منطقه ملا محمدحسن وجدی قزلجی از ترجان به شهر بوکان و تأمین تمامی هزینههای مدرسه و مستمری طلاب توسط حاکم وقت این منطقه، یعنی سردار محمدحسین خان مکری صورت میگرفت.[۱۷۹] تا اینکه در دورهٔ پهلوی دوم ساختمان مدرسه علوم دینی بوکان در سال ۱۳۵۵ شمسی به مساحت چهارهزار متر مربع در جنوب این شهر تأسیس شد. تعداد طلاب اولیه این مدرسه بیش از پنجاه نفر بود که تحت نظارت سرپرست مدرسه علوم دینی مشغول به تحصیل بودند.[۱۸۰] از شخصیتهای برجسته مدرسه علوم دینی بوکان میتوان به ملا هادی افخمزاده اشاره کرد.[۱۸۱] در شهر بوکان و حومهٔ آن بیش از ۳۰ مدرسهٔ علوم دینی فعال وجود دارد.[۱۸۲]
کتابخانهها
[ویرایش]نخستین کتابخانهٔ عمومی بوکان در سال ۱۳۴۰ تأسیس شده است.[۱۸۳] شهر بوکان دارای ۳ باب کتابخانهٔ عمومی و ۴ باب کتابخانه عمومی مشارکتی است. هماکنون ۳ باب کتابخانه عمومی مستقل و تعدادی کتابخانه مستقر در مساجد بوکان مشغول ارائه خدمات به شهروندان این شهر هستند.[۱۸۴] بیشترین اعضای کتابخانههای این شهر را دانشآموزان مقاطع مختلف تشکیل میدهند.[۱۸۵] مساحت فضای کتابخانههای بوکان ۲٬۵۷۰ متر مربّع بوده و سرانه آن ۱٫۱۴ متر به ازای هر ۱۰۰ نفر و تعداد اعضای کتابخانهها ۳٬۷۰۰ نفر است[۱۸۶] و به نسبت جمعیّت شهر در حد پایینی قرار دارد که قرار گرفته شدن کتابخانههای بوکان در مرکز شهر و عدم دسترسی بخش زیادی از جمعیّت شهر به کتابخانهها از مهمترین علل کمبود اعضای کتابخانههای شهر است.[۱۸۷] در کتابخانههای شهرستان بوکان ۶۵٬۰۰۰ جلد کتاب وجود دارد.[۱۸۸]
معضلات اجتماعی
[ویرایش]مهاجرتهای بیرویه و عدم فرهنگ سازی و تناسب امکانات نسبت به جمعیّت شهر، بوکان را با معضلات اجتماعی مانند سوءمدیریت، بیکاری، طلاق، تکدی گری روبهرو ساخته و زمینهٔ افزایش جرایم را در این شهرستان فراهم کرده است.[۱۸۹] در رابطه با معضل بیکاری، برخی از سرمایهداران این شهر بهجای ایجاد کارگاههای تولیدی و اشتغال زایی برای مردم، سرمایههای خود را در بازار مسکن و به شکل فعالیتهای دلالی سرمایهگذاری میکنند و حاضر نیستند وارد تولید شوند.[۱۹۰] عدم مسئولیت پذیری در پستهای مدیریتی، وابستگیهای جناحی، مهاجرتهای ساماندهی نشده، افزایش نرخ بیکاری، مشاغل کاذب، نبود رسانهٔ دولتی (رادیو و شبکه تلویزیونی) مشکلات زیادی را در تمامی حوزهها برای مردم بوکان ایجاد کرده است.
معضلات شهری
[ویرایش]آلودگی هوا
[ویرایش]آلودگی هوای بوکان بیشتر بهصورت گردوغبار است و این پدیده بر اثر طوفانهای شن و وزش باد شدید در بیابانهای جنوب غربی کشور عراق به وجود آمده و بهخاطر ریز بودن ماندگاری زیادی در هوا دارند.[۱۹۱] این نوع آلودگی هنگامی خطرساز است که غلظت آن از حد مجاز بگذرد که میتواند مواردی مانند کاهش دید در شهر و مشکلات تنفسی را برای مردم به وجود آورد.[۱۹۲] در تیرماه ۱۳۹۴ آلودگی هوای بوکان در برخی ساعات به حدود ۶۰۰ میکروگرم بر مترمکعب میرسید.[۱۹۳] ایستگاه سنجش آلودگی هوای شهر بوکان به دستگاه آنالیزور کمتر از ۲٫۵ میکرون مجهز است. این ایستگاه در زمینی به مساحت ۱۸ متر مربع در ضلع شمالی میدان استقلال در سال ۱۳۸۸ احداث شده است و اطلاعات آن کاملاً از طریق اتصال به شبکه از ارومیه و تهران قابل دسترسی است.[۱۹۴]
آب شرب
[ویرایش]بوکان با آنکه یکی از شهرهای پرآب ایران بهشمار میآید[۱۹۵] اما با مشکل جدی کمآبی در مناطق مختلف شهر روبه رو است.[۱۹۶] بزرگترین سد آذربایجان غربی در این شهرستان قرار دارد. مردم این شهر از مشکل کمبود آب رنج میبرند، درحالی که دریاچه سد شهید کاظمی این شهرستان آب شهرستانهای تبریز، بناب، ملکان، میاندوآب و بخشی از مراغه را تأمین میکند.[۱۹۷][۱۹۸] مسئولان و مدیرکل آب و فاضلاب استان آذربایجان غربی پاسخگو نیستند.[۱۹۹] این شهر تنها دارای دو مخزن ذخیره آب ۵ هزار و ۱۰ هزار مترمکعبی بوده و در هر ثانیه در بوکان ۳۳۰ لیتر و پیک مصرف ۶۰۰ لیتر است. مطالعات جدیدی برای انتقال آب از سد شهیدکاظمی انجام گرفته که پیشبینی شده است با انتقال آب آن، مشکل آب شرب بوکان تا ۳۰ سال آینده برطرف خواهد شد.[۲۰۰]
ساختار شهری
[ویرایش]گسترش
[ویرایش]خاستگاه اولیهٔ بوکان در پیرامون چشمه یا حوضخانه آن است.[۲۰۱] بیش از ۱۳۰ سال قبل، مرحلهای از جذب جمعیّت و توسعهٔ بوکان، در اطراف هسته اولیه آن یعنی قلعهٔ سردار و مسجد جامع و چشمه آغاز شد. از نظر جغرافیایی، بوکان برسر راه اصلی و ارتباطی شهرهای بزرگی مانند کرمانشاه، سنندج و تبریز قرار گرفته است. در بعد سیاسی، سردارهای این شهر به آن هویت سیاسی بخشیدهاند و نسبت به سکونتگاههای دیگر از اهمیّت بیشتری برخوردار بوده است.[۲۰۱]
از قلعهٔ سردار بهعنوان محلی برای اجرای سیاستهای دولتهای مرکزی و سردارهای بوکان در منطقهٔ مکریان استفاده میشد. این قلعه در نزدیکی چشمهٔ اصلی واقع شد و به علّت اهمیت دین اسلام برای حاکمان و مردم، مسجد جامع نیز در همان دورهٔ قاجار در نزدیکی ساختمان قلعه و چشمه احداث شد.[۲۰۱]
