Michael Chang – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 22 lutego 1972 |
Wzrost | 175 cm |
Gra | praworęczny, oburęczny bekhend |
Status profesjonalny | 1988 |
Zakończenie kariery | 2003 |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje | 34 |
Najwyżej w rankingu | 2 (9 września 1996) |
Australian Open | F (1996) |
Roland Garros | W (1989) |
Wimbledon | QF (1994) |
US Open | F (1996) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje | 0 |
Najwyżej w rankingu | 199 (19 kwietnia 1993) |
Strona internetowa |
Michael Chang (chiń. upr. 张德培; chiń. trad. 張德培; pinyin Zhāng Dépéi; ur. 22 lutego 1972 w Hoboken) − amerykański tenisista pochodzenia chińskiego, zwycięzca French Open 1989 w grze pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk.
Jest synem Joe i Betty z domu Tung, emigrantów tajwańskich, po matce wnukiem dyplomaty Michaela Tunga (m.in. ambasadora Tajwanu w Indiach). Uczęszczał do szkoły w Kalifornii, ale przerwał edukację w stosunkowo młodym wieku, by poświęcić się karierze zawodowego tenisisty.
W 2001 roku uczestniczył w kampanii na rzecz przyznania organizacji igrzysk olimpijskich 2008 Pekinowi jako ambasador dobrej woli. Jest zaangażowany w działalność charytatywną i religijną (chrześcijańską). W 2002 opublikował autobiografię Holding Serve: Persevering On and Off the Court[1].
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Odniósł wiele sukcesów w amerykańskich rozgrywkach juniorskich (regularnie pokonywał w tym czasie starszego o rok Pete'a Samprasa), zdobywając m.in. tytuł mistrza kraju do lat 18. W 1987 roku debiutował w gronie seniorów, stając się w wieku 16 lat najmłodszym zwycięzcą meczu w turnieju głównym US Open, kiedy pokonał Paula McNamee'a w 4 setach. Również w 1987 jako najmłodszy zawodnik w historii osiągnął półfinał turnieju ATP World Tour w Scottsdale oraz wygrał turniej ATP Challenger Tour w Las Vegas.
W 1988 roku oficjalnie przyjął status zawodowca. Wygrał wtedy swój pierwszy turniej ATP World Tour, pokonując w finale w San Francisco Johana Krieka; miał wówczas 16 lat i 7 miesięcy. Dzięki temu wynikowi, a także m.in. osiągnięciu 4 rundy na US Open (pokonał Jonasa Svenssona, przegrał z Andre Agassim), sezon 1988 zakończył w czołowej trzydziestce na świecie.
W 1989 osiągnął największy sukces w swojej karierze. Jako pierwszy od ponad 30 lat Amerykanin, wygrał wielkoszlemowy turniej na kortach im. Rolanda Garrosa, pokonując po drodze m.in. Samprasa (6:1, 6:1, 6:1), Ivana Lendla (po 5−setowym pojedynku, w którym faworyzowany czeski lider rankingu nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach, a Chang zmagał się z kurczami mięśni), Ronalda Agénora, Andrieja Czesnokowa, w finale Stefana Edberga (ponownie w 5 setach)[2]. Chang przeszedł do historii tenisa nie tylko jako najmłodszy zwycięzca French Open (17 lat i 3 miesiące), ale także dzięki wielu nietypowym zachowaniom (piłki grane niezwykle wysoko, co pozwalało mu na odpoczynek, serwis z dołu, próby odbioru drugiego podania przeciwnika zaraz za karem serwisowym, co prowokowało do ryzykownych serwisów, a w efekcie często do podwójnych błędów serwisowych).
Sukces Changa w Paryżu dał mu awans na pozycję nr 6. w rankingu światowym, a dalsze starty (m.in. 4 runda Wimbledonu i US Open, wygrana w Wembley, finał w San Francisco) pozwoliły mu awansować o jeszcze jedno miejsce w sierpniu 1989, dzięki czemu stał się również najmłodszym tenisistą w historii notowanym w najlepszej "piątce" na świecie. Pod koniec sezonu debiutował w turnieju Tennis Masters Cup.
