Burt Reynolds – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Burt Reynolds (2011) | |
Imię i nazwisko | Burton Leon Reynolds Jr. |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 11 lutego 1936 |
Data i miejsce śmierci | 6 września 2018 |
Zawód | aktor, reżyser, scenarzysta, producent filmowy, kaskader |
Współmałżonek | Judy Carne |
Lata aktywności | 1958–2018 |
Burt Reynolds, właśc. Burton Leon Reynolds Jr.[1][2] (ur. 11 lutego 1936 w Lansing, zm. 6 września 2018 w Jupiter) – amerykański aktor, reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Dwukrotny laureat Złotego Globu, nominowany do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego.
Swoją karierę zaczynał w telewizji od westernów w latach 60., a następnie jego nazwisko znalazło się w kulturze popularnej lat 70. i 80., jako symbol seksu (pozował prawie nago dla magazynu „Cosmopolitan”)[3], a na ekranie stworzył południowy typ „starego dobrego chłopaka”[4].
W 1978 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6838 Hollywood Boulevard[5][6].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Lansing[7] w stanie Michigan jako syn Harriette Fernette „Fern” (z domu Miller; zm. 5 maja 1992), pochodzenia anglosasko-włoskiego[8] i szefa policji Burtona Milo Reynoldsa (zm. 20 kwietnia 2002), pół-Indianina Czirokeza, pół-Irlandczyka. Jego babka była z plemienia Czirokezów; miał też korzenie angielskie, szkockie, a także dalekie niemieckie i holenderskie[9]. Miał starszą siostrę Nancy Ann Brown (ur. 1930) i adoptowanego brata Jimmy’ego (ur. 1936). Po ukończeniu w 1954 szkoły średniej Palm Beach High School w Palm Beach na Florydzie kontynuował naukę w Palm Beach Community College[10]. Zanim zajął się aktorstwem, chciał być futbolistą w klubie Baltimore Colts[11]. Przerwał karierę sportową po poważnym wypadku samochodowym. Wówczas wyjechał z Florydy do Nowego Jorku. Zarabiał na życie jako pomywacz i ochroniarz w nocnych klubach. W końcu zauważyli go producenci seriali, a potem westernów i proponowano mu role Meksykanów czy Indian.
Kariera
[edytuj | edytuj kod]Aktorski debiut w sztuce Outward Bound, wystawianej przez Palm Beach Junior College, dał mu sławę w całym stanie i stypendium nowojorskie Hyde Park Playhouse. W 1958 ukończył Florida State University[12] w Tallahassee, gdzie otrzymał stypendium sportowe jako dobrze zapowiadający się sportowiec. Zajął się aktorstwem od chwili, kiedy poważny wypadek samochodowy przekreślił jego szanse dalszej kariery profesjonalnego piłkarza.
Profesjonalnym debiutem była rola w nowojorskiej premierze sztuki Pan Roberts (Mister Roberts) u boku Charltona Hestona. Po udziale w serialach M Squad (1959), Playhouse 90 (1959−1960), Johnny Ringo (1960), Alfred Hitchcock przedstawia (Alfred Hitchcock Presents, 1960), po raz pierwszy pojawił się na kinowym ekranie w dramacie Angel Baby (1961) z George’em Hamiltonem. Szczególną uwagę szerszych kręgów publiczności zwrócił na siebie rolą młodego pilota rzecznego Bena Frazera w przygodowym seryjnym westernie NBC Riverboat (1959−1960). Na początku kariery wystąpił w talk-show NBC Oto Hollywood (1962) i jako uczestnik Gry randkowej (1965). Potem zagrał w kolejnym serialu-westernie CBS Gunsmoke (1962-1965)[13].