در قرن بیستم میلادی تغییرات قابل توجهی در شهرهای ایران و عموماً شهر بوکان بهطور خالص روی داده است. ورود نظام سرمایهداری و معماری مدرن و از همه مهمتر ورود اتومبیل و به طبع آن ساخت شبکهٔ راههای ارتباطی و خیابانبندی، ظاهر شهر دچار دگرگونی شد. این شهر بهدلیل داشتن تنگناهای ژئومورفولوژی بهصورت خطی و در محور رودخانهٔ سیمینهرود و دامنه کوه نالشکینه رشد و توسعه پیدا کرده است.[۲۰۱]
از سال ۱۳۴۰ تا اکنون وسعت شهر گسترش زیادی را تجربه نموده و در حال حاضر تا پای کوه نالشکینه و زمینهای اطراف سیمینهرود به زیرساخت و سازهای شهری تعلق گرفته است. گسترش وسعت این شهر بیشتر در جهت شمالی و جنوبی بوده و زمینهای حاصلخیز برای کشاورزی را اشغال کرده است.[۲۰۲] بوکان ۷ درصد از مساحت استان آذربایجان غربی را دربرگرفته[۲۰۳] و پهنهای حدود ۸ کیلومتر دارد که از شهرهای بزرگ استان آذربایجان غربی محسوب میشود.[۲۰۴] طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ از جمعیت کل شهرستان بوکان، ۷۴٫۲۵ درصد به نقاط شهری اختصاص دارد.[۲۰۵] قدیمیترین محلهٔ شهر بوکان، قلعهٔ سردار نام دارد.[۲۰۱]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/5/55/Bukan_Municipality.png/180px-Bukan_Municipality.png)
شهرداری
[ویرایش]شهرداری بوکان با قدمت بیش از نیم قرن در اوایل دورهٔ پهلوی دوم در سال ۱۳۲۷ پایهگذاری شد و اولین شهردار رسمی این شهر سیدعبدالله کاظمی مکری بود.[۲۰۶] در بدو تأسیس، جمعیت شهر به ۵٫۰۰۰ نفر میرسید در حالی که تا قبل از این تاریخ، بوکان را تنها یک قصبه بزرگ مینامیدند. ساختمان آن زمان شهرداری بوکان، ساختمان فعلی بانک صادرات در خیابان انقلاب این شهر بود.[۲۰۷]
مناطق شهرداری
[ویرایش]در طی دهههای ۷۰ و ۸۰ خورشیدی شمار قابل توجهای محلّه و شهرک در محدوده شهر ساخته شد. برخی از این محلهها همان روستاهای پیشیناند که گسترش داده شدهاند. شهر بوکان در حالت فعلی به سه ناحیه از سوی شهرداری تقسیمبندی شده است.
فضای سبز
[ویرایش]در سال ۱۳۸۵ مساحت کل فضای سبز بوکان ۷۷۰٬۰۰۰ مترمربع برابر با ۷۷ هکتار که سرانه فضای سبز این شهر برای هر نفر ۴٫۳۸ مترمربع بوده است.[۲۰۸] بیش از ۹۰ درصد فضای سبز سطح شهر بهوسیله آب خام آبیاری میشود.[۲۰۹]
اقتصاد
[ویرایش]اقتصاد مردم بوکان متکی به حوزهٔ صنایع خرد و بخشی مربوط به گردشگری بوده و بازار بوکان در جایگاه دومین بازار استان آذربایجان غربی قرار دارد.[۲۱۰]کارخانهها و واحدهای صنعتی و تولیدی بوکان محدود به دورهٔ جمهوری اسلامی است که بعد از خاتمهٔ جنگ هشت ساله ایران و عراق، بهدلیل موقعیت راهبردی این شهر واحدهای صنعتی گوناگونی طی چند دهه در بوکان احداث شدند و اکنون با داشتن ۱۵۰ واحد صنعتی در رتبهٔ سوم صنعت استان آذربایجان غربی قرار گرفته است.[۲۱۱] بوکان در استان آذربایجان غربی در رتبهٔ سوم صنعت پس از ارومیه و خوی قرار دارد.[۲۱۲] و در زمینهٔ صنعت نساجی، ماشینسازی فعالیت دارد.[۲۱۳] از لحاظ سرمایهگذاری ۷/۶ درصد سرمایهگذاری آذربایجان غربی را به خود اختصاص داده است.[۲۱۴]
در شهرک صنعتی بوکان هماکنون ۸۳ کارگاه تولیدی مشغول به فعالیت هستند. محصولات فلزی، پلاستیکی، مواد اولیه صنعت ساختمان و ماشین آلات کشاورزی بیشترین میزان تولیدات واحدهای صنعتی بوکان را تشکیل میدهند.[۲۱۵] مساحت این شهرک صنعتی ۵۹ هکتار و دارای هفت هکتار فضای سبز است.[۲۱۶]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Bukancement.jpg/180px-Bukancement.jpg)
واحدهای صنعتی
[ویرایش]- سیمان
کارخانهٔ سیمان کاوان از بزرگترین کارخانههای آذربایجان غربی و شمال غرب ایران است که روزانه توانایی تولید چهارتن سیمان را دارد.[۲۱۷] این کارخانه به دلیل موقعیت خاص جغرافیای و نزدیکی به مرز الخصوص باکشور عراق و به جهت رشد صنعت در سال ۱۳۸۵ فاز اول و سال ۱۳۹۰ فاز دوم آن ساخته شد و بیش از ۵۰۰ نفر بهصورت مستقیم و ۴۰۰۰ هزار نفر بهصورت غیرمستقیم در این کارخانه مشغول به کار هستند.[۲۱۸] برای احداث این کارخانه ۲۵ میلیون یورو و ۵۴۵ میلیارد ریال تسهیلات هزینه شده است.[۲۱۹] ۳۲ درصد محصولات کارخانه سیمان کاوان بوکان به خارج از ایران صادر میشود.[۲۲۰]
- پلی اتیلن
واحد تولیدی پلی اتیلن بوکان در سال ۱۳۷۶ با خرید ماشینآلات موردنیاز از کشور اتریش راهاندازی شد و فعالیت خود را به منظور تأمین لولههای مورد نیاز طرحها و سیستمهای آبیاری در بخشهای کشاورزی، آبرسانی شهری و روستایی، گازرسانی و فاضلاب آغاز کرده است که در سال ۱۳۹۳ بهعنوان واحد نمونهٔ استاندارد کشوری معرفی شد.[۲۲۱]
- کارتن آکاردئونی
نخستین کارخانهٔ کارتن آکاردئونی ایران در بوکان قرار دارد. از جمله محصولات این کارخانه میتوان به تولید کارتن سهلایه با کیفیت بسیار بالا، کارتنهای ضربهگیر جهت استفاده در جعبه و جعبههای بزرگ کارتنی برای حمل و نقل و محافظت از اشیاء حساس و شکننده اشاره کرد.[۲۲۲]
- اتاقهای کامیون
این شهر از قطبهای مهم در زمینهٔ تولید اتاقهای کامیون در استان آذربایجان غربی و ایران بهشمار میرود.[۲۲۳] تعداد ۳۲ واحد در بخش اتاقکسازی در شهرک صنعتی این شهر فعال هستند.[۲۲۴]
صنعت چاپ