W 1990 roku nie obronił tytułu wielkoszlemowego we Francji (odpadł w ćwierćfinale), ale wygrał zawody w Toronto. Do 1999 roku nieprzerwanie wygrywał przynajmniej 1 turniej rocznie, chociaż w imprezach wielkoszlemowych nie udało mu się już triumfować. Był natomiast w finałach French Open 1995 (pokonał m.in. Michaela Sticha i obrońcę tytułu Sergiego Bruguerę, przegrał z Thomasem Musterem), Australian Open 1996 (pokonał w półfinale broniącego tytułu Andre Agassiego, w finale uległ Borisowi Beckerowi) i US Open 1996 (w półfinale ponownie lepszy od Agassiego, przegrał decydujący mecz z Pete'em Samprasem). Miejsce w rankingu, które Chang zajmował we wrześniu 1996 po turnieju US Open − nr 2. na świecie − pozostało najwyższym w jego karierze.
W 1992 roku wygrał 3 turnieje (w tym imprezy w Key Biscayne i Indian Wells), w 1993 5 turniejów, w 1994 odniósł 6 triumfów. W Indian Wells wygrywał również w 1996 i 1997. Regularnie uczestniczył w turnieju Tennis Masters Cup, w 1995 osiągając finał (przegrał z Borisem Beckerem). Był również w finale Pucharu Wielkiego Szlema w 1991 (przegrał z Davidem Wheatonem) i 1992 (przegrał ze Michaelem Stichem). Ostatnie zwycięstwo turniejowe odniósł w sezonie 2000; wygrywając turniej w Los Angeles (w finale z Janem-Michaelem Gambillem) stał się drugim obok Agassiego aktywnym zawodnikiem z wygranymi turniejowymi w trzech kolejnych dekadach[3]. Był to jednak już schyłek kariery Changa. Rok wcześniej nie wygrał imprezy ATP World Tour i zakończył rok poza najlepszą "czterdziestką" rankingu światowego, a w 2001 wypadł z "pięćdziesiątki". W tym samym roku po raz pierwszy w 15 startach został wyeliminowany z US Open w 1 rundzie. Również pierwszy raz w ciągu długiej kariery został zmuszony do poddania meczu z powodu kontuzji (podczas turnieju w Hongkongu).
Po kolejnym sezonie 2002, kiedy w rankingu obsunął się poza pierwszą "setkę" i występował nawet na poziomie ATP Challenger Tour, zdecydował się zakończyć karierę sportową. Pożegnał się ze światowymi kortami w sierpniu 2003 roku na US Open, odpadając w 1 rundzie z Fernandem Gonzálezem[4]. W czasie tego samego turnieju zakończenie kariery ogłosił jego wieloletni rywal, Pete Sampras. Chang wystąpił łącznie w 57 turniejach wielkoszlemowych, wygrał 34 turnieje ATP World Tour, w dalszych 24 osiągnął finały. Jego zarobki na korcie przekroczyły 19 milionów dolarów amerykańskich.
W deblu Chang występował sporadycznie, głównie w parze ze starszym bratem i swoim wieloletnim trenerem Carlem Changiem. W kwietniu 1993 został sklasyfikowany na pozycji nr 199. w rankingu światowym deblistów.
Reprezentował barwy narodowe w Pucharze Davisa. Debiutował w lutym 1989 w meczu z Paragwajem, po raz ostatni wystąpił w listopadzie 1997, w przegranym finale ze Szwecją. Bilans jego występów (grał wyłącznie jako singlista) zamknął się 8 wygranymi i 4 porażkami. Miał swój udział w zdobyciu Pucharu Davisa przez USA w 1990, kiedy pokonał w finale Australijczyka Darrena Cahilla. Przyczynił się także do awansu do finału w 1997, ale w decydującym meczu nie sprostał ani Jonasowi Björkmanowi, ani Magnusowi Larssonowi. W 1993 był liderem reprezentacji amerykańskiej, która sięgnęła po Drużynowy Puchar Świata. Startował również na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie (1992) i igrzyskach olimpijskich w Sydney (2000), odpadając najpierw w 2 rundzie, a w Australii w 1 rundzie[5].