W 1968 był przesłuchiwany do roli w horrorze Dziecko Rosemary, ale Roman Polański wybrał Johna Cassavetesa[14]. Jego popularność znacznie wzrosła po filmach: Sto karabinów (100 Rifles, 1969) z Raquel Welch, Sam Whiskey (1969) w roli tytułowej z Angie Dickinson, Skullduggery (1970) i Fuzz (1972). Pierwszoplanowa kreacja porucznika Dana Augusta w serialu kryminalnym ABC Dan August (1970–1971) zapewniła mu nominację do nagrody Złotego Globu. Dostał rolę Lewisa Medlocka, który musi odnaleźć w sobie pokłady brutalności, by przetrwać, w dramacie przygodowym Johna Boormana Uwolnienie (Deliverance, 1972) po tym, jak gwiazdy, które pierwotnie zostały wybrane do roli głównej, takie jak Marlon Brando, Henry Fonda i James Stewart, odmówili roli, po tym, jak usłyszeli o zagrożeniach związanych z rzeką Chatooga[14]. Film odniósł olbrzymi sukces, zarówno kasowy, jak i wśród krytyków. Opowieść o tym, jak łatwo niewinny spływ kajakowy może zamienić się w walkę o przeżycie, otrzymała bardzo dobre recenzje, a duet, jaki stworzył Reynolds z Jonem Voightem, na trwałe przeszedł do historii kina[15].
Stał się hollywoodzkim symbolem seksu lat 70.[16] W kwietniu 1972 jego sesyjne zdjęcie w negliżu na futrze z niedźwiedzia trafiło na rozkładówkę jednego ze słynnych kobiecych magazynów „Cosmopolitan”[17]. Będąc aktorem, wykreował wizerunek sympatycznego, choć nieco cynicznego zawadiaki, który nie ukrywa swoich wad. W 1973 brał udział przy realizacji albumu Ask Me What I Am z Dolly Parton[18]. W komedii Roberta Aldricha Najdłuższy jard (The Longest Yard, 1974) stworzył przejmującą kreację młodego gracza futbolu amerykańskiego, który trafia do więzienia, gdzie zorganizowano lokalne rozgrywki. W 1975 był wśród kandydatów do roli Hana Solo w Gwiezdnych wojnach[14]. Był pierwszym kandydatem reżysera Miloša Formana do głównej roli w Locie nad kukułczym gniazdem (1975), ale producenci United Artists obawiali się, że jego atrakcyjność może być źle odebrana przez przeciętnych kinomanów[19].
Jako reżyser zadebiutował sensacyjnym dramatem kryminalnym Gator (1976), w którym zagrał również tytułową rolę. Zasłynął rolą kierowcy „Bandit” / Bo Darville w kowbojskim kapeluszu o ironicznym stosunku do samego siebie w dwóch komediach sensacyjnych z Sally Field – Mistrz kierownicy ucieka (1977) i Mistrz kierownicy ucieka 2 (Smokey and the Bandit II, 1980). Podobną postać kierowcy J.J. McClure stworzył w kolejnych dwóch komediach sensacyjnych: Wyścig armatniej kuli (The Cannonball Run, 1981) z udziałem Farrah Fawcett i Wyścig armatniej kuli II (Cannonball Run II, 1984) z Shirley MacLaine.
Był wspomniany w piosence Bruce’a Springsteena „Cadillac Ranch” (1980). Założył Burt Reynolds Jupiter Theater[20], wystawiał sztuki i promował młodych aktorów. W komedii sensacyjnej Richarda Benjamina Gorący towar (City Heat, 1984), gdzie akcja osadzona jest w Kansas City w latach 30., jako prywatny detektyw Mike Murphy, P.I. razem z dawnym przyjacielem, policjantem (Clint Eastwood) toczył nierówną walkę z bezwzględnymi gangsterami.
Odmówił roli w Czułych słówkach (1983), która przyniosła Jackowi Nicholsonowi Oscara. Reynolds potem komentował, że był to jeden z jego najstraszniejszych błędów[14]. Próbował powrócić w roli Nicka „Mexa” Escalante’a, załamanego hazardzisty / ochroniarza z Las Vegas w dramacie sensacyjnym neo-noir Żar (Heat, 1986), na podstawie scenariusza Williama Goldmana. Miał nadzieję, że film wyreżyserowany przez Roberta Altmana wyznaczy nowy etap w jego karierze. Tymczasem Altman pokłócił się z producentem Elliottem Kastnerem i opuścił projekt, a film okazał się porażką kasową[21]. Kiedy Francis Ford Coppola postanowił stworzyć projekt o życiu Prestona Tuckera, chciał, aby zagrał go Burt Reynolds. Dużo dyskutowali o filmie i snuli plany, ale film nigdy nie powstał, aż do 1988, Tucker. Konstruktor marzeń tym razem z udziałem Jeffa Bridgesa[19]. Był przesłuchiwany do roli Johna McClane’a w dreszczowcu sensacyjnym Szklana pułapka (1988), którą przyjął Bruce Willis. Zrezygnował z roli w Babce z zakalcem (1991) z Sally Field, którą zagrał Kevin Kline, ponieważ jego ówczesna żona, Loni Anderson, powiedziała mu, że całe Hollywood będzie się z niej śmiało, ponieważ Reynolds i Field mieli kiedyś bardzo nagłośniony romans[14].