[ویرایش]بوکان یکی از فعالترین شهرهای آذربایجانغربی، غرب و شمال غرب کشور در زمینه چاپ بهشمار میرود. در این شهر سه واحد چاپ افست، یک واحد چاپ رول فلکسو، چهار واحد چاپ دیجیتال بنر، یک واحد لیتوگرافی، ۲۰ واحد کانون آگاهی و تبلیغات فعال، یک واحد کانون آگاهی، ۳۰ واحد تایپ و تکثیر زیر نظر اتاق اصناف، ۶ واحد مؤسسه انتشارات و سه واحد مؤسسه انتشاراتی وجود دارد.[۲۲۵]
تجارت
[ویرایش]این شهر در مسیر ارتباطی کلانشهرهای ارومیه، تبریز، تهران و با مناطق مرزی کردنشین ایران نیز با سردشت دارای جاده بین شهری است. کالاهای وارداتی اقلیم کردستان عراق از طریق سردشت و بانه به این شهرستان انتقال پیدا میکند. همچنین بوکان با کردستان عراق دارای خط ارتباطی زمینی است.[۲۲۶]
مشکلات صنعت
[ویرایش]یکی از مشکلات صنایع و واحدهای صنعتی بوکان نقدینگی و تسهیلات بانکی و نبود سرمایهگذار فعال است.[۲۲۷] کارخانه نساجی خاتَمالانبیاء در دروان فعالیت خود یکی از بزرگترین کارخانههای نساجی خاورمیانه بود که به دلیل مشکلات نقدینگی و اعتبارات از ۲۳ اردیبهشت سال ۱۳۸۶ تاکنون تعطیل است. نساجی خاتمالانبیا روکش مخصوص صندلی خودروهای سبک و سنگین و پوشاک را تولید میکرد که توانایی تولید ۱۸ هزار متر در ۱۵ روز را دارا بود. این کارخانهٔ ریسندگی در ایران و خاورمیانه باتولید محصولات ممتاز خود از جایگاه بالای برخوردار بود.[۲۲۸]
ترابری و حمل و نقل عمومی
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Road_21_%28Iran%29.jpg/180px-Road_21_%28Iran%29.jpg)
شهر مقصد | فاصله(KM)[۲۲۹] |
---|---|
تهران | ۶۴۹[۲۳۰] |
تبریز | ۲۰۴[۲۳۱] |
ارومیه | ۱۸۴ |
شیراز | ۱۳۰۶ |
بانه | ۸۷ |
اراک | ۵۳۸ |
سنندج | ۲۲۵ |
سردشت | ۱۴۰ |
کرمانشاه | ۳۶۲ |
رشت | ۵۴۸ |
جادهٔ ۲۱ که از بوکان میگذرد و مراکز استانهای غرب ایران را به هم متصل میکند و سپس به مرز جمهوری آذربایجان ختم میشود.
بوکان مرکز ناحیهٔ جنوب و جنوب شرقی دریاچه ارومیه و مهمترین جادهٔ ترانزیتی غرب کشور محسوب میشود که ۱۳ استان از راههای مواصلاتی این شهرستان تردد میکنند.[۲۳۲] این شهر بر سر راههای ارتباطی سه استان مهم آذربایجان غربی، آذربایجان شرقی و کردستان قرار گرفته و از موقعیت ویژهای برخوردار است، بهطوریکه ارتباط در شهرهای ناحیهایِ شمال غرب کشور نظیر تبریز و سنندج بایکدیگر بدون عبور از بوکان امکانپذیر نیست.[۲۳۳]
سازمان اتوبوسرانی بوکان در سال ۱۳۸۱ تأسیس شده است.[۲۳۳] بیش از ۴۹ دستگاه اتوبوس در سطح شهر و حوزههای استحفاظی به فعالیت اشتغال دارند و همگی آنها به بخش خصوصی واگذار شدهاند.[۲۳۳] تعدا ۲۷ دستگاه از اتوبوسهای این سازمان بنز ۳۵۵ و تعداد ۲۲ دستگاه دیگر بنز ۴۷۵ است.[۲۳۳] در روز تعداد ۱۹۹۲۰ نفر و در ماه ۵۹۷۶۶۰۰ نفر توسط اتوبوسهای سازمان اتوبوسرانی بوکان جابجا میشوند.[۲۳۴]
در بوکان بیش از ۱٬۰۶۸ تاکسی فعال موجود است که حدود ۷۵ درصد جابجای مسافران درونشهری را بهخود اختصاص داده است. از این تعداد ۷۱۸ دستگاه تاکسی گردشی، تعداد ۳۳۱ دستگاه آژانس تلفنی، تعداد ۱۲ دستگاه تاکسی ویژه خطی و تعداد ۷ دستگاه ون در سطح شهر فعال هستند.[۲۳۵]
در دههٔ هفتاد به وزارت راه و ترابری ابلاغ شد که طرح مطالعاتی احداث راهآهن مراغه به بوکان و سپس به استان کردستان را آغاز کند، اما پیگیری نشد.[۲۳۶] در مرداد ۱۳۹۰ مجدداً مصوبه طرح مطالعاتی راهآهن مراغه-میاندوآب به بوکان ابلاغ و از سوی معاون اول دولت احمدینژاد ابلاغ شد.[۲۳۷]
در طرح جامع حمل و نقل ایران، براساس آن کشور به پنجاهوچهار منطقه تقسیم شده است که شهر بوکان در منطقهٔ هشتم این تقسیمبندی قرار دارد.[۲۳۳]
- پایانهٔ جامع مسافربری بوکان
در شهر بوکان تعداد شش پایانهٔ مسافربری بینشهری فعال وجود دارد. پایانهٔ جامع بوکان در شرق شهر در بلوار شهید قاسم سلیمانی به مساحت سه هکتار و در نزدیکی کنارگذر این شهر در حال احداث است.[۲۳۸]
ورزش
[ویرایش]بوکان دارای بیش از ۱۸ باشگاه ورزشی روباز و سرپوشیده شامل سالنهای سنگنوردی آمادگی جسمانی، پیتلاس، بدنسازی، بوکس، پینگپنگ، تکواندو، تنیس روی میز، تیراندازی، جودو، بینت بال، ورزشهای رزمی، ژیمناستیک، شطرنج، فوتسال، کاراته، کشتی، والیبال، وزنهبرداری، ووشو، فوتبال، والیبال و هندبال، زمینهای اسکیت، اسب سواری و تیراندازی با کمان و چمنهای طبیعی و مصنوعی و استخر شنا و یک ورزشگاه پنج هزار نفری است.[۲۳۹][۲۴۰] در این شهر ۳۸ هیئت مختلف ورزشی فعال بوده و بیش از ۶ هزار نفر ورزشکار تحت پوشش بیمه هستند.[۲۴۱]
پاس، پرسپولیس، حسن زیرک و استقلال جزو اولین تیمهای فوتبال در قبل و بعد انقلاب ۱۳۵۷ در بوکان بودند. سردار بوکان باشگاه ورزشی فوتبال این شهر در سال ۱۳۷۹ تأسیس شد و در سالهای ۱۳۸۰ و ۱۳۸۱ نایب قهرمان و قهرمان لیگ برتر استان آذربایجان غربی بوده است. تیم فوتبال سردار در حال حاضر در لیگ دسته دو حضور دارد.[۲۴۲]