Michael Chang cieszył się szczególną popularnością − ze względu na swoje pochodzenie − wśród kibiców w Azji; był jednym z najskuteczniejszych graczy w turniejach na tym kontynencie. Jego gra opierała się na doskonałym przygotowaniu fizycznym, wybieganiu, umiejętności przebicia niemal każdej piłki. Był mistrzem loba i returnu. Zaliczał się do najniższych zawodników w gronie tenisistów zawodowych. Bekhend grał oburącz.
W lipcu 2008 roku został włączony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[6].
Począwszy od 2014 roku Amerykanin został włączony do sztabu trenerskiego Japończyka Kei'ego Nishikoriego[7].
Finały w turniejach ATP World Tour
[edytuj | edytuj kod]Legenda |
---|
Wielki Szlem |
Igrzyska olimpijskie |
Tennis Masters Cup / ATP Finals |
ATP Masters Series / ATP Tour Masters 1000 |
ATP International Series Gold / ATP Tour 500 |
ATP International Series / ATP Tour 250 |
Gra pojedyncza (34–24)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Zwycięzca | 1. | 2 października 1988 | San Francisco | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:2, 6:3 |
Zwycięzca | 2. | 11 czerwca 1989 | French Open, Paryż | Ceglana | ![]() | 6:1, 3:6, 4:6, 6:4, 6:2 |
Finalista | 1. | 24 września 1989 | Los Angeles | Twarda | ![]() | 6:2, 4:6, 2:6 |
Zwycięzca | 3. | 12 listopada 1989 | Wembley | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:2, 6:1, 6:1 |
Zwycięzca | 4. | 2 lipca 1990 | Toronto | Twarda | ![]() | 4:6, 6:3, 7:6 |
Finalista | 2. | 8 sierpnia 1990 | Los Angeles | Twarda | ![]() | 6:7, 6:2, 6:7 |
Finalista | 3. | 11 listopada 1990 | Wembley | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:7, 3:6 |
Zwycięzca | 5. | 10 listopada 1991 | Birmingham | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:3, 6:2 |
Finalista | 4. | 22 grudnia 1991 | Monachium | Dywanowa (hala) | ![]() | 5:7, 2:6, 4:6 |
Zwycięzca | 6. | 9 lutego 1992 | San Francisco | Twarda (hala) | ![]() | 6:3, 6:3 |
Zwycięzca | 7. | 8 marca 1992 | Indian Wells | Twarda | ![]() | 6:3, 6:4, 7:5 |
Zwycięzca | 8. | 22 marca 1992 | Miami | Twarda | ![]() | 7:5, 7:5 |
Finalista | 5. | 19 kwietnia 1992 | Hongkong | Twarda | ![]() | 5:7, 3:6 |
Finalista | 6. | 13 grudnia 1992 | Monachium | Dywanowa (hala) | ![]() | 2:6, 3:6, 2:6 |
Zwycięzca | 9. | 17 stycznia 1993 | Dżakarta | Twarda | ![]() | 2:6, 6:2, 6:1 |
Zwycięzca | 10. | 4 kwietnia 1993 | Osaka | Twarda | ![]() | 6:4, 6:4 |
Finalista | 7. | 8 sierpnia 1993 | Los Angeles | Twarda | ![]() | 6:0, 6:7(3), 6:7(5) |
Zwycięzca | 11. | 15 sierpnia 1993 | Cincinnati | Twarda | ![]() | 7:5, 0:6, 6:4 |
Finalista | 8. | 29 sierpnia 1993 | Long Island | Twarda | ![]() | 4:6, 6:3, 1:6 |
Zwycięzca | 12. | 3 października 1993 | Kuala Lumpur | Twarda (hala) | ![]() | 6:0, 6:4 |