W latach 80. popadł w długi[22].
Za rolę Wooda Newtona, byłego zawodowego gracza w futbol amerykański w sitcomie CBS Evening Shade (1990-94) nieoczekiwanie odebrał nagrodę Emmy, Złoty Glob i Q Award. Za rolę detektywa Nicka McKenny w komedii familijnej Półtora gliniarza (Cop and ½, 1993) otrzymał Złotą Malinę, którą krytycy przyznali mu po raz kolejny za ekranowy duet z Demi Moore w komedii kryminalnej Striptiz (Striptease, 1996), gdzie wystąpił w roli kongresmena. Rola Jacka Hornera, reżysera i producenta filmów porno w dramacie Boogie Nights (1997) przyniosła mu znakomite recenzje i obsypana została nagrodami krytyków na Florydzie, w Nowym Jorku, Las Vegas, Los Angeles, Dallas, Chicago oraz Złotym Globem, Satelitą i zdobyła nominację do Oscara[23]. Podkładał także głos w grach Grand Theft Auto: Vice City oraz Saints Row: The Third. W dramacie Rozdanie (Deal, 2008) zagrał starego mistrza pokera, który chce przekazać swoje umiejętności wykazującemu nieprzeciętne zdolności matematyczne i talent do gier karcianych studentowi.
Quentin Tarantino zaangażował go do roli George’a Spahna w filmie Pewnego razu... w Hollywood, opowiadającym o morderstwach grupy Charlesa Mansona z 1969, obok takich aktorów jak: Al Pacino, Leonardo DiCaprio, Brad Pitt czy Margot Robbie[24][25]. Reynolds nie zdążył jednak zagrać tej roli przed swoją śmiercią[26][27][28]; zastąpił go jego przyjaciel, Bruce Dern[29].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/Loni_Anderson_and_Burt_Reynolds.jpg/220px-Loni_Anderson_and_Burt_Reynolds.jpg)
Był na okładkach magazynów takich jak „Time” (w styczniu 1978), „After Dark” (w lipcu 1978), „Playboy” (w październiku 1979), „People”, „Playgirl” (w marcu 1983), „Interview” i „Entertainment Weekly”[30].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]28 czerwca 1963 wziął ślub z Judy Carne[31]. 9 lipca 1965 doszło do rozwodu[32]. Był pierwszym aktorem, którego poproszono o gościnne prowadzenie The Tonight Show Starring Johnny Carson. Przed Reynoldsem zapraszano tylko komików. 4 października 1971 jego pierwszym gościem była jego była żona Judy Carne, z którą nie rozmawiał przez ponad sześć lat po bardzo gorzkim rozwodzie[14].
Był poważnie związany z aktorką Inger Stevens na krótko przed jej samobójstwem w 1970. Zawsze z szacunkiem odmawiał rozmowy o związku[14]. Spotykał się z piosenkarką Dinah Shore, Faye Dunaway, Miko Mayamą, Adrienne Barbeau, Doris Day, Lori Nelson (1959−1960), Chris Noel (1970–1971), Mamie Van Doren (1971), Sarah Miles (1972), Lorną Luft (1974–75), Colleen Brennan (1974–75), tenisistką Chris Evert (1977) i piosenkarką country Tammy Wynette (1977)[33]. W latach 1977–1981 był w związku z Sally Field, ale odrzuciła jego liczne propozycje i ostatecznie się rozstali, jednak nadal czule mówił o aktorce i uważał, że miała ona pozytywny wpływ na jego życie[16].
29 kwietnia 1988 zawarł związek małżeński z aktorką Loni Anderson, z którą w 1988 zaadoptował syna Quintona. Sześcioletnie małżeństwo oficjalnie zakończyło się 17 czerwca 1994[34].