ورزش کوهنوردی در قبل از انقلاب ۱۳۵۷ نه به شکل امروزی، بلکه بیشتر در آموزشگاهها به صورت گردش در حال انجام بود. اولین گروههای کوهنوردی به شیوه نوین در سالهای ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۰ توسط دبیرانی که از مرکز و شهرها به بوکان آمده بودند برپا شد و در سال ۱۳۶۷ نخستین هیئت کوهنوردی این شهر فعالیت خود را آغاز کرد. در حال حاضر ۱۵ گروه کوهنوردی در سطح شهرستان بوکان حضور دارند و باوجود دیوارهای سنگ نوردی در باشگاهها، رشتهٔ سنگ نوردی نیز به صورت فعال زیر نظر هیئت کوهنوردی شهرستان به فعالیت میپردازد. هیئت کوهنوردی بوکان از فعالترین هیئتهای ورزشی در سطح استان آذربایجان غربی و ایران است.[۲۴۳]
هیئت شطرنج بوکان در سال ۱۳۶۸ تأسیس شده است و یکی از قطبهای اصلی شطرنج آذربایجان غربی و کردستان بهشمار میآید. شطرنج بوکان این قابلیت و توانایی را داشته که در سال ۱۳۸۹ میزبان سومین دورهٔ مسابقات کشوری جام چی چست باحضور استادان بزرگ شطرنج ایران و بازیکنان تیم ملی باشد.[۲۴۴] بوکان در سال۱۳۹۰ مجوز برگزاری مسابقات بینالمللی را از فدراسیون شطرنج دریافت کرد و در این تاریخ اولین مسابقات بینالمللی جام بوکان با حضور بازیکنان پنج کشور مختلف در هتل ایزدی این شهر برگزار شد.[۲۴۵]
مراکز درمانی
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Bukan-1326-darmangah.jpg/180px-Bukan-1326-darmangah.jpg)
اولین درمانگاه بوکان در سال ۱۳۲۶ با سرپرستی دکتر فریدریش و همسرش ارویر که از یهودیهای آلمانی تبار بودند در جنوب شهر ساخته و پس از تکمیل آن رسماً فعالیت خود را آغاز کرد.[۲۴۶] در سال ۱۳۳۰ درمانگاه ۳۰ تختهخوابی بوکان در زمینی به مساحت ۳۰۹۶ متری با سرپرستی فریدریش و با تلاش جمعی از اعضای جمعیت شیروخورشید سرخ ساخته شد، این درمانگاه تا سال ۱۳۵۰ مشغول به فعالیت بود.[۲۴۷] سپس در سال ۱۳۴۵ نخستین بیمارستان بوکان بانام کوروش کبیر با پنجاه تخت و با ساختمانی یک طبقه در شمال شهر احداث گردید که در حال حاضر به یک درمانگاه تبدیل شده است.[۲۴۸]
بیمارستان ۲۵۰ تختهخوابی شهید قلیپور تنها بیمارستان بوکان است که مجهز به دستگاههای پیشرفته سیتی اسکن، امآرآی، ماموگرافی، رادیولوژی است.[۲۴۹] این بیمارستان در شهریور ماه ۱۳۷۹ احداث و مورد بهرهبرداری قرار گرفته است.[۲۵۰]
رسانهها
[ویرایش]نشریهها
[ویرایش]اولین نشریه کُردی در ایران توسط یکی از اهالی بوکان، فردی به نام ملا محمد قزلجی ترجانیزاده در سال ۱۹۲۲ میلادی برابر با ۱۳۰۱ شمسی و بهنام «روز کُرد» که با نام کردستان هم شناخته میشود در ارومیه منتشر میشد.[۲۵۱] نشریه و چاپخانهٔ بوکان در سال ۱۳۲۴ فعالیت خود را آغاز کرد. اولین شماره رسمی نشریهٔ هلاله که در قالب یک مجلهٔ ادبی، سیاسی بود با سردبیری حسن قزلجی در اسفند ماه ۱۳۲۴ به دو زبان کردی و فارسی منتشر شد. این چاپخانه و نشریه بعد از فروپاشی جمهوری مهاباد تعطیل و به کار خود پایان داد.[۲۵۲] در اوایل انقلاب اسلامی هیچ نشریهٔ در بوکان چاپ نشد تا اینکه در سال ۱۳۷۸ ویژهنامه رصد در این شهر چاپ و منتشر شد و سپس نشریههای دیگری به مرور زمان بانامهای داهاتوو، خور، باران، آزادی، فردای ما، پیام زمان، کوشا، صدای آشنا، سطر اول و مرزداران چاپ و منتشر یافت. بوکان دارای هفت نشریهٔ فعال با اسامی ماهنامهٔ فرصت برابر، ماهنامهٔ منطقهای موج ورزشی، ماهنامهٔ سانا، ماهنامهٔ بوکان، دوهفتهنامه زیرک، دوهفتهنامه پیام بهاران و دوهفتهنامه صدای آشنا است. چهار نمایندگی خبرگزاری فعال نیز در بوکان مستقر هستند.[۲۵۳][۲۵۴]
نسخهٔ از مجله ادبی-سیاسی هلاله
رهآورد
[ویرایش]رهآوردهای بوکان شامل قالی و فروش، غذاهای سنتی، سوغات و صنایع دستی است.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/Bukan_carpet.jpg/180px-Bukan_carpet.jpg)
- قالی بوکان
قالی بافی یکی از مهمترین صادرات صنایع دستی بوکان در آذربایجان غربی بهشمار میرود که به خارج از ایران صادر میشود.[۲۵۵] درهمین رابطه تالار مجلس فرانسه با فرش قالیبافان بوکانی با ۳۵۰ متر مربع مساحت[۲۵۶] تزیین شده است.[۲۵۷] هشتادو پنج درصد فرش تولیدی این شهرستان به خارج از کشور صادر و مابقی آن در داخل کشور مورد استفاده قرار میگیرد.[۲۵۸] فرش بوکان به سبب طراحی ویژه و کیفیت بالا دارای شهرت است.
- غذاهای سنتی[۲۵۹]
- دلمهٔ برگ مو
- آبگوشت محلی
- آش دوغ
- کلانه
- بلغور (بروش یا برویش)
- کنگر و ماست
- گیلاخه
- کوکو سبزی
- شورمزه
- اسفناج
- هلیماو
- کوفته
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fb/Bamezolobia_Bukan.jpg/180px-Bamezolobia_Bukan.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Torshi_bukan.jpg/180px-Torshi_bukan.jpg)
- سوغات[۲۶۰]
- بامیه و لقمه قازی (نوعی شیرینی)
- کلوچههای محلی
- تخم آفتابگردان
- ترشی محلی
- ماهی قزلآلا
- میوههای فصلی
- گیاهان خوراکی (قارچ، ریواس، کنگر، اسفناج)
- عسل
- پنیر کوزه
- صنایع دستی[۲۶۱]
- قالی بافی
- بافتنیهای سنتی (کلاه، جوراب و غیره)
- سجادهبافی
- فرش دستباف
- جاجیم
- ملیلهدوزی و گلدوزی
- گلیم
- کلاش
- طرحهای چرمی
- طرحهای چوبی
یادداشت
[ویرایش]- ↑ نرخ رشد جمعیت شهر (۱۳۹۵)
- ↑ شهرداری بوکان مناطق این شهر را از لحاظ اداری به صورت ناحیهای اداره میکند
- ↑ Behi - Bahi
- ↑ نام پیشین مهاباد و همچنین به مجموع مناطق مهاباد، بوکان و سردشت نیز در دورهٔ قاجاریه ساوجبلاغ مکری میگفتند.
