Helen Wills Moody – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Helen Wills Moody (1932) | |||||||||||||
Państwo | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 6 października 1905 | ||||||||||||
Data i miejsce śmierci | 1 stycznia 1998 | ||||||||||||
Gra | praworęczna | ||||||||||||
Gra pojedyncza | |||||||||||||
Najwyżej w rankingu | 1 (1927) | ||||||||||||
Roland Garros | W (1928–1930, 1932) | ||||||||||||
Wimbledon | W (1927–1930, 1932, 1933, 1935, 1938) | ||||||||||||
US Open | W (1923–1925, 1927–1929, 1931) | ||||||||||||
Gra podwójna | |||||||||||||
Najwyżej w rankingu | 1 (1924) | ||||||||||||
Roland Garros | W (1930, 1932) | ||||||||||||
Wimbledon | W (1924, 1927, 1930) | ||||||||||||
US Open | W (1922, 1924, 1925, 1928) | ||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||
|
Helen Newington Wills, I voto Moody, II voto Roark (ur. 6 października 1905 we Fremont, zm. 1 stycznia 1998 w Carmel-by-the-Sea) – amerykańska tenisistka, jedna z najbardziej utytułowanych zawodniczek w historii tenisa, zwyciężczyni 19 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej oraz 12 w grze podwójnej i mieszanej, mistrzyni olimpijska w singlu i deblu. Najbardziej znana pod nazwiskiem z pierwszego małżeństwa Helen Wills Moody.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Zdecydowanie dominowała w kobiecym tenisie na przełomie lat 20. i 30., przejmując rolę liderki od słynnej Francuzki Suzanne Lenglen[1]; te dwie zawodniczki spotkały się na korcie tylko raz, kiedy Wills dopiero była u progu kariery – Lenglen wygrała 16 (lub 17) lutego 1926 w Cannes 6:3, 8:6, ale wkrótce przeszła do tenisa zawodowego, pozostawiając pole do popisu młodszej rywalce (wyrównany mecz w Cannes miał przyczynić się do przyspieszenia tej decyzji, niepokonana przez kilkanaście lat Lenglen mocno obawiała się porażki)[2]. Wills znana była ze spokoju na korcie, nie okazywała emocji (stąd otrzymała przydomek Little Miss Poker Face), a grę opierała na regularności i umiejętności przewidywania zagrań rywalek. Dysponowała także skutecznym slajsowanym serwisem. Była praworęczna.
W latach 1921–1922 Helen Wills zdobywała tytuły mistrzyni USA dziewcząt, w 1923 jako 17-latka zdobyła mistrzostwa kraju seniorek, stając się najmłodszą triumfatorką w historii. W 1924 była po raz pierwszy w finale Wimbledonu, ale poniosła wówczas porażkę (jedyną w swojej karierze w tym turnieju) z Kitty McKane 6:4, 4:6, 4:6. W tym samym roku pod nieobecność Lenglen zdobyła dwa złote medale na igrzyskach olimpijskich w Paryżu, w grze pojedynczej i podwójnej (w parze z Hazel Wightman). W latach 1927–1932 Wills pozostawała niepokonana, wygrywając wszystkie najważniejsze turnieje (poza mistrzostwami Australii, w których nie startowała), nie tracąc nawet seta. Dopiero Dorothy Round zdołała zmusić ją do trzysetowej walki w finale wimbledońskim w 1933, ale mecz i tak wygrała Wills (6:4, 6:8, 6:3). W 1928 Amerykanka była pierwszą zawodniczką z trzema singlowymi tytułami wielkoszlemowymi w jednym sezonie, a także pierwszą reprezentantką USA triumfującą na kortach im. Rolanda Garrosa[2]. Jej osiem tytułów mistrzowskich w grze pojedynczej na Wimbledonie pozostawało rekordem aż do 1990 r., kiedy po dziewiąty triumf sięgnęła Martina Navrátilová. Z kolei liczba jej wszystkich sukcesów w grze pojedynczej w Wielkim Szlemie (19) stanowiła rekord do 1970 i została poprawiona przez Margaret Smith Court. W całej karierze Wills w turniejach wielkoszlemowych poniosła jedynie trzy porażki (przy 126 wygranych pojedynkach), za każdym razem dochodząc przynajmniej do finału.
Pod koniec kariery dopadła ją ta sama dolegliwość, co jej wcześniejszą rywalkę: obawiała się porażki z młodszymi zawodniczkami. Jedna z nich Helen Jacobs wspominała w pamiętnikach, jak jeden pojedynków z nią Wills wolała poddać tłumacząc się kontuzją, niż przegrać po sportowej walce; kontuzja ta nie przeszkodziła Amerykance kilkanaście minut później przystąpić do meczu deblowego[2].
W latach 1923–1938 Wills reprezentowała kraj w Pucharze Wightman, wygrywając 18 pojedynków i ponosząc 2 porażki. W 1959 została uhonorowana miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Była autorką podręcznika tenisowego Tennis (1928), autobiografii Fifteen-Thirty: The Story of a Tennis Player (1937) oraz kryminału z wątkami tenisowymi Death Serves an Ace (1939, z Robertem Murphym). W 1927 ukończyła studia plastyczne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, wielokrotnie wystawiała swoje obrazy. Pod koniec życia przekazała swojej dawnej uczelni 10 milionów dolarów na utworzenie instytutu neurobiologii, noszącego później jej imię (Helen Wills Neuroscience Institute)[3].
Była dwukrotnie zamężna; w latach 1929–1937 jej mężem był Frederick Moody (pod nazwiskiem z tego małżeństwa była najbardziej znana), a po rozwodzie z nim wyszła za mąż w 1939 za Aidana Roarka.
Zwycięstwa i finały wielkoszlemowe:
- French Open
- gra pojedyncza: zwycięstwa 1928, 1929, 1930, 1932
- gra podwójna: zwycięstwa 1930, 1932
- gra mieszana: finały 1928, 1929, 1932
- Wimbledon
- gra pojedyncza: zwycięstwa 1927, 1928, 1929, 1930, 1932, 1933, 1935, 1938, finał 1924
- gra podwójna: zwycięstwa 1924, 1927, 1930
- gra mieszana: zwycięstwo 1929
- US Open
- gra pojedyncza: zwycięstwa 1923, 1924, 1925, 1927, 1928, 1929, 1931, finał 1922
- gra podwójna: zwycięstwa 1922, 1924, 1925, 1928, finał 1933
- gra mieszana: zwycięstwa 1924, 1928, finał 1922
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Suzanne Lenglen. Baletnica na korcie. tenisista.com.pl. [dostęp 2017-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-24)]. (pol.).
- ↑ a b c Dutkowski 1979 ↓, „Boska Zuzanna”, s. 75–88.
- ↑ History. Helen Wills Neuroscience Institute. [dostęp 2017-01-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-02)].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2018-09-24] (ang.).
- Zbigniew Dutkowski, T – jak tenis, Jan Lis (red.), wyd. I, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979 .
- Robin Finn , Helen Wills Moody, Dominant Champion Who Won 8 Wimbledon Titles, Dies at 92 [online], nytimes.com, 3 stycznia 1998 [dostęp 2017-01-24] [zarchiwizowane z adresu 2017-01-24] (ang.).
- Steve Flick , Obituary: Helen Wills Moody [online], independent.co.uk, 3 stycznia 1998 [dostęp 2014-01-09] [zarchiwizowane z adresu 2014-01-10] (ang.).