Śmierć
[edytuj | edytuj kod]Zmarł 6 września 2018 w Jupiter, na Florydzie, na atak serca, w wieku 82 lat[35].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]Filmy fabularne
[edytuj | edytuj kod]Rok | Tytuł | Rola | Reżyser |
---|---|---|---|
1961 | Angel Baby | Hoke Adams | Paul Wendkos, Hubert Cornfield |
Armored Command | Skee | Byron Haskin | |
1965 | Operation C.I.A. | Mark Andrews C.I.A | Christian Nyby |
1966 | Navajo Joe | Navajo Joe | Sergio Corbucci |
1969 | 100 karabinów (100 Rifles) | Yaqui Joe Herrera | Tom Gries |
Sam Whiskey | Sam Whiskey | Arnold Laven | |
Impasse | Pat Morrison | Richard Benedict | |
Ludojad (Shark!) | Caine | Samuel Fuller | |
1970 | Skullduggery | Douglas Temple | Gordon Douglas |
1972 | Policjanci (Fuzz) | detektyw Steve Carella | Richard A. Colla |
Uwolnienie (Deliverance) | Lewis Medlock | John Boorman | |
Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale baliście się zapytać (Everything You Always Wanted to Know About Sex* (*But Were Afraid to Ask)) | operator panelu kontrolnego w mózgu | Woody Allen | |
1973 | Shamus | Shamus McCoy | Buzz Kulik |
Człowiek, który kochał „Tańczącą Kotkę” (The Man Who Loved Cat Dancing) | Jay Grobart | Richard Sarafian | |
Biała błyskawica (White Lightning) | Robert „Gator” McKlusky | Joseph Sargent | |
1974 | Najdłuższy jard (The Longest Yard) | Paul „Wrecking” Crewe | Robert Aldrich |
1975 | Ostatnia miłość (At Long Last Love) | Michael Oliver Pritchard III | Peter Bogdanovich |
Droga do kariery (W.W. and the Dixie Dancekings) | W.W. Bright | John G. Avildsen | |
Szczęściara (Lucky Lady) | Walker Ellis | Stanley Donen | |
Pigalak (Hustle) | porucznik Phil Gaines (także producent) | Robert Aldrich | |
1976 | Nieme kino (Silent Movie) | w roli samego siebie (cameo) | Mel Brooks |
Aligator (Gator) | Robert „Gator” McKlusky | Burt Reynolds | |
Nickelodeon | Buck Greenway | Peter Bogdanovich | |
1977 | Mistrz kierownicy ucieka (Smokey and the Bandit) | Bo „Bandzior” Darville | Hal Needham |
Pół pary (Semi-Tough) | Billy Clyde Puckett | Michael Ritchie | |
1978 | Koniec (The End) | Wendell Sonny Lawson | Burt Reynolds |
Kaskaderzy (Hooper) | Sonny Hooper | Hal Needham | |
1979 | Zacznijmy od nowa (Starting Over) | Phil Potter | Alan J. Pakula |
1980 | Gruby szlif (Rough Cut) | Jack Rhodes | Don Siegel |
Mistrz kierownicy ucieka 2 (Smokey and the Bandit II) | Bo „Bandzior” Darville | Hal Needham | |
1981 | Wyścig armatniej kuli (The Cannonball Run) | J.J. McClure | |
Paternity | Buddy Evans | David Steinberg | |
Sprawa Sharky’ego (Sharky’s Machine) | sierżant Thomas Sharky | Burt Reynolds | |
1982 | Najlepszy mały burdelik w Teksasie (The Best Little Whorehouse in Texas) | szeryf Ed Earl Dodd | Colin Higgins |
Najlepsi przyjaciele (Best Friends) | Richard Babson | Norman Jewison | |
Paczka sześciu (Six Pack) | człowiek idący przed Brewsterem i Lilą | Daniel Petrie | |
1983 | Mężczyzna, który kochał kobiety (The Man Who Loved Women) | David Fowler | Blake Edwards |
Mistrz kierownicy ucieka 3 (Smokey and the Bandit Part 3) | Bo „Bandzior” Darville | Dick Lowry | |
Stroker Ace | Stroker Ace | Hal Needham | |
1984 | Wyścig armatniej kuli II (Cannonball Run II) | J.J. McClure | |
Gorący towar (City Heat) | Mike Murphy | Richard Benjamin | |
1985 | Stick | Ernest „Stick” Stickley | Burt Reynolds |