Zwycięzca | 13. | 24 października 1993 | Pekin | Dywanowa (hala) | ![]() | 7:6(5), 6:7(6), 6:4 |
Zwycięzca | 14. | 16 stycznia 1994 | Dżakarta | Twarda | ![]() | 6:3, 6:3 |
Finalista | 9. | 6 lutego 1994 | San Jose | Twarda (hala) | ![]() | 6:3, 3:6, 5:7 |
Zwycięzca | 15. | 20 lutego 1994 | Filadelfia | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:3, 6:2 |
Finalista | 10. | 10 kwietnia 1994 | Tokio | Twarda | ![]() | 4:6, 2:6 |
Zwycięzca | 16. | 17 kwietnia 1994 | Hongkong | Twarda | ![]() | 6:1, 6:3 |
Zwycięzca | 17. | 1 maja 1994 | Atlanta | Ceglana | ![]() | 6:7(4), 7:6(4), 6:0 |
Zwycięzca | 18. | 14 sierpnia 1994 | Cincinnati | Twarda | ![]() | 6:2, 7:5 |
Finalista | 11. | 16 października 1994 | Tokio | Dywanowa (hala) | ![]() | 4:6, 4:6 |
Zwycięzca | 19. | 23 października 1994 | Pekin | Dywanowa (hala) | ![]() | 7:5, 7:5 |
Finalista | 12. | 12 lutego 1995 | San Jose | Twarda (hala) | ![]() | 2:6, 6:1, 3:6 |
Finalista | 13. | 26 lutego 1995 | Filadelfia | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:0, 4:6, 0:6 |
Zwycięzca | 20. | 23 kwietnia 1995 | Hongkong | Twarda | ![]() | 6:3, 6:1 |
Zwycięzca | 21. | 7 maja 1995 | Atlanta | Ceglana | ![]() | 6:2, 6:7(6), 6:4 |
Finalista | 14. | 11 czerwca 1995 | French Open, Paryż | Ceglana | ![]() | 5:7, 2:6, 4:6 |
Finalista | 15. | 13 sierpnia 1995 | Cincinnati | Twarda | ![]() | 5:7, 2:6 |
Zwycięzca | 22. | 15 października 1995 | Tokio | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:3, 6:4 |
Zwycięzca | 23. | 22 października 1995 | Pekin | Dywanowa (hala) | ![]() | 7:5, 6:3 |
Finalista | 16. | 19 listopada 1995 | ATP Tour World Championshis, Frankfurt | Dywanowa (hala) | ![]() | 6:7(3), 0:6, 6:7(5) |
Finalista | 17. | 28 stycznia 1996 | Australian Open, Melbourne | Twarda | ![]() | 2:6 4:6, 6:2, 2:6 |
Zwycięzca | 24. | 17 marca 1996 | Indian Wells | Twarda | ![]() | 7:5, 6:1, 6:1 |
Finalista | 18. | 14 kwietnia 1996 | Hongkong | Twarda | ![]() | 4:6, 6:3, 4:6 |
Zwycięzca | 25. | 21 lipca 1996 | Waszyngton | Twarda | ![]() | 6:2, 6:4 |
Zwycięzca | 26. | 4 sierpnia 1996 | Los Angeles | Twarda | ![]() | 6:4, 6:3 |
Finalista | 19. | 11 sierpnia 1996 | Cincinnati | Twarda | ![]() | 6:7(4), 4:6 |
Finalista | 20. | 8 września 1996 | US Open, Nowy Jork | Twarda | ![]() | 1:6, 4:6, 6:7(3) |
Finalista | 21. | 6 października 1996 | Singapur | Dywanowa (hala) | ![]() | 4:6, 4:6 |
Zwycięzca | 27. | 23 lutego 1997 | Memphis | Twarda (hala) | ![]() | 6:3, 6:4 |
Zwycięzca | 28. | 16 marca 1997 | Indian Wells | Twarda | ![]() | 4:6, 6:3, 6:4, 6:3 |
Zwycięzca | 29. | 13 kwietnia 1997 | Hongkong | Twarda | ![]() | 6:3, 6:3 |
Zwycięzca | 30. | 27 kwietnia 1997 | Orlando | Ceglana | ![]() | 4:6, 6:2, 6:1 |
