Gwido Kawiński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Gwido Kawiński (<1934) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 20 lutego 1891 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 23 lipca 1962 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | c. i k. 40 Pułk Piechoty |
Stanowiska | dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Gwido Karol Kawiński[1] (także jako Gwidon) ps.: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek” (ur. 20 lutego 1891 w Tarnowie, zm. 23 lipca 1962[2] w Rzeszowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/27/Delegacja_72_pp_wr%C4%99cza_odznak%C4%99_honorow%C4%85_pu%C5%82ku_dla_marsza%C5%82ka_J%C3%B3zefa_Pi%C5%82sudskiego_NAC_1-A-46.jpg/240px-Delegacja_72_pp_wr%C4%99cza_odznak%C4%99_honorow%C4%85_pu%C5%82ku_dla_marsza%C5%82ka_J%C3%B3zefa_Pi%C5%82sudskiego_NAC_1-A-46.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Tomb_of_Gwidon_Kawi%C5%84ski_and_Jadwiga_Czernowa_at_Pobitno_Cemetery_in_Rzesz%C3%B3w_2.jpg/240px-Tomb_of_Gwidon_Kawi%C5%84ski_and_Jadwiga_Czernowa_at_Pobitno_Cemetery_in_Rzesz%C3%B3w_2.jpg)
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 20 lutego 1891 w Tarnowie, w rodzinie Grzegorza[3][4]. Był oficerem c. i k. armii[5]. Jako „frekwentant” (uczestnik) III rocznika Akademii Wojskowej awansował na porucznika (niem. Leutnant) ze starszeństwem z 1 września 1911 roku[6]. W 1913 roku pełnił służbę w c. i k. 40 pułku piechoty w Rzeszowie[7][8].
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana. W tym stopniu podczas wojny polsko-ukraińskiej dowodził II batalionem pułku piechoty Ziemi Rzeszowskiej, który walczył pod Przemyślem i m.in. zdobył fort Grochowce[9]. W stopniu kapitana był szefem Oddziału I dowództwa Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego[10]. Został mianowany do stopnia majora piechoty, następnie do stopnia podpułkownika piechoty.
2 listopada 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[7], w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko szefa sztabu[7][11]. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 90. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. 25 października 1926 został przeniesiony do 19 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu[13]. 5 maja 1927 został przeniesiony do 1 batalionu strzelców w Chojnicach na stanowisko dowódcy[7][14]. 6 lipca 1929 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 72 pułku piechoty w Radomiu[7][15][16]. W tym czasie był jednocześnie komendantem garnizonu Radom[17]. W Radomiu działał w Polskim Czerwonym Krzyżu[18]. 10 grudnia 1931 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty[19]. Od października 1935 do 1939 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej 27 Dywizji Piechoty w Kowlu[20].
Po wybuchu II wojny światowej 1939 uczestniczył w kampanii wrześniowej wraz z macierzystą 27 Dywizją Piechoty[20] (m.in. w bitwie pod Płockiem, w walkach pod Łąckiem[21], Dobrzykowem). Po nastaniu okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej, a od 1942 w Armii Krajowej. Był Inspektorem Komendy Głównej ZWZ-AK od 1941 do 1943[22] lub połowy 1944[20] (używał pseudonimów: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek”). W swojej funkcji wizytował Okręg Lwów AK[20]. W lipcu 1944 został dowódcą 7 Dywizji Piechoty AK „Orzeł”[23], utworzonej przez Inspektorat Częstochowa AK (Okręg AK Radom-Kielce), sformowanej w lipcu 1944 i wchodzącej w skład Kieleckiego Korpusu Armii Krajowej. Jednostka brała udział w ramach akcji „Burza”[24][25].
Samozwańczy Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie (z lat 1972–1990) Juliusz Nowina-Sokolnicki 20 lutego 1978 mianował Gwidona Kawińskiego pośmiertnie do stopnia generała brygady ze starszeństwem od 1 stycznia 1945.
Zmarł 23 lipca 1962 roku w Rzeszowie. Został pochowany na cmentarzu komunalnym Pobitno w Rzeszowie (sektor XXVIII-15-4)[2].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari[26]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937)[27]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1931)[28]
- Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „Gwido” na „Gwido Karol”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 22, 26 stycznia 1934.
- ↑ a b Cmentarze w Rzeszowie - wyszukiwarka osób pochowanych [online], www.grobonet.erzeszow.pl [dostęp 2020-07-08] .
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1.
- ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-07-08] .
- ↑ Włodzimierz Kozłowski: Płk Wincenty Wnuk (1897–1987), żołnierz i dowódca września 1939 r. Szkic biograficzny. s. 806. [dostęp 2015-04-01].
- ↑ Kronika. Z c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 190 z 22 sierpnia 1911.
- ↑ a b c d e Kolekcja VM ↓, s. 4.
- ↑ Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914, Wiedeń 1914, s. 269, 458.
- ↑ Tadeusz Ochenduszko: W 90. rocznicę odzyskania niepodległości – 90 lat temu w Rzeszowie. s. 5. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-13)].
- ↑ Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 611.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 375.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
- ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 7.
- ↑ Święto Niepodległości w Radomiu. „Ziemia Radomska”, s. 1, Nr 26 z 13 listopada 1934.
- ↑ Instytucje opiekuńcze na terenie Radomia. W: Jolanta Basaj: Działalność charytatywna w Radomiu w okresie międzywojennym. s. 10.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 11 grudnia 1931 roku, s. 395.
- ↑ a b c d Gwido Karol Kawiński. akokregkielce.pl. [dostęp 2015-04-01].
- ↑ Znaczenie obrony osłonowej pod Płockiem na przebieg bitwy nad Bzurą. plock24.pl, 21 kwietnia 2009. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
- ↑ Komenda Główna ZWZ – AK. dws-xip.pl. [dostęp 2015-04-01].
- ↑ MATERIAŁY Z PROCESU GEN. OKULICKIEGO W MOSKWIE W 1945 ROKU. s. 24. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
- ↑ Geneza 74 pp. xn--akokrgkielce-8vb.pl. [dostęp 2015-04-01].
- ↑ Trudna decyzja – Gen. Jan Zientarski „Ein”, „Mieczysław”. [dostęp 2015-04-01].
- ↑ Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792-1992 - K1. feefhs.org. [dostęp 2015-04-01]. (ang.).
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kawiński Gwido. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.17-1054 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-05].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933. Warszawa: Przegląd Piechoty, 1933.
- Gwido Karol Kawiński. akokregkielce.pl. [dostęp 2015-04-01].