Adam Strzembosz – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 11 września 1930 |
Pełne imię i nazwisko | Adam Justyn Strzembosz |
Profesor nauk prawnych | |
Specjalność: kryminologia, prawo karne | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1969 – prawo |
Habilitacja | 1979 – prawo |
Profesura | 1986 |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia | |
Okres zatrudn. | 1982–1989 |
Uczelnia | |
Okres zatrudn. | 1998–2004 |
Pierwszy prezes Sądu Najwyższego | |
Okres spraw. | 1990–1998 |
Poprzednik | |
Następca | |
Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa | |
Okres spraw. | 1994–1998 |
Poprzednik | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Adam Justyn Strzembosz (ur. 11 września 1930 w Warszawie) – polski prawnik, sędzia, profesor nauk prawnych. Nauczyciel akademicki związany głównie z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Wiceminister sprawiedliwości w rządzie Tadeusza Mazowieckiego (1989–1990), pierwszy prezes Sądu Najwyższego i z urzędu przewodniczący Trybunału Stanu (1990–1998), przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa (1994–1998). Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Urodził się z ciąży trojaczej (wraz z Teresą – zm. 1970, i Tomaszem – zm. 2004) 11 września 1930 w Warszawie[1]. Jego ojciec Adam był adwokatem i urzędnikiem państwowym, należał do Związku Ludowo-Narodowego[2]. Jego matką była Zofia Strzembosz z domu Gadomska.
Wychował się w mieszkaniu przy ul. Mokotowskiej 19 w Warszawie[3]. Wraz z rodzeństwem uczęszczał do szkoły powszechnej przy ul. 6 Sierpnia[4]. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował naukę w szkole przy ul. Romualda Traugutta, a następnie od 1943 kształcił się na tajnych kompletach[5].
Po wojnie działał w Związku Harcerstwa Polskiego (aż do jego rozwiązania w 1949). Za namową nauczyciela w klasie maturalnej zapisał się również do Związku Młodzieży Polskiej[6]. W 1949 zdał maturę w Gimnazjum i Liceum Samorządowym w Falenicy[7].
Studia i początki pracy zawodowej
[edytuj | edytuj kod]Po egzaminie dojrzałości wraz z bratem przeprowadził się do Krakowa, gdzie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim[6]. Pierwszy etap zakończył z wyróżnieniem i po trzech latach powrócił do stolicy[8]. W 1953 uzyskał tytuł zawodowy magistra ze specjalnością w zakresie prawa międzynarodowego publicznego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[9].
Po studiach, otrzymawszy nakaz pracy, podjął zatrudnienie w centrali Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie. Początkowo pracował w Biurze Świadczeń Zagranicznych, a następnie w Wydziale Rent Wyjątkowych[10]. Urzędnikiem ZUS był do 1956, kiedy to rozpoczął aplikację sądową[9].
Praca w wymiarze sprawiedliwości do lat 80.
[edytuj | edytuj kod]Aplikację sądową odbywał w Sądzie Wojewódzkim dla m.st. Warszawy[9]. W 1958 zdał egzamin sędziowski i został mianowany asesorem Sądu Powiatowego dla Warszawy-Pragi, podejmując pracę w Wydziale Ksiąg Wieczystych[11]. W styczniu 1961 otrzymał nominację na sędziego, przeniesiono go do nowo tworzonego Wydziału dla Nieletnich w tym samym sądzie[11].
W 1966 został sędzią Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy, a także wizytatorem. Nominację otrzymał jednak dopiero dwa lata później, a opóźnienie wynikało z przyczyn światopoglądowych[12]. W sądzie wojewódzkim zajmował się sprawami dotyczącymi osób nieletnich. Sprawował nadzór nad sądami niższego szczebla, a także kontrolował legalność pobytu podopiecznych w schroniskach i zakładach poprawczych[13].
Działalność naukowa
[edytuj | edytuj kod]W 1961 rozpoczął badania naukowe dotyczące nieletnich sprawców kradzieży na warszawskiej Pradze. Analizował m.in. ich sytuację społeczną, rozwój psychofizyczny oraz wcześniejsze konflikty z prawem. Prace prowadził pod nadzorem profesora Stanisława Batawii, kryminologa z Uniwersytetu Warszawskiego[14].
W 1969 na Uniwersytecie Warszawskim obronił pracę doktorską, wykorzystując przeprowadzone badania[15]. W 1979 habilitował się w Polskiej Akademii Nauk[16]. Za obie rozprawy będące podstawą otrzymania stopni naukowych otrzymał II nagrody w konkursie miesięcznika „Państwo i Prawo”[15].