- ↑ تاریخ و زمان: روز سهشنبه سه ساعت به غروب مانده بیست و سوم سال ۱۳۳۳ هجری قمری (۱۲۹۳ شمسی). تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان صفحهٔ ۲۱۴
- ↑ علی آقا معروف به امیراسعد، رئیس ایل دهبکریها و عشایر منطقه بود. علیخان بدهکار بود و بوکان را به امیراسعد واگذار کرد و امیراسعد نیز برخی بدهیهای علیخان را به عهده گرفت.
- ↑ نطق سلیمان انوشیروانی: یکی از تقاضاهائی که مردم بوکان داشتند این بود که بخش بوکان تبدیل به شهرستان به شود و من چهار سال در اینباره تلاش کردم و زحمت کشیدم اما اینکار انجام نشد گناه وزارت کشور نبود بلکه علّت دایره تقسیمات کشوری بود که مرتب نوسان داشت و از این وزارتخانه به آن وزارتخانه میرفت؛ ولی به هرحال وعده کردند که در اولین فرصت بوکان شهرستان به شود.
پانویس
[ویرایش]- ↑ «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وزارت کشور. بایگانیشده از اصلی در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵ بایگانیشده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine وبگاه مرکز آمار ایران
- ↑ «موقعیت جغرافیایی و تاریخی شهرستان بوکان». شهرداری بوکان. بایگانیشده از اصلی در ۱۷ مارس ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۷ آبان ۱۳۹۳.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ 10 (۲۰۱۴-۰۸-۱۳). «فرماندار: 60 درصد از مشکلات شهر بوکان با ایجاد مجتمع صنوف آلاینده مرتفع میشود». ایرنا. بایگانیشده از اصلی در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۱-۰۱.
- ↑ شورش خالدی، نقشهٔ مصور گردشگری و فرهنگی شهر بوکان، ص ۱، موقعیت بوکان.
- ↑ «آب و هوای بوکان». اطلاعات اقلیم. ۱۳۸۶. بایگانیشده از اصلی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۷ آبان ۱۳۹۳.
- ↑ شورش خالدی، نقشهٔ مصور گردشگری و فرهنگی شهر بوکان، صفحهٔ ۱، موقعیت و اطلاعاتی در مورد بوکان.
- ↑ «گزیده اطلاعات». استان آذربایجانغربی، معاونت برنامهریزی. بایگانیشده از اصلی در ۱۷ مارس ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۲ مرداد ۱۳۹۳.
- ↑ «اعلام شماره جدید». مخابرات استان آذربایجان غربی. بایگانیشده از اصلی در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۳. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وزارت کشور. بایگانیشده از اصلی در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان، 15.
- ↑ Minorsky، Mongol Place-Names in Mukri Kurdistan (Mongolica, 4)، 68 (انگلیسی).
- ↑ افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان، 18.
- ↑ افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان، 18.
- ↑ شریعت، دانشنامهٔ بزرگ اسلامی، 1.
- ↑ رضاقلیخان هدایت (۱۲۸۸). «فرهنگ انجمنآرای ناصری». کتابخانهٔ دیجیتال نور. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۸ آبان ۱۳۹۳.
- ↑ «واژه بوکان». لغتنامه دهخدا. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۷ خرداد ۱۳۹۳.
- ↑ «The GEOnet Names Server». geonames.nga.mil (به انگلیسی). بایگانیشده از اصلی در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۰-۲۹.
- ↑ «بوکان دومین شهر مهاجرپذیر کشور است- اخبار استانها تسنیم | Tasnim». خبرگزاری تسنیم | Tasnim. بایگانیشده از اصلی در ۱۷ مه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۰-۱۴.
- ↑ «بوکان امنترین شهر آذربایجانغربی است». خبرگزاری تسنیم. ۱۸ مرداد ۱۳۹۴. بایگانیشده از اصلی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۹ مرداد ۱۳۹۴.
- ↑ شبکه اطلاعرسانی دانا (۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۵). «94 درصد بوکانیها از نعمت سواد برخوردار هستند». بایگانیشده از اصلی در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۸ ژوئیه ۲۰۲۱.
- ↑ بارانی نیوز (۱۶ دی ۱۳۹۴). «نمایندگان ۹ دورهٔ مجلس از حوزه بوکان چه کسانی بودند؟».[پیوند مرده]
- ↑ «جاذبههای گردشگری آذربایجان غربی / بوکان عروس شهرهای ایران». استانداری آذربایجان غربی. ۱۹ اسفند ۱۳۹۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۵ فروردین ۱۳۹۴.
- ↑ «محوطه باستانی قلایچی بوکان بازمانده تمدن «ماناها»». خبرگزاری فارس. ۲۳ بهمن ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ «مستند بوکان». مرکز صداوسیمای آذربایجان غربی. ۳ فروردین ۱۳۹۹. بایگانیشده از اصلی در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۴ فروردین ۱۳۹۹.
- ↑ «استاد داستاننویسی بوکان». کردستان امروز. ۱۲ بهمن ۱۳۹۵. بایگانیشده از اصلی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷. دریافتشده در ۳ مهر ۱۳۹۶.
- ↑ «جایگاه موسیقی در ادیان حذف نشدنی است/ دف، تنبور، شمشال، دوطبل و طاس همچنان در خانقاهها کاربرد دارند». خبرگزاری ایلنا. ۱۰ تیر ۱۳۹۹. بایگانیشده از اصلی در ۳ ژوئیه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۱۰ تیر ۱۳۹۹.
- ↑ «بازتاب حضور هزاران نفر در خیابانهای استان کردستان برای همدردی با مردم بوکان/شهادت ابوبکر معروفی». خبرگزاری عصر ایران. ۲۷ آبان ۱۳۹۶. بایگانیشده از اصلی در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰. دریافتشده در ۱۰ تیر ۱۳۹۹.
- ↑ شریعت، بوکان، 1.
- ↑ افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان، 19.
- ↑ ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان، 6.
- ↑ Hameed Khan، M.T. Routes in Persia. Volume 1 – Main Routes، 66(انگلیسی).
- ↑ تابانی، بررسی اوضاع طبیعی اقتصادی و انسانی کردستان، 47.
- ↑ «دهبکری | مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی». www.cgie.org.ir. بایگانیشده از اصلی در ۹ سپتامبر ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۳-۰۶-۲۹.
- ↑ «سیاحات الکبری - سلیمان شکری - Siyahatulkubra - Süleyman Şükri». توروز - تورکجه دیل و ائتیمولوژی کیتابخاناسی. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۹-۰۱.
- ↑ Gilbert Gerard، Notes of a journey through Kurdistan in the winter of 1881-82.، 81(انگلیسی).
- ↑ افخمی، تاریخ و فرهنگ ادب مکریان بوکان، 175-176.
- ↑ ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ ۳۸٫۲ David Yeroshalmi (1901). "Iranian Jews in the nineteenth century" (به انگلیسی). Amazon. Archived from the original on 24 September 2023. Retrieved 2 November 2021.
- ↑ حکیم زاده، ساوجبلاغ مکری (مهاباد)، ۳۸.
- ↑ مینورسکی، کُرد، 93.
- ↑ Gilbert Gerard، GAZETTEER OF PERSIA. VOLUME II، 105(انگلیسی).
- ↑ ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ علی یار، ڕهخنه له کتێبی بۆکان لهسدهٔ بیستم دا، 11.
- ↑ علیار، ڕهخنه لهسهر کتێتبی بۆکان لهسهدهٔ بیستم دا، ٦-٧ (کردی).
- ↑ «یک سند تاریخی/ فروش بوکان به عزیزخان سردار در دورهٔ قاجار». شبکه اطلاعرسانی راه دانا. بایگانیشده از اصلی در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۱-۰۸-۱۳.
- ↑ نیکیتین، الکرد، دراسة سوسیولوجیة و تاریخیة، 276 (عربی ).
- ↑ افخمی، تاریخ و فرهنگ ادب مکریان، 163.
- ↑ حکیم زاده، ساوجبلاغ مکری (مهاباد)، 154.
- ↑ سیاح، خاطرات حاج سیاح یا دورهٔ خوف وحشت، 254.
- ↑ مرگان، دانشنامه-ایرانیکا، ۴۳.
- ↑ Morgan، Mission scientifique en Perse / par J. de Morgan، 31-32(فرانسوی).
- ↑ Morgan، Mission scientifique en Perse / par J. de Morgan، 41-42(فرانسوی).
- ↑ «В. Ф. Минорский. Курды. – Kurdist.ru» (به روسی). بایگانیشده از اصلی در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۰-۲۸.
- ↑ ناهید، خاطران من، 42-43.
- ↑ ناهید، خاطران من، 59-60.
- ↑ ناهید، خاطران من، 59-61.
- ↑ «سایه روشنِ کسوف ۱۲۹۳ بر برهه ای ازتاریخ سقز». واکاوی. ۲۰۱۹-۰۸-۱۹. بایگانیشده از اصلی در ۹ ژانویه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۲-۰۱-۰۹.
- ↑ افخمی، تاریخ و فرهنگ مکریان، ٢٢٩.
- ↑ افخمی، تاریخ و فرهنگ مکریان بوکان، ٢٣١.
- ↑ افخمی، تاریخ و فرهنگ مکریان بوکان، ٢٣٢.
- ↑ ناهید، خاطران من، 71.
- ↑ ناهید، خاطران من، 72.
- ↑ حکیم زاده، ساوجبلاغ مکری (مهاباد)، 221.
- ↑ افخمی، تاریخ و فرهنگ مکریان بوکان، 230.
- ↑ رحمان محمدیان، بوکان در سدهٔ بیستم، جلد دوم، ۱۶ (کردی).
- ↑ کریمی، راههای باستانی و پایتختهای قدیمی غرب ایران، 202.
- ↑ reports، Persia. Tabriz – Monthly despatches of internal situation in Azerbaijan، 2(انگلیسی).
- ↑ تاریخ معاصر کرد، صفحهٔ ۴۱۲. به کوشش ابراهیم یونسی. دیوید مکداول.
- ↑ «ناگفتههای «ظهور و شکست یک جمهوری» - پاسخ به مقالهٔ رادیو زمانه در بارهٔ دولت قاضی محمد». ایران بوم. ۷ بهمن ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۲۹ اوت ۲۰۱۷. دریافتشده در ۱۲ مهر ۱۳۹۹.
- ↑ عراقی، خاطرات سفر آذربایجان و کُردستان، 186.
- ↑ «آذربایجان غربی| 65 درصد بودجه شهرداری بوکان تحقق یافت- اخبار استانها تسنیم | Tasnim». خبرگزاری تسنیم | Tasnim. بایگانیشده از اصلی در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۱-۲۶.
- ↑ ابراهیمی، مزدک نامه ۵، 150.
- ↑ او داگلاس، سرزمین شگفتانگیز و مردمی مهربان و دوست داشتنی، 141.
- ↑ محمدیان، بۆکان لهسدهٔ بیستمدا (۲)، 51 (کردی).
- ↑ محمدیان، بۆکان لهسدهٔ بیستمدا (۲)، 53 (کردی).
- ↑ محمدیان، بۆکان لهسدهٔ بیستمدا (۲)، 54 (کردی).
- ↑ محمدیان، بۆکان لهسدهٔ بیستمدا (۲)، 50 (کردی).
- ↑ «داستان افتتاح اولین کتابخانه عمومی روستایی مهاباد/صلاح الدین خدیو». kurdpress.com. بایگانیشده از اصلی در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۰-۲۳.
- ↑ «مذاکرات مجلس شورای ملی دورهٔ بیست و سوم نشست ۲۳۴». کتابخانه مشروطه تا مجلس شورای ملی. ۲۹ تیر ۱۳۵۴. بایگانیشده از اصلی در ۲ مارس ۲۰۲۱. دریافتشده در ۱۹ آذر ۱۳۹۵.
- ↑ «سندی از تبعید آیتالله مهدوی کنی به بوکان در سال 1354/ استقبال مردم بوکان از آیتالله مهدوی کنی». مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۲۹ مهر ۱۳۹۷. بایگانیشده از اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۱-۲۶.
- ↑ ۸۰٫۰ ۸۰٫۱ ۸۰٫۲ وب سایت 22 بهمن (آذر ۱۳۹۶). «انقلاب اسلامی در بوکان». ۲۲ بهمن. بایگانیشده از اصلی در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۸. دریافتشده در ۵ دی ۱۳۹۷.
- ↑ خبرگزاری تسنیم. «جنگ در آذربایجان غربی» (PDF). بایگانیشده از اصلی (PDF) در ۵ مارس ۲۰۲۳. دریافتشده در ۵ مارس ۲۰۲۳.
- ↑ «همکاری اهل سنت با سپاه پاسداران برای مقابله با ضدانقلاب در بوکان/ نقش مردم کرد در تأمین امنیت بوکان و سردشت در اوایل انقلاب». مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۹ آذر ۱۳۹۶. بایگانیشده از اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۴.
- ↑ «اولین همایش سالروز آزادی سازی بوکان و (روز شهرستان) برگزار شد». کانی پرس. ۱۳ مهر ۱۳۹۴. بایگانیشده از اصلی در ۶ اکتبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۵ مهر ۱۳۹۴.
- ↑ «اولین امام جمعه اهل سنت شهرستان بوکان، خاری در چشم ضدانقلاب». پایگاه خبری-تحلیلی فرهنگ ایثار و شهادت. بایگانیشده از اصلی در ۵ مارس ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۳-۰۳-۰۵.
- ↑ "دکتر قاسملو در فراسوی اسطوره". تریبون زمانه (به انگلیسی). Archived from the original on 5 March 2023. Retrieved 2023-03-05.
- ↑ «گزارش کامل از سفر مقام معظم رهبری (مدظله العالی) به ارومیه-شهریور 1375». dana.ir. بایگانیشده از اصلی در ۵ مارس ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۳-۰۳-۰۵.