Zwycięzca | 31. | 20 lipca 1997 | Waszyngton | Twarda | ![]() | 5:7, 6:2, 6:1 |
Finalista | 22. | 22 lutego 1998 | Memphis | Twarda (hala) | ![]() | 3:6, 2:6 |
Finalista | 23. | 26 kwietnia 1998 | Orlando | Ceglana | ![]() | 5:7, 6:3, 5:7 |
Zwycięzca | 32. | 30 sierpnia 1998 | Boston | Twarda | ![]() | 6:3, 6:4 |
Zwycięzca | 33. | 11 października 1998 | Szanghaj | Dywanowa (hala) | ![]() | 4:6, 6:1, 6:2 |
Finalista | 24. | 16 stycznia 2000 | Auckland | Twarda | ![]() | 6:3, 3:6, 5:7 |
Zwycięzca | 34. | 30 lipca 2000 | Los Angeles | Twarda | ![]() | 6:7(2), 6:3, krecz |
Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)
[edytuj | edytuj kod]Turniej | 1987 | 1988 | 1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | Wygrane turnieje | Bilans w turnieju |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | – | – | – | – | – | 3R | 2R | – | SF | F | SF | 2R | 2R | 1R | 1R | 1R | – | 0 / 10 | 21–10 |
French Open | – | 3R | W | QF | QF | 3R | 2R | 3R | F | 3R | 4R | 3R | 1R | 3R | 2R | 1R | 1R | 1 / 16 | 38–15 |
Wimbledon | – | 2R | 4R | 4R | 1R | 1R | 3R | QF | 2R | 1R | 1R | 2R | – | 2R | 2R | 2R | – | 0 / 14 | 18–14 |
US Open | 2R | 4R | 4R | 3R | 4R | SF | QF | 4R | QF | F | SF | 2R | 2R | 2R | 1R | 2R | 1R | 0 / 17 | 43–17 |
Bilans spotkań | 1–1 | 6–3 | 13–2 | 9–3 | 7–3 | 9–4 | 8–4 | 9–3 | 16–4 | 14–4 | 13–4 | 5–4 | 2–3 | 4–4 | 2–4 | 2–4 | 0–2 | N/A | 120–56 |
Legenda
W, wygrał turniej
F, przegrał w finale
SF, przegrał w półfinale
QF, przegrał w ćwierćfinale
4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie
–, nie startował w turnieju głównym
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ 10 Things You Didn’t Know About Michael Chang. thetennistipster.org, 6 czerwca 2012. [dostęp 2017-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (4 stycznia 2017)]. (ang.).
- ↑ NICK STOUT: Chang, 17, Captures French Open. nytimes.com, 12 czerwca 1989. [dostęp 2017-01-03]. (ang.).
- ↑ Michael Chang – Year by Year. atpworldtour.com. [dostęp 2017-01-03]. (ang.).
- ↑ Lisa Dillman: Chang's Turn to Bow Out. latimes.com, 27 sierpnia 2003. [dostęp 2017-01-03]. (ang.).
- ↑ Michael Chang Bio, Stats, and Results [online], Olympics at Sports-Reference.com [dostęp 2017-05-09] [zarchiwizowane z adresu 2012-11-14] (ang.).
- ↑ Michael Chang [online], International Tennis Hall of Fame [dostęp 2018-03-21] .
- ↑ Marcin Motyka: Chang w sztabie szkoleniowym Nishikoriego. sportowefakty.wp.pl, 11 grudnia 2013. [dostęp 2017-01-03]. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2013-08-20] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2013-08-20] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa [online], Davis Cup [dostęp 2013-08-20] (ang.).