W 1974 został oddelegowany do pracy w Instytucie Badań Prawa Sądowego działającym przy Ministerstwie Sprawiedliwości[12]. Do jego zadań należało opracowywanie poszczególnych wątków orzecznictwa i tworzenie artykułów naukowych[17].
W marcu 1982 został nauczycielem akademickim na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim – zaczynał jako adiunkt, po dwóch miesiącach przeszedł na stanowisko docenta[18]. W 1986 został profesorem nadzwyczajnym[19]. Na uczelni pozostawał do 1989, gdy objął stanowisko wiceministra[20]. W 1998 powrócił do pracy dydaktycznej na KUL, gdzie w 2000 został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego[21]. Rozpoczął też nauczanie w Akademii Polonijnej w Częstochowie[21]. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim pracował do 2004, kiedy to zrezygnował z powodów zdrowotnych[22]. Uzyskał status emerytowanego profesora tego uniwersytetu[1].
Działalność opozycyjna
[edytuj | edytuj kod]W 1980 zaangażował się w organizację niezależnych struktur związkowych w Ministerstwie Sprawiedliwości[23]. W marcu na zebraniu Związku Zawodowego Pracowników Państwowych i Społecznych wystąpił publicznie z krytyką władz PRL w kwestiach społeczno-politycznych[24]. W kolejnych miesiącach został wybrany do prezydium Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” i na przewodniczącego Komisji Zakładowej w ministerstwie[25], a na początku 1981 wszedł w skład zarządu Regionu Mazowsze[26].
Na początku lat 80. uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[27]. Odpowiadał za opracowanie reformy prawa o ustroju sądów powszechnych[28]. Był również jednym z delegatów na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, gdzie został wybrany do Krajowej Komisji Rewizyjnej[20]. Współtworzył tam Samorządną Rzeczpospolitą – przewodni program, w którym odpowiadał za fragment dotyczący sądownictwa[29].
W 1981, po wprowadzeniu stanu wojennego, dzięki immunitetowi sędziowskiemu uniknął internowania[30]. Został jednak zwolniony z sądu wojewódzkiego, a kilka dni później z Instytutu Badań Prawa Sądowego[31]. Pozostał w kontakcie z warszawskimi sędziami związanymi z „Solidarnością”, organizując spotkania poświęcone toczącym się procesom dotyczącym stanu wojennego[32]. Ich głównym zadaniem było doprowadzenie do uniewinnień osób oskarżanych w sprawach politycznych[33].
Od 1988 brał udział w pracach przygotowawczych do obrad Okrągłego Stołu[34][35]. Odpowiadał za opracowanie proponowanych zmian w prawie, w tym przede wszystkim w prawie karnym oraz dotyczących gwarancji niezawisłości sędziów i niezależności sądów[36]. Ponadto od 1989 należał do Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” przy Lechu Wałęsie[37]. W samych obradach plenarnych Okrągłego Stołu nie wziął udziału[38], przewodniczył natomiast podzespołowi ds. reformy prawa i sądów oraz był członkiem podzespołu ds. reform politycznych[39][40]. Od Bronisława Geremka otrzymał propozycję startu do Senatu w wyborach czerwcowych w 1989[41] Odmówił, będąc krytycznym wobec działań Komitetu Obywatelskiego[42]. Uważał bowiem, że decyzje forsowane wówczas jako stanowisko opozycji podejmowane były w zbyt małym gronie i winny być konsultowane z większą liczbą osób[43].
Wiceminister sprawiedliwości
[edytuj | edytuj kod]Po wyborach parlamentarnych dostał propozycję objęcia stanowiska podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Jego przełożonym miał zostać Aleksander Bentkowski z ZSL. Adam Strzembosz zgodził się, zaznaczając, że chce pełnić nadzór nad Departamentem Prawnym, Departamentem Nadzoru Sądowego i Komisją Reformy Prawa Karnego[44].
Za cel obrał szeroko pojętą reformę sądownictwa opartą na postanowieniach Okrągłego Stołu[45]. Umożliwiła mu to ustawa z 20 grudnia 1989 zmieniająca ustawy regulujące ustrój organów wymiaru sprawiedliwości[46]. Na jej podstawie dokonał m.in. zmian prezesów poszczególnych sądów[45].