1986 | Ciągle pod górę (Uphill All the Way) | gracz | Frank Q. Dobbs |
Gorączka (Heat) | Nick Escalante | Dick Richards, Jerry Jameson | |
1987 | Malone | Richard Malone | Harley Cokeliss |
1988 | Gliniarz do wynajęcia (Rent-a-Cop) | Tony Church | Jerry London |
Za kamerą (Switching Channels) | John L. Sullivan IV | Ted Kotcheff | |
1989 | Dowód rzeczowy (Physical Evidence) | Joe Paris | Michael Crichton |
Włamanie (Breaking In) | Ernie Mullins | Bill Forsyth | |
Wszystkie psy idą do nieba (All Dogs Go to Heaven) | Charlie B. Barkin (głos) | Don Bluth | |
1992 | Gracz (The Player) | w roli samego siebie (cameo) | Robert Altman |
1993 | Człowiek z ławki rezerwowych (The Man from Left Field, TV) | Jack Robinson | Burt Reynolds |
Półtora gliniarza (Cop and a Half) | Nick McKenna | Henry Winkler | |
1995 | Obłąkani (The Maddening) | Roy Scudder | Danny Huston |
1996 | Złe i gorsze (Citizen Ruth) | Blaine Gibbons | Alexander Payne |
Striptiz (Striptease) | kongresmen David Dilbeck | Andrew Bergman | |
Czas wściekłych psów (Mad Dog Time) | „Wacky” Jacky Jackson | Larry Bishop | |
1997 | Oszołom Show (Meet Wally Sparks) | Lenny Spencer | Peter Baldwin |
Jaś Fasola: Nadciąga totalny kataklizm (Bean) | generał Newton | Mel Smith | |
Boogie Nights | Jack Horner | Paul Thomas Anderson | |
1998 | Takie czasy (Hard Time, TV) | detektyw Logan McQueen | Burt Reynolds |
Uniwersalny żołnierz II: Towarzysze broni (Universal Soldier II: Brothers in Arms) | zastępca dyrektora CIA Mentor | Jeff Woolnough | |
1999 | Szczeniaki (Pups) | Daniel Bender | Ash Baron-Cohen |
Big City Blues | Connor (także producent) | Clive Fleury | |
Mystery, Alaska | sędzia Walter Burns | Jay Roach | |
Jesienny księżyc (The Hunter's Moon) | Clayton Samuels | Richard Weinman | |
Uniwersalny żołnierz III: Niewyrównane rachunki (Universal Soldier III: Unfinished Business) | zastępca dyrektora CIA Mentor | Jeff Woolnough | |
2000 | Ferajna (The Crew) | Joey „Bats” Pistella | Michael Dinner |
Ostatni producent (The Last Producer) | Sonny Wexler | Burt Reynolds | |
2001 | Wyścig (Driven) | Carl Henry | Renny Harlin |
Pokusa (Tempted) | Charlie LeBlanc | Bill Bennett | |
Hotel | menadżer flamenco | Mike Figgis | |
The Hollywood Sign | Kage Mulligan | Sönke Wortmann | |
2002 | Czas wilka (Time of the Wolf) | Archie McGregor | Rod Pridy |
2003 | Siła uderzenia (The Librarians) | Irlandczyk | Mike Kirton |
2004 | Wiosła w dłoń (Without a Paddle) | Del Knox | Steven Brill |
2005 | Wykiwać klawisza (The Longest Yard) | trener Nate Scarborough | Peter Segal |
Diukowie Hazzardu (The Dukes of Hazzard) | Boss Hogg | Jay Chandrasekhar | |
Legenda o bałwanku Mroziku (The Legend of Frosty the Snowman) | narrator (głos) | Emily Kapnek | |
2006 | W siódmym niebie (Cloud 9) | Billy Cole | Harry Basil |
Decydująca gra (End Game) | generał Montgomery | Andy Cheng | |
4 miliony do szczęścia (Forget About It) | Sam LeFleur | BJ Davis | |
Ugotowani (Grilled) | Goldbluth | Jason Ensler | |
Spalone mosty (Broken Bridges) | Jake Delton | Steven Goldmann | |
2007 | Randy and the Mob | Elmore Culpepper | Ray McKinnon |
Dungeon Siege: W imię króla (In the Name of the King) | król Konreid | Uwe Boll | |
2008 | Rozdanie (Deal) | Tommy Vinson | Gil Cates Jr. |
Delgo | ojciec Delga (głos) | Marc F. Adler, Jason Maurer | |
Banda amatorów (A Bunch of Amateurs) | Jefferson Steele | Andy Cadiff | |
