Grupa zachodnia języków południowosłowiańskich – Wikipedia, wolna encyklopedia
Obszar | |
---|---|
Użytkownicy | ok. 18 mln. |
Klasyfikacja genetyczna | |
Podział | |
Kody rodziny językowej | |
Glottolog | west2804 |
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unicode. |
Grupa zachodnia języków południowosłowiańskich lub grupa serbochorwacko-słoweńska – podgrupa języków południowosłowiańskich, którą stanowią język słoweński i język serbsko-chorwacki. Stoi w opozycji do grupy wschodniej, którą tworzą języki bułgarski i macedoński.
Cechy języków grupy zachodniej
[edytuj | edytuj kod]- zachowanie pierwotnego prasłowiańskiego typu akcentu muzykalnego
- zachowanie iloczasu samogłosek
- zmienność wysokości tonu podczas wymawiania sylab
- rozwój prasłowiańskich półsamogłosek jerowych w pozycji mocnej
- zachowanie l epentetycznego powstałego jeszcze w języku prasłowiańskim
- końcówka dopełniacza liczby pojedynczej deklinacji zaimkowo-przymiotnikowej -ga
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Franciszek Sławski, Języki słowiańskie, [w:] Języki indoeuropejskie. Tom II, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1988, s. 988–989