GAZ Tigr – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() GAZ "Tigr" w wersji WPK-233136 | |
Producent | |
---|---|
Zaprezentowany | 2005 |
Okres produkcji | 2005– |
Miejsce produkcji | |
Dane techniczne | |
Silniki | Cummins B-205 lub JaMZ-5347-10 |
Napęd | 4x4 |
Długość | 5600–5700 mm[1] |
Szerokość | 2200–2400 mm[1] |
Wysokość | 2300–2500 mm[1] |
Rozstaw osi | 3300 mm[1] |
Masa własna | 6600–7200 kg (AMN 233114/STS 233014)[1] |
Zbiornik paliwa | 2 х 70 l |
Liczba miejsc | 6–9[1] |
Ładowność | 1200 kg[1] |
GAZ-2330/2331 Tigr (ros. ГАЗ Тигр) – rodzina rosyjskich wojskowych i policyjnych wielozadaniowych opancerzonych samochodów terenowych o podwyższonych właściwościach jezdnych. Produkowany jest on w Arzamaskiej Fabryce Maszyn (AMZ).
Historia
[edytuj | edytuj kod]Geneza
[edytuj | edytuj kod]U podłoża powstania pojazdu leżało zainteresowanie ze strony firmy Bin Jabr Group Ltd ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich współpracą z rosyjskimi zakładami samochodowymi GAZ, w celu skonstruowania lekkiego wielozadaniowego pojazdu wysokiej mobilności. W założeniu, pojazd miał być produkowany przez Bin Jabr Group dla armii ZEA i innych odbiorców z Bliskiego Wschodu[2]. Współpraca rozpoczęła się w 1998 roku i utworzono w tym celu spółkę-córkę GAZ – ZAO PKT. Głównym konstruktorem był Aleksandr Masjagin[2]. W projekcie wykorzystano elementy układu jezdnego pojazdów BTR-80 i GAZ-39371 Wodnik[2]. Prototyp zbudowano w 2000 roku. Pojazd otrzymał oznaczenie fabryczne GAZ-2975 i międzynarodową nazwę handlową Tiger, a w tłumaczeniu arabskim Nimr. Trzy prototypy w różnych wersjach zaprezentowano na targach zbrojeniowych IDEX-2001 w ZEA. Stosunki między oboma partnerami uległy jednak potem gwałtownemu zerwaniu; Bin Jabr Group zatrzymała po targach prototypy i dokumentację, a dalszy rozwój pojazdu Nimr prowadziła we współpracy z Renault Truck Defense[2].
Mimo niepowodzenia w kooperacji zagranicznej, GAZ zdecydował rozwijać dalej pojazd samemu[2]. W 2002 roku przedstawiono rosyjskie prototypy, w wersjach: opancerzonej GAZ-29751 i nieopancerzonej GAZ-233001[3]. W latach 2002–2003 prototypy eksploatowano próbnie przez OMON w Moskwie[3]. Dalszy rozwój samochodów opancerzonych prowadzony był pod oznaczeniami serii GAZ-2330 i GAZ-2331, uzupełnianymi przez dalsze cyfry zgodnie z rosyjskim cywilnym systemem oznaczeń samochodów.
Produkcja seryjna
[edytuj | edytuj kod]14 czerwca 2006 r. samochody opancerzone SPM-1 GAZ-233034 i SPM-2 GAZ-233036 zostały przyjęte na wyposażenie struktur Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej i rozpoczęto ich produkcję w zakładach AMZ w Arzamasie (skrót SPM pochodził od spiecialnaja policejska maszyna – specjalny samochód policyjny)[3]. Pancerne nadwozia i ramy produkowane są przez Zawod Korpusow w Wyksie[3]. Po ukończeniu prób państwowych i dopracowaniu konstrukcji, 6 marca 2007 r. pojazd w wersji STS (specjalny pojazd transportowy) GAZ-233014 został przyjęty na uzbrojenie sił zbrojnych Rosji[3].
W 2010 roku opracowano wersję rozwojową AMN GAZ-233114 Tigr-M, napędzaną rosyjskim silnikiem JaMZ-5347-10 o mocy 158 kW (215 KM) zamiast zachodniego Cummins B205 o mocy 151 kW (205 KM)[4]. Większe wymiary silnika wymusiły podwyższenie maski w części środkowej[4]. W 2013 roku zaprezentowano wariant uzbrojony w zdalnie sterowane stanowisko Arbalet-DM, uzbrojone w jedną z broni: wkm 12,7 mm Kord, km 7,62 mm PKMT, granatnik automatyczny 30 mm AGS-30 lub 40 mm AGS-40, wprowadzony do służby w 2016 roku[4].
Opracowano następnie różne dalsze wersje specjalistyczne pojazdu. W grudniu 2014 przyjęto na uzbrojenie pojazd dla jednostek specjalnych ASN 233115 Tigr-M SpN, przewożący 6 osób, z obrotnicą dla uzbrojenia na dachu, wyrzutniami granatów dymnych Tucza i stelażami transportowymi dla uzbrojenia[4]. Wersja ABSz 233116 została przystosowana jako nośnik systemów uzbrojenia, jak kompleksu rakietowego Kornet-D1[4].
Konstrukcja[5]
[edytuj | edytuj kod]- SPM-2 GAZ-233036 jednostek OMON
- AMN 233114 ze stanowiskiem uzbrojenia Arbalet-DM
- ASN 233115 SpN
- ABSz 233116 jako samobieżna wyrzutnia pocisków Kornet-D1
- Nowa wersja GAZ Tigr podczas wystawy „Armiya 2020”
Samochód przewidziany do przewozu 1500 kg ładunków oraz 4-osobowej załogi (trzydrzwiowa wersja samochodu może przewieźć od 6–9 osób i 1200 kg ładunku – dot. to wersji policyjnej i wojskowej). Przedział ładunkowy wyposażono jeszcze w siedzenia mogące pomieścić od 2–4 osób.
Samochód w wersji podstawowej wyposażono w: kierownicę ze wspomaganiem hydraulicznym, drążki skrętne (niezależne dla każdego z kół) ze stabilizacją hydrauliczną, układ centralnego pompowania kół, podgrzewacz silnika, holownik. Jako wyposażenie dodatkowe dostępne są: klimatyzacja, system audio, ABS.
Blokadę dyferencjału uruchamia się poprzez naciśnięcie przycisku na desce rozdzielczej, a obniżenie wysokości zawieszenia reguluje się specjalnym drążkiem.
Opancerzenie korpusu pojazdu zostało wykonane ze specjalnej stali pancernej o grubości od 5–7 mm. Tak opancerzony wariant samochodu jest cięższy o około 700 kg od wersji podstawowej. 6-cylindrowy silnik Cummins z turbosprężarką (205 KM).
Cena cywilnej wersji samochody waha się od 100 do 120 tys. dolarów w zależności od wersji wyposażenia i modyfikacji.
Inne wersje samochodu:
- GAZ-2330 Tigr
- GAZ-23304 Tigr
- GAZ-233001 Tigr
- GAZ-233003 Tigr
- GAZ-233001 Tigr
Użycie
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/Tigr_operators.png/220px-Tigr_operators.png)
W 2017 roku w jednostkach podległych MSW Federacji Rosyjskiej eksploatowano ok. 350 pojazdów rodziny GAZ-2330, a w wojsku ok. 450[3]. Pojazdy ze stanowiskiem uzbrojenia Arbalet-DM dostarczano od 2016 roku[4].
Samochody te przed 2013 rokiem były eksportowane do Armenii, Urugwaju (GAZ-233114 Tigr-M), Gwinei (GAZ-233036) i Republiki Konga (GAZ-233036)[6].
Pięć samochodów dostarczono w 2008 roku do Chin, a następnie podjęto tam produkcję licencyjną jako YJ2080 dla milicji, która do 2010 roku otrzymała 110 pojazdów[6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 37
- ↑ a b c d e Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 30–31
- ↑ a b c d e f Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 32–33
- ↑ a b c d e f Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 34–37
- ↑ Автомобиль ГАЗ-2975 «Тигр» (GAZ-2975 «Tiger» vehicle) :: русская-сила.рф (r1a.ru) [online], русская-сила.рф [dostęp 2020-05-11] .
- ↑ a b Rosyjskie Tygrysy do Afryki. „Raport – Wojsko Technika Obronność”. Nr 01/2013, s. 66. Agencja Lotnicza Altair. ISSN 1429-270x.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Michał Buslik. Dekada Tigra. „Nowa Technika Wojskowa”. 4/2017, kwiecień 2017. Magnum-X. ISSN 1230-1655.