2011 | Not Another Not Another Movie | C.J. Waters | David Murphy |
2014 | A Magic Christmas | Buster (głos) | R. Michael Givens |
2015 | Pocket Listing | Ron Glass | Conor Allyn |
Hamlet & Hutch | Papa Hutch | Jared Young, Carelton Holt, Matthew Young | |
2016 | Hollow Creek | Seagrass Lambert | Guisela Moro |
Elbow Grease | Grandpa Barnes | Jason Shirley | |
Shangri La Suite | narrator (głos) | Eddie O’Keefe | |
2017 | Apple of My Eye | Charlie | Castille Landon |
The Last Movie Star | Vic Edwards | Adam Rifkin |
Seriale TV
[edytuj | edytuj kod]- 1960: Alfred Hitchcock przedstawia jako Bill Davis
- 1962–1965: Gunsmoke jako Quint Asper
- 1963: Strefa mroku jako Rocky Rhodes
- 1986: Złotka w roli samego siebie
- 1987–1991: Nie z tego świata jako Troy Garland (głos)
- 1990–1994: Miasteczko Evening Shade jako Wood Newton
- 1993: Beverly Hills, 90210 w roli samego siebie
- 1995: Amazing Grace jako Josiah Carey
- 1995: Cybill w roli samego siebie
- 1997: Bobby kontra wapniaki jako M.F. Thatherton (głos)
- 1997: Duckman jako sędzia Keaton (głos)
- 2002: Z Archiwum X jako pan Burt
- 2003–2004: Nie ma sprawy jako Russ Burton
- 2005: Kaczor Dodgers jako Royal Serpenti (głos)
- 2005: Robot Chicken jako J.J. McClure (głos)
- 2005: Diabli nadali jako trener Walcott
- 2006–2009: Na imię mi Earl jako Chubby
- 2010: Tożsamość szpiega (Burn Notice) jako Paul Anderson
- 2011: Amerykański tata (American Dad!) jako senator Buckingham (głos)
- 2012: Archer w roli samego siebie (głos)
Nagrody i nominacje
[edytuj | edytuj kod]Rok | Nagroda | Kategoria | Film | Rezultat |
---|---|---|---|---|
1971 | Złoty Glob | Najlepszy aktor w serialu dramatycznym | Dan August (1970−1971) | Nominacja |
1975 | Najlepszy aktor w filmie komediowym lub musicalu | The Longest Yard (1974) | Nominacja | |
1980 | Starting Over (1979) | Nominacja | ||
1991 | Nagroda Emmy | Najlepszy aktor w serialu komediowym | Miasteczko Evening Shade (1990–1994) | Nominacja |
Złoty Glob | Najlepszy aktor w serialu muzycznym lub komediowym | Nominacja | ||
1992 | Nagroda Emmy | Najlepszy aktor w serialu komediowym | Nominacja | |
Złoty Glob | Najlepszy aktor w serialu muzycznym lub komediowym | Nominacja | ||
1993 | Złoty Glob | Najlepszy aktor w serialu muzycznym lub komediowym | Nominacja | |
1997 | Nagroda Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych | Najlepszy aktor drugoplanowy | Boogie Nights (1997) | Wygrana |
Bostońskie Stowarzyszenie Krytyków Filmowych | Najlepszy aktor drugoplanowy | Nominacja | ||
Stowarzyszenie Krytyków Filmowych z Los Angeles | Najlepszy aktor drugoplanowy | Wygrana | ||
1998 | Złoty Glob | Najlepszy aktor drugoplanowy | Wygrana | |
Nagroda Akademii Filmowej | Najlepszy aktor drugoplanowy | Nominacja | ||
Nagroda BAFTA | Najlepszy aktor drugoplanowy | Nominacja | ||
Nagroda Satelita | Najlepszy aktor drugoplanowy | Wygrana | ||
Wybitna kreacja obsady | Wygrana | |||
Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych | Wybitna kreacja obsady | Nominacja | ||
Wybitny występ aktora w roli drugoplanowej | Nominacja |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Burt Reynolds. Listal. [dostęp 2015-12-17]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds. TV.com. [dostęp 2015-12-17]. (ang.).
- ↑ Ralph Blumentha: Burt Reynolds Dies at 82; Made Hearts Throb and Audiences Laugh. „The New York Times”, 2018-09-06. [dostęp 2018-09-10].
