Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Drukarz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” – Wikipedia, wolna encyklopedia
Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Drukarz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” – jedna z piętnastu odznak tytułów honorowych przyznawanych w PRL, ustanowiona 10 lipca 1985 jako wyróżnienie dla pracowników poligrafii w uznaniu szczególnych zasług w krzewieniu kultury w społeczeństwie, upowszechnianiu informacji oraz przyczynianiu się do podnoszenia poziomu wiedzy i wykształcenia; nadawana była szczególnie zasłużonym osobom zatrudnionym w poligrafii, które w okresie długoletniej pracy wyróżniły się wybitnymi osiągnięciami w tej dziedzinie zwłaszcza przy opracowywaniu nowych rozwiązań technicznych i organizacyjnych oraz ich wprowadzaniu i upowszechnianiu, a także doskonaleniu kadr pracowników poligrafii.
Tytuł honorowy nadawano z okazji Dnia Drukarza (ostatnia niedziela maja). Odznakę noszono po prawej stronie piersi.
Wszystkie tytuły honorowe zostały zlikwidowane 23 grudnia 1992, ustawą z dnia 16 października 1992, pozostawiając dotychczasowym laureatom prawo do ich używania.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. o ustanowieniu tytułu honorowego "Zasłużony Drukarz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej" (Dz.U. z 1985 r. nr 32, poz. 143)
- Uchwała Rady Państwa z dnia 26 lipca 1985 r. w sprawie tytułu honorowego "Zasłużony Drukarz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej" (M.P. z 1985 r. nr 23, poz. 169)
- Ustawa z dnia 16 października 1992 r. Przepisy wprowadzające ustawę o orderach i odznaczeniach, uchylające przepisy o tytułach honorowych oraz zmieniające niektóre ustawy (Dz.U. z 1992 r. nr 90, poz. 451)
- Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Drukarz PRL”. [dostęp 2013-06-27].
- Stefan Oberleitner: Polskie ordery, odznaczenia i niektóre wyróżnienia zaszczytne 1705-1990. Vademecum dla kolekcjonerów. T. II (Polska Rzeczpospolita Ludowa 1944-1990). Zielona Góra: Kanion, 1999, s. 10, 77-90.