Konstanty Skirmunt – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 30 sierpnia 1866 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 24 lipca 1949 |
Minister spraw zagranicznych | |
Okres | od 11 czerwca 1921 |
Przynależność polityczna | bezpartyjny |
Poprzednik | Jan Dąbski (p.o) |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Konstanty Skirmunt (ur. 30 sierpnia 1866 w majątku Mołodów k. Kobrynia, zm. 24 lipca 1949 w Wałbrzychu) – polski polityk i dyplomata.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn ziemianina Henryka, brat Henryka Skirmunta, brat przyrodni Jadwigi i Marii. Brat stryjeczny Romana Skirmunta, premiera Białoruskiej Republiki Ludowej. Gimnazjum ukończył w Petersburgu, tam też odbył studia prawnicze na uniwersytecie. Potem działał na Grodzieńszczyźnie, Mińszczyźnie i Wileńszczyźnie.
Przed rokiem 1914 członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego. Był członkiem jako hospitant Komitetu Narodowego Polskiego[1]. Był członkiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji[2]. W 1916 roku był członkiem Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny[3]. W latach 1917–1918 członek Komitetu Narodowego Polskiego (KNP) w Paryżu. W sierpniu 1917 był przedstawicielem Komitetu Narodowego Polskiego przy królu Włoch i Stolicy Świętej[4]. Od 1918 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
Był delegatem i doradcą w sprawie zagadnień odpowiedzialności za wywołanie wojny na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku[5].
Po odzyskaniu niepodległości dla swej dotychczasowej funkcji w Rzymie uzyskał status posła RP i ministra pełnomocnego przy królu Włoch (funkcję posła RP przy Stolicy Apostolskiej objął Józef Wierusz-Kowalski), misję pełnił do 11 czerwca 1921[6].
Od 11 czerwca 1921 do 6 czerwca 1922 roku był ministrem spraw zagranicznych. Był zwolennikiem zbliżenia polsko-czechosłowackiego. Doprowadził m.in. do podpisania umowy politycznej i handlowej 6 listopada 1921 roku, tzw. pakt Skirmunt-Beneš, który jednak nie został ratyfikowany przez strony wobec wznowienia sporów granicznych[7].
W latach 1922–1929 poseł RP w Londynie. Po podniesieniu rangi placówki ambasador RP w Londynie, którą to funkcję pełnił do 1934.
Po przejściu na emeryturę osiadł w rodzinnym majątku Mołodów, gdzie zastał go wybuch wojny we wrześniu 1939 r. Pałac został otoczony przez zrewoltowane chłopstwo, przed którym bronił go pododdział przysłany przez gen. Kleeberga. Następnie uwolniony i ewakuowany przez batalion saperów z Łomży[8].
Zmarł po wojnie w Wałbrzychu. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Cmentarnej (sektor 8-9-1)[9].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[10][11]
- Złoty Krzyż Zasługi (12 listopada 1932)[12][10][13]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[10]
- Order Gwiazdy Rumunii I klasy (Rumunia)[10]
- Order Orła Białego I klasy (Jugosławia)[10]
- Order Legii Honorowej I klasy (Francja)[10]
- Order Leopolda I klasy (Belgia)[10]
- Order Lwa Białego I klasy (Czechosłowacja)[10]
- Order Białej Róży Finlandii I klasy (Finlandia)[10]
- Order Świętego Olafa I klasy (Norwegia)[10]
- Order Zasługi I klasy (Austria)[10]
- Order Korony Włoch I klasy (Włochy)[10]
- Order Wiktoriański I klasy (1936, Wlk. Brytania)[10][14]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Adam Miodowski, Wychodźcze ugrupowania demokratyczne wobec idei polskiego wojska w Rosji w latach 1917–1918, Białystok 2002, s. 85.
- ↑ Mariusz Korzeniowski, Struktura organizacyjna i początki działalności Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji w 1915 r., [w:] Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F, Historia Vol. 46/47 (1991/1992), s. 349.
- ↑ Adam Miodowski, Działalność polityczno-wojskowa polskich kręgów proaktywistycznych w Rosji w okresie międzyrewolucyjnym (marzec–listopad 1917 r.), [w:] Białostockie Teki Historyczne, t. 8/2010, s. 109.
- ↑ Piotr Nowina-Konopka. Zamiast wstępu. Rzeczpospolita Polska i Stolica Apostolska: jaka dyplomacja?. „Scripta Manent”. 3, s. 7–15, 2016. Rzym: Ambasada RP przy Stolicy Apostolskiej. (pol.).
- ↑ Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918–1919. przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I Wrocław 2010, s. 25.
- ↑ Skirmunt Konstanty [w:] Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, ISBN 83-7066-569-1, t. I s. 111.
- ↑ Karolina Gawron , Stosunki polsko-czechosłowackie w latach 1918-1939 jako przyczynek do badań nad konfederacją polsko-czechosłowacką 1939-1943, s. 59–60 .
- ↑ Marian Plewako , Wspomnieniua z wojny 1939 r. na Polesiu, „Dziedzictwo Kresowe”, 2019 (nr 11), 15 lipca 2019, s. 8–9, ISSN 2299-7024 [dostęp 2019-08-12] .
- ↑ Cmentarze Komunalne - wyszukiwarka osób pochowanych [online], walbrzych.grobonet.com [dostęp 2020-10-12] .
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 670.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 268, poz. 308 „za zasługi na polu dyplomatycznem”.
- ↑ Odznaczenie ambasadora Skirmunta. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 263 z 13 listopada 1932.
- ↑ Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 231, 1936.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I.