- ↑ احمدپوراحمد، ویژگیها و توزیع جغرافیایی بازسازی مناطق جنگزدهٔ استان آذربایجان غربی، ۱۷۱ الی ۱۷۳.
- ↑ «حملات سنگین گروهی از مهاجمان به مقر سپاه و پایگاههای ارتش و ژاندارمری بوکان». هابیلیان. آبان ۱۳۵۸. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۴ مهر ۱۳۹۹.
- ↑ «برگزاری جلسه هماهنگی به منظور یادواره شهدای بمباران شهدای بوکان». زریان. ۲۲ فروردین ۱۳۹۵. بایگانیشده از اصلی در ۱۰ آوریل ۲۰۱۶. دریافتشده در ۲۳ فروردین ۱۳۹۵.
- ↑ «شهرستان بوکان». ویکی شهید. ۱۳۹۰. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ AGENCY، خبرگزاری صدا و سیما | IRIB NEWS (۱۴۰۳/۰۳/۲۴–۱۹:۳۵). «شهید نجاری، شهیدی که محبوب دل مردم بوکان بود». fa. دریافتشده در 2024-06-13. تاریخ وارد شده در
|تاریخ=
را بررسی کنید (کمک) - ↑ «گلزار شهدای بوکان به عنوان نماد گلزار شهدای اهل سنت کشور معرفی شد». ایرنا. ۱۶ بهمن ۱۳۹۹. بایگانیشده از اصلی در ۳۰ آوریل ۲۰۲۲. دریافتشده در ۱۷ بهمن ۱۳۹۹.
- ↑ «یادواره شهدای پیشمرگ کرد مسلمان در بوکان برگزار شد- اخبار استانها تسنیم | Tasnim». خبرگزاری تسنیم | Tasnim. بایگانیشده از اصلی در ۲۵ مه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۲-۰۵-۲۵.
- ↑ «ایجاد و تأسیس شهرستان بوکان و بخش سیمینه در تابعیت استان آذربایجان غربی». مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی. ۲۳ اسفند ۱۳۶۸. بایگانیشده از اصلی در ۱ نوامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۱۰ آبان ۱۴۰۰.
- ↑ «هاناخبر». وب سایت خبری تحلیلی هاناخبر | اخبار ایران و جهان | Hana Khabar News. بایگانیشده از اصلی در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۰-۳۱.
- ↑ «مشکلات شهرداری بوکان با 8 برابر شدن جمعیت بوکان در دو دهه- اخبار استانها تسنیم | Tasnim». خبرگزاری تسنیم | Tasnim. بایگانیشده از اصلی در ۶ مارس ۲۰۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۳-۰۳-۰۶.
- ↑ «مشروح مذاکرات مجلس شورای اسلامی دورهٔ ۴ جلسه ۲۴۶». کتابخانه و موزه مجلس شورای اسلامی. ۱۵ مرداد ۱۳۷۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۷. دریافتشده در ۲۰ دی ۱۳۹۵.
- ↑ حسن معروف پور (۲۶ دی ۱۳۹۱). «بوکان در آرزوی مرکزی استان کردستان شمالی- مصاحبه با محمدقسیم عثمانی». زریان. بایگانیشده از اصلی در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۷. دریافتشده در ۲۰ دی ۱۳۹۵.
- ↑ «تشکیل استان جدید «کردستان شمالی» در حال بررسی است». هفته نامه کوشا. ۱۷ اسفند ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۷. دریافتشده در ۲۰ دی ۱۳۹۵.
- ↑ حسنزاده یوسف، یادگارهای ایزیرتو، ۲.
- ↑ «علل توسعه نیافتگی شهرستان بوکان». زریان. ۵ اردیبهشت ۱۳۹۶. بایگانیشده از اصلی در ۷ نوامبر ۲۰۱۷. دریافتشده در ۱۳ آبان ۱۳۹۶.
- ↑ «آغاز به کار نمایشگاه فرهنگ ترافیک در بوکان». خبرگزاری فارس. ۱۵ مهر ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۲ دی ۱۳۹۲.
- ↑ زیستا، فاکتورهای جغرافیای و رشدجمعیت شهری بوکان، ١، ١٢.
- ↑ «برف و سرما سبب تشکیل کلونی میش مرغهای بوکان شد-دشتهای استیپی بوکان». خبرگزاری مهر. ۲۴ آذر ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۹ دی ۱۳۹۲.
- ↑ جعفری، آذربایجان غربی، ٩٩، ١١۴، ١۶٨، ١٩٠، ۴٣٦.
- ↑ افخمی، تاریخ و فرهنگ ادب مکریان-بوکان، ۶–۵.
- ↑ دفتر مطالعات پایه منابع آب. «آمار بارندگی ایستگاههای بارانسنجی مبنای وزارت نیرو». شرکت مدیریت منابع آب ایران. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۰ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ "Accu Weather for Bukan" (به انگلیسی). accu weather. ۸ سپتامبر ۲۰۱۵. Archived from the original on 4 March 2016. Retrieved 8 September 2015.
- ↑ «برداشت یک هزارتن آلبالو از باغهای امیرآبادبوکان». سازمان بسیج آذربایجان غربی. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۶ دی ۱۳۹۲.
- ↑ «بوکان عروس غرب ایران». جام جم آنلاین. ۵ آذر ۱۳۹۱. بایگانیشده از اصلی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۶ دی ۱۳۹۲.
- ↑ افخمی ابراهیم، مکریان-بوکان، ۶.
- ↑ «دریاچهها و رودخانهها». سازمان میراث فرهنگی، صنایع و گردشگری استان کردستان. بایگانیشده از اصلی در ۸ آوریل ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۹ دی ۱۳۹۲.
- ↑ "کردی سورانی و لهجههای مناطق مختلف کردستان" (به انگلیسی). Archived from the original on 22 March 2013. Retrieved 4 September 2015.
- ↑ ذاکری، مصطفی، بررسی زبان کردی سورانی، مجله «نشر دانش»، سال شانزدهم، پاییز ۱۳۷۸ - شماره ۳ (از صفحه ۶۹ تا ۷۳)
- ↑ زکی بیگ، زبده تاریخ کرد و کردستان، 227.
- ↑ «مصاحبه و گفت و گو با استاد حسین شیربیگی نویسنده و مترجم توانای بوکانی». ئاگا. ۲۷ آبان ۱۳۹۴. بایگانیشده از اصلی در ۷ اوت ۲۰۱۶. دریافتشده در ۲۶ خرداد ۱۳۹۵.
- ↑ «آشنایی با استان آذربایجان غربی». همشری آنلاین. ۱۹ فروردین ۱۳۸۶. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ «جغرافیایی انسانی-دین و مذهب». روابط عمومی فرمانداری شهرستان بوکان. بایگانیشده از اصلی در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۵ آبان ۱۳۹۳.
- ↑ بیان نیوز. «از سرگیری آزار و اذیت بهاییان». بیان میدیا. بایگانیشده از اصلی در ۱ اوت ۲۰۱۸. دریافتشده در ۱۰ مرداد ۱۳۹۷.