- ↑ Burt Reynolds, Movie Star Who Played It for Grins, Dies at 82. „The Hollywood Reporter”. [dostęp 2018-09-06]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds. Walk of Fame. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ Yvonne Villarreal: Hollywood Star Walk: Burt Reynolds. „Los Angeles Times”, 2010-03-03. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds (1936–2018). Find a Grave. [dostęp 2022-02-02]. (ang.).
- ↑ Burton Milo „Burt” Reynolds Jr. – Genealogy. Geni. [dostęp 2015-12-17]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2022-02-02]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds Biography (1936-). Film Reference. [dostęp 2015-03-01]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds. ČSFD.cz. [dostęp 2018-01-02]. (cz.).
- ↑ Burt Reynolds – Actor. CineMagia.ro. [dostęp 2017-06-01]. (rum.).
- ↑ Nathan Southern: Burt Reynolds Biography. AllMovie. [dostęp 2020-11-16]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g Burt Reynolds Trivia. FamousFix.com. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds. Rotten Tomatoes. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ a b Burt Reynolds: jak wygląda dziś symbol seksu lat 70.?. Onet.pl. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-20)]. (pol.).
- ↑ Guy Trebay: Burt Reynolds Changed the Gaze. „The New York Times”. [dostęp 2018-09-06]. (ang.).
- ↑ James L. Menzies (2018-09-06): 10 Surprising Facts About Burt Reynolds. Mental Floss. [dostęp 2018-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-17)]. (ang.).
- ↑ a b Burt Reynolds Trivia 2. FamousFix.com. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds Actor, Director. „TV Guide”. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ Heat (1986). Rotten Tomatoes. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ Peter Sheridan (2014-08-02): Where did it go wrong for Burt Reynolds? From Hollywood’s highest paid to nearly homeless. Express. [dostęp 2014-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-20)]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds. MYmovies.it. [dostęp 2017-06-01]. (wł.).
- ↑ Luke Perry u Tarantino. Terazmuzyka.pl. [dostęp 2018-06-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-23)]. (pol.).
- ↑ Dakota Fanning, Damian Lewis i Luke Perry dołączają do obsady nowego filmu Tarantino. Onet.pl. [dostęp 2018-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-17)]. (pol.).
- ↑ Burt Reynolds – aktor miał zagrać u Tarantino. Jest oświadczenie rodziny. naekranie.pl. [dostęp 2018-09-10].
- ↑ Burt Reynolds Did Not Shoot His Scenes in Tarantino’s ‘Once Upon a Time in Hollywood’. variety.com. [dostęp 2018-09-10].
- ↑ Burt Reynolds Did Not Shoot Role in Quentin Tarantino's New Movie. „The Hollywood Reporter”. [dostęp 2018-09-10].
- ↑ Bruce Dern Replaces His Friend Burt Reynolds In Quentin Tarantino’s ‘Once Upon A Time In Hollywood’. Deadline. [dostęp 2020-04-04].
- ↑ Burt Reynolds Magazines. FamousFix. [dostęp 2022-07-31]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds Isn’t Broke, but He’s Got a Few Regrets. „Vanity Fair”. [dostęp 2015-12-17]. (ang.).
- ↑ Judy Carne Biography (1939-). Film Reference. [dostęp 2017-06-01]. (ang.).
- ↑ Burt Reynolds Relationships. FamousFix.com. [dostęp 2022-08-15]. (ang.).
- ↑ Loni Anderson to Burt Reynolds: Pay Your 20-Year-Old Divorce Debt, Deadbeat!. TMZ.com. [dostęp 2015-08-24]. (ang.).
- ↑ Nie żyje Burt Reynolds. Aktor miał 82 lata. Fakt.pl. [dostęp 2018-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-06)]. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Burt Reynolds: My Life. Nowy Jork: Hyperion, 1994. ISBN 0-7868-6130-4.
- Burt Reynolds. T. 49: Kolekcja Alfred Hitchcock Przedstawia. Poznań: Oxford Educational Sp. z o.o., marzec 2011, s. 9. ISBN 978-83-252-1435-7.
- Burt Reynolds: But Enough About Me: A Memoir. G.P. Putnam’s Sons, 2015. ISBN 0-3991-7354-4.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Burt Reynolds w bazie IMDb (ang.)
- Burt Reynolds w bazie Filