Pismo jawajskie – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/Prasasti_Masjid_Sholihin01.jpg/220px-Prasasti_Masjid_Sholihin01.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Javanese_script01.jpg/220px-Javanese_script01.jpg)
Pismo jawajskie, hanacaraka, alfabet jawajski, pismo kawi – stary alfabet sylabiczny pochodzenia indyjskiego używany do XVI w. do zapisywania języka jawajskiego, a także w uproszczonej wersji do zapisu języka sundajskiego.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Używany jeszcze niekiedy także współcześnie alfabet jawajski jest odmianą starszej formy pisma zwanej kawi, wprowadzonej na Jawie wraz z przybyciem buddyzmu i hinduizmu.
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Pismo jawajskie jest typową indyjską abugidą. Każda z dwudziestu liter reprezentuje spółgłoskę z domyślną samogłoską ɔ. Inne samogłoski zaznaczane są za pomocą znaków diakrytycznych.
Podstawowe znaki alfabetu jawajskiego
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Annabel Teh Gallop. Golden letters: writing traditions of Indonesia = Surat emas: budaya tulis di Indonesia (with Bernard Arps). London: British Library; Jakarta: Yayasan Lontar, c1991. ISBN 979-8083-06-7
- Theodore G. Th. Pigeaud. Javanese and Balinese manuscripts and some codices written in related idioms spoken in Java and Bali: descriptive catalogue, with examples of Javanese script, introductory chapters, a general index of names and subjects Wiesbaden: Steiner, 1975. ISBN 3-515-01964-2