W czerwcu 1990 ustąpił z zajmowanej funkcji w ministerstwie[20]. Jako powód odejścia podał ograniczony wpływ na politykę resortu oraz brak możliwości przeprowadzenia dogłębnej wymiany kadrowej[47].
Pierwszy prezes SN
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Profesor_Adam_Strzembosz.jpg/220px-Profesor_Adam_Strzembosz.jpg)
Pod koniec czerwca 1990 został powołany na sędziego Sądu Najwyższego, a już 1 lipca 1990 na stanowisko pierwszego prezesa SN i z urzędu na przewodniczącego Trybunału Stanu. Dzień później w rozmowie z „Gazetą Wyborczą” mówił o celach, które chciałby zrealizować[48]:
Myślę, że najważniejsze jest odbudowanie autorytetu Sądu Najwyższego. Autorytet ten bardzo podupadł w minionych latach. (...) Ostatnio doszła w Polsce do głosu idea oddzielenia władzy sądowniczej od ustawodawczej i wykonawczej. Idea ta jest już wcielana w życie. Na kierownictwo Sądu Najwyższego spada więc obowiązek reprezentowania władzy sądowniczej wobec innych władz.
Do jego głównych zadań należało także zorganizowanie pracy Sądu Najwyższego na nowo oraz reprezentowanie instytucji za granicą[49]. Korzystał też z uprawnień rewizji nadzwyczajnej, wówczas funkcjonującego środka prawnego umożliwiającego wnoszenie rewizji od prawomocnych wyroków[50], co umożliwiło ponowne rozpatrzenie spraw zamkniętych w okresie PRL[51].
Na początku czerwca 1992, w związku z podjętą przez Sejm uchwałą lustracyjną, został poproszony przez ministra Antoniego Macierewicza o powołanie komisji nadzorującej ujawnianie nazwisk znajdujących się na tzw. liście Macierewicza[52]. Zwrócił się do ówczesnego marszałka Sejmu Wiesława Chrzanowskiego o akceptację funkcji kontrolnych, jednak uzyskał ją po kilku tygodniach już po ujawnieniu listy[53].
Jako pierwszy prezes SN pisał comiesięczne felietony dla „Rzeczpospolitej”[54]. Zainicjował również zmianę siedziby Sądu Najwyższego, mieszczącego się dotychczas w gmachu Sądu Wojewódzkiego przy ul. Solidarności. Podczas trwania jego kadencji rozpoczęto budowę nowego budynku przy pl. Krasińskich[55]. Ostatniego dnia urzędowania mianował Bogusława Nizieńskiego na funkcję rzecznika interesu publicznego[56].
Od września 1990 do października 1998 z urzędu był członkiem Krajowej Rady Sądownictwa, której przewodniczył od 24 marca 1994 do 24 marca 1998[57].
Pełniąc funkcję pierwszego prezesa SN, w marcu 1995 zapowiedział start w wyborach prezydenckich[58]. Jego kandydaturę jako pierwszy zgłosił Jarosław Kaczyński, po czym wycofał swoje poparcie[59]. Kandydaturę tę poparły wówczas m.in. Porozumienie Centrum, Partia Konserwatywna, PSL-PL i Stronnictwo Ludowo-Chrześcijańskie[60]. Adam Strzembosz swoją decyzję motywował m.in. przekonaniem, że ówczesnej prawicy przyda się jeden wspólny bezpartyjny kandydat, który połączy rozdrobnione ugrupowania[61]. Początkowo jego kampanię finansowało głównie Porozumienie Centrum[62], które jednak już w czerwcu wycofało swoje poparcie, wystawiając Lecha Kaczyńskiego[63]. We wrześniu Adam Strzembosz zrezygnował ze startu, popierając Hannę Gronkiewicz-Waltz[64][65].
W 1998 zakończył kadencję na stanowisku pierwszego prezesa Sądu Najwyższego, przeszedł wówczas w stan spoczynku.
Działalność publiczna od 1998
[edytuj | edytuj kod]W latach 2002–2004 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[66]. Powołany w skład rady programowej Fundacji Academia Iuris oraz rady patronackiej Instytutu Jagiellońskiego. W 2002 ukazała się na jego cześć księga jubileuszowa Ius et lex. Księga jubileuszowa ku czci profesora Adama Strzembosza[67].