- ↑ 10 (۲۰۱۶-۱۰-۱۲). «عزاداری عاشورای حسینی در بوکان نماد اتحاد شیعه و سنی». ایرنا. بایگانیشده از اصلی در ۷ دسامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۲-۰۷.
- ↑ حاجعلی رزم آرا، فرهنگ جغرافیای ایران استان آذربایجان، جلد۴–۹۸.
- ↑ ، سالنامه پارس، ۹.
- ↑ امیرخانی، غلامرضا، مزدک نامه ۵، ۱۵۱.
- ↑ ۱۲۴٫۰ ۱۲۴٫۱ «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰». معاونت برنامهریزی استانداری خراسان جنوبی (به نقل از مرکز آمار ایران). ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۱۲. دریافتشده در ۱۳ دی ۱۳۹۲.
- ↑ سجادی, ژیلا; شمسالدینی, علی; آدم, خضر (2012-10-22). "بررسی علل مهاجرت روستاییان و پیامدهای حاصل از آن در شهرستان بوکان (مورد: دهستان ایل گَوَرک)". فصلنامه علمی و پژوهشی نگرشهای نو در جغرافیای انسانی (به انگلیسی). 4 (4): 135–152. Archived from the original on 10 February 2022. Retrieved 10 February 2022.
- ↑ «شهر شما چقدر جمعیت دارد؟». پارسینه. ۲۷ خرداد ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۴ آوریل ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ «نگاهی به ظرفیتهای سومین شهر پرجمعیت آذربایجان غربی». خبرگزاری نسیم. ۲ دی ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ «بوکان دارای بیشترین تعداد واحدهای نانوایی در آذربایجان غربی است». ایرنا. ۹ مهر ۱۳۹۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ مهر ١٣٩٣.
- ↑ «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۹۵». درگاه ملی آمار ایران. بایگانیشده از اصلی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۹. دریافتشده در ۱۳ اسفند ۱۴۰۰.
- ↑ «آداب و رسوم کردستان (کردها)». سازمان میراث فرهنگی استان کردستان. بایگانیشده از اصلی در ۵ فوریه ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۲.
- ↑ «بخش دوم، موسیقی کردی». سازمان میراث فرهنگی استان کردستان. بایگانیشده از اصلی در ۵ فوریه ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۲.
- ↑ «نگاهی گذرا به فرهنگ، تاریخ و آداب و رسوم مردم کردستان». خبرگزاری تقریب. ۹ اردیبهشت ۱۳۹۱. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۲.
- ↑ «ویژگیهای فرهنگی کردستان» (PDF). ۱۳۹۰. بایگانیشده از اصلی (PDF) در ۷ فوریه ۲۰۱۴. دریافتشده در ۲۲ دی ۱۳۹۲.
- ↑ سیدمحمدصمدی، تاریخچه مهاباد، ٤٣٦.
- ↑ صمدی، مهاباد، ٤٣٥.
- ↑ «لباسهای میلیونی بر قامت زنان کردستان». ایسنا. ۲۵ آبان ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۲.
- ↑ «هه لپرکی ندای فرهنگ چند هزار ساله کردها». زانست ایران. ۶ بهمن ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۷ خرداد ۱۳۹۳.
- ↑ «آیین رقص کُردی در مردم کُرد». کُردتودی. ۱۵ اسفند ۱۳۹۱. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۷ خرداد ۱۳۹۳.
- ↑ «کردستان مهد بازیهای بومی و سنتی». آفتاب دل. ۵ دی ۱۳۹۲. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۷ بهمن ۱۳۹۳.
- ↑ «بوکان قهرمان مسابقات جورابین شد». کردپرس. ۲۹ بهمن ۱۳۹۰. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ فوریه ۲۰۱۵. دریافتشده در ۷ بهمن ۱۳۹۳.
- ↑ فهڕشی, برایم (۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱). "له جاڕکێشانهوه بۆ سینهما سهعدی!" (به کردی). روژ. Archived from the original on 24 September 2023. Retrieved 24 September 2023.
- ↑ «کلید قفل سینما وحدت بوکان پیدا شد». زریان. ۲۳ بهمن ۱۳۹۱. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ «تلنگرهای بیداری بر آوای خفتهٔ سینما وحدت شهرستان بوکان». شهرداری بوکان. ۲ اردیبهشت ۱۳۹۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱ خرداد ۱۳۹۳.
- ↑ «بوکان همچنان بدون سینما میماند». خبرآنلاین. ۱ بهمن ۱۳۹۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴. دریافتشده در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۴.
- ↑ جهانی و خالدی، نقشهٔ مصور گردشگری و فرهنگی بوکان، ۱.
- ↑ حسن معروف پور (۴ خرداد ۱۳۹۲). «هنرمندان در شیراز کْردستان نمیمیرند». زریان. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۲ شهریور ۱۳۹۳.
- ↑ «برداشت یک هزارتن آلبالو از باغهای امیرآبادبوکان». سازمان بسیج آذربایجان غربی. ۱۱ تیر ۱۳۹۱. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۶ دی ۱۳۹۲.
- ↑ «اولین پارک بانوان شهرستان بوکان افتتاح شد». پرتال شهرداری بوکان. ۸ خرداد ۱۳۹۰. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۲.
- ↑ شورش آهنگری، اولویتبندی شاخصهای رضایتمندی شهروندان از پارکها و فضاهای سبز شهری- نمونهٔ موردی: شهر بوکان، ۷–۲۰.
- ↑ «کوه رش (کوه سیاه) و مسیر روستای کوسه روکردار بازدیدمسافرین نوروزی». کانی پرس. ۱۷ فروردین ۱۳۹۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۴.
- ↑ شورش خالدی، انور سلطانی، نقشهٔ مصور گردشگری و فرهنگی شهر بوکان، صفحهٔ وسط، مجتمع تفریحی گردشگری کوه سیاه.
- ↑ «ساقط شدن دست سودجویان از حریم حقیقی و حقوقی کوه سیاه». شهرداری بوکان. ۲۱ فروردین ۱۳۹۳. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۴ آبان ۱۳۹۳.
- ↑ حسن یوسفزاده، یادگارهای ایزیرتو، ۱و۲.
- ↑ «ارسال پروندههای چهار اثر تاریخی بوکان برای ثبت در فهرست آثار ملی». urmiachto.ir. دریافتشده در ۲۰۲۱-۱۰-۲۷.
- ↑ «مقبره بزرگان آذربایجان غربی». تیبان. ۱۷ اسفند ۱۳۸۷. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۶ دی ۱۳۹۲.
- ↑ «نصب تابلوی سر در آرامگاه سرداران مکری از طرف مؤسسه فرهنگی ادب». کُردپرس. ۹ فروردین ۱۳۹۱. بایگانیشده از اصلی در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴. دریافتشده در ۲۶ دی ۱۳۹۲.
- ↑ شورش خالدی، نقشهٔ مصور گردشگری و فرهنگی شهر بوکان، مجتمع فرهنگی و گردشگری حسن زیرک.
- ↑ افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان، 29.
- ↑ افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان بوکان، 229-199.
- ↑ خالدی، نقشهٔ مصور گردشگری و فرهنگی شهر بوکان، ج2.
- ↑ «مسجد حمامیان». سایت جامع گردشگری ایران. ۱۳۹۱. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۶ دی ۱۳۹۲.