Od 2015 w swoich wypowiedziach publicznych krytykował działania Prawa i Sprawiedliwości podczas kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego[68]. W 2017 występował podczas protestów przeciwko planowanym zmianom w sądownictwie. W tym samym roku w Wydawnictwie Więź ukazała się książka Między prawem i sprawiedliwością – wywiad rzeka Stanisława Zakroczymskiego z Adamem Strzemboszem[69]. W 2020 określił Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego jako działającą bezprawnie, krytycznie ocenił też sytuację w Trybunale Konstytucyjnym oraz Krajowej Radzie Sądownictwa[70].
Odznaczenia i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- 2012 – Order Orła Białego (postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego z 6 listopada 2012, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla przemian demokratycznych w Polsce, za obronę zasad praworządności, godności i niezależności sędziowskiej w czasach PRL-u, za tworzenie państwa prawa w wolnej Rzeczypospolitej Polskiej[71]; dekoracja 11 listopada[72])
- 2008 – Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 17 października 2008, za wybitne zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla przemian demokratycznych w Polsce, za działalność państwową i publiczną[73]; dekoracja 19 października[74])
- 1996 – Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN[75]
- 2010 – Order Świętego Grzegorza Wielkiego[76]
- 2010 – Srebrny Medal Pamiątkowy Ministra Sprawiedliwości[77]
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]- 2007 – Medal Za Zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[75]
- 2016 – tytuł honorowy obywatel Warszawy[78]
- 2017 – tytuł „Prawnik roku” w 1. edycji konkursu dziennika „Rzeczpospolita” pod tą nazwą[79]
- 2017 – Nagroda RPO im. Pawła Włodkowica[80]
- 2017 – Medal Świętego Jerzego[81]
- 2017 – Nagroda im. Prof. Zbigniewa Hołdy[82]
- 2018 – Nagroda „Pontifici” przyznawana przez warszawski Klub Inteligencji Katolickiej[83]
- 2021 – Wielka Odznaka Adwokatura Zasłużonym[84]
- 2024 – Medal „Plus ratio quam vis”[85]
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Nieletni sprawcy kradzieży w środowisku wielkomiejskim, PWN, Warszawa 1971.
- Nowa ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich: próba komentarza, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1983.
- System sądowy środków ochrony dzieci i młodzieży przed niedostosowaniem społecznym, KUL, Lublin 1985.
- Sędziowie warszawscy w czasie próby 1981–1988 (współautor z Marią Stanowską), IPN, Warszawa 2005.
- Wiek XX we wspomnieniach Strzemboszów: rodowód, Acad, Józefów 2010.
- Między prawem i sprawiedliwością. Z Adamem Strzemboszem rozmawia Stanisław Zakroczymski, Wydawnictwo „Więź”, Warszawa 2017.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Adam Strzembosz. kul.pl. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 19.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 17.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 20.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 25.
- ↑ a b Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 32.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 331.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 37.
- ↑ a b c Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 332.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 38, 332.
- ↑ a b Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 55.
- ↑ a b Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 56.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 73–74.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 76.
- ↑ a b Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 333.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 64.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 63.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 135–136.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 139.
- ↑ a b c Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 334.
- ↑ a b Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 335.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 11.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 93–94.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 94.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 100.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 102.
- ↑ Barczyk, Grodziski i Grzybowski 2001 ↓, s. 14.
- ↑ Barczyk, Grodziski i Grzybowski 2001 ↓, s. 119.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 108.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 132.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 134–135.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 147–148.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 148.
- ↑ Dudek 2004 ↓, s. 236.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 172–173.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 173.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 175.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 176–177.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 179.
- ↑ Okrągły Stół – zespoły, podzespoły, grupy robocze. okragly-stol.pl. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 181.
- ↑ Dudek 2004 ↓, s. 281.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 181–182.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 201.
- ↑ a b Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 203.
- ↑ Ustawa z dnia 20 grudnia 1989 r. o zmianie ustaw – Prawo o ustroju sądów powszechnych, o Sądzie Najwyższym, o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, o Trybunale Konstytucyjnym, o ustroju sądów wojskowych i Prawo o notariacie (Dz.U. z 1989 r. nr 73, poz. 436).
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 208.
- ↑ Nowy Sąd Najwyższy. „Gazeta Wyborcza”, 2 lipca 1990. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 224–225.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 226.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 232–233.
- ↑ Dudek 2016 ↓, s. 215.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 256.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 10.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 222.
- ↑ Dudek 2016 ↓, s. 394.
- ↑ Członkowie Krajowej Rady Sądownictwa. krs.pl. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Dominika Wielowieyska, Adam Michnik. Strzembosz na prezydenta. „Gazeta Wyborcza”, 27 marca 1995. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Adam Małek. Kandydowanie to mój obowiązek. „Nowiny”. Nr 125, s. 3, 30 czerwca – 2 lipca 1995. [dostęp 2021-10-27].
- ↑ Artur Domosławski, Dominika Wielowieyska. Kandydat Strzembosz. „Gazeta Wyborcza”, 28 marca 1995. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 267.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 274.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 276.
- ↑ Aleksander Hall: Osobista historia III Rzeczypospolitej. Warszawa: Rosner i Wspólnicy, 2011, s. 284–286. ISBN 978-83-60336-42-7.
- ↑ Zakroczymski i Strzembosz 2017 ↓, s. 278.
- ↑ Historia CMWP. freepress.org.pl. [dostęp 2015-05-02].
- ↑ Ius et lex. Księga jubileuszowa ku czci profesora Adama Strzembosza. Antoni Dębiński, Alicja Grześkowiak, Krzysztof Wiak (red.). Lublin: KUL, 2002. ISBN 83-7363-025-2.
- ↑ Były prezes SN: zaskarżyłbym ustawę o TK bez najmniejszej wątpliwości. tvn24.pl, 30 grudnia 2015. [dostęp 2017-11-20].
- ↑ Adam Strzembosz, Stanisław Zakroczymski: Między prawem i sprawiedliwością. Warszawa: Więź, 2017. ISBN 978-83-65424-19-8.
- ↑ Prof. Strzembosz o prześladowcach sędziego Juszczyszyna: „Będą się tego bardzo wstydzić”. oko.press, 7 lutego 2020. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 listopada 2012 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2013 r. poz. 267).
- ↑ Ordery Orła Białego dla Daviesa, Buzka i Strzembosza. rp.pl, 10 listopada 2012. [dostęp 2015-05-02].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 października 2008 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2009 r. nr 25, poz. 347).
- ↑ Trasa Niepodległości. Wizyta Prezydenta RP w Lublinie. prezydent.pl, 19 października 2008. [dostęp 2015-05-02].
- ↑ a b Adam Strzembosz. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2015-05-02].
- ↑ Papieskie ordery dla czwórki Polaków. tvp.info, 6 listopada 2010. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Krzysztof Sobczak: Medal MS na 80. urodziny prof. Strzembosza. prawo.pl, 17 września 2010. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Prof. Adam Strzembosz honorowym obywatelem Warszawy. rdc.pl, 1 sierpnia 2016. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ Prawnikiem roku został prof. Adam Strzembosz. rp.pl, 16 marca 2017. [dostęp 2017-03-16].
- ↑ Prof. Adam Strzembosz laureatem Nagrody RPO im. Pawła Włodkowica. rpo.gov.pl, 7 listopada 2017. [dostęp 2017-11-11].
- ↑ Medale św. Jerzego wręczone!. tygodnikpowszechny.pl, 2 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-26].
- ↑ Prof. Adam Strzembosz laureatem Nagrody im. prof. Zbigniewa Hołdy. rp.pl, 16 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-16].
- ↑ Jan Murawski: Warszawa: prof. Adam Strzembosz laureatem nagrody PONTIFICI przyznawanej przez warszawski KIK. niedziela.pl, 24 października 2018. [dostęp 2021-10-11].
- ↑ KZA przyznał Wielkie Odznaki Adwokatura Zasłużonym. adwokatura.pl, 17 września 2021. [dostęp 2021-11-05].
- ↑ Kraków: Prof. Adam Strzembosz uhonorowany medalem UJ „Plus Ratio Quam Vis”. naukawpolsce.pl, 11 maja 2024. [dostęp 2024-05-12].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stanisław Zakroczymski, Adam Strzembosz: Między prawem i sprawiedliwością. Warszawa: Więź, 2017. ISBN 978-83-65424-19-8.
- Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2015. Kraków: Znak Horyzont, 2016. ISBN 978-83-240-3468-0.
- Antoni Dudek: Reglamentowana rewolucja. Kraków: Arcana, 2004. ISBN 83-89243-95-4.
- Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2021-10-10].
- Prof. dr hab. Adam Strzembosz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2015-05-02] .
- Wojciech Borek, Andrzej Urbański: Strzembosz – portret rodzinny. Kraków: Wyd. Baran i Suszczyński, 1995. ISBN 83-85845-38-0.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Magdalena Bajer. Strzembosze. „Forum Akademickie”. Nr 4, 1998. [dostęp 2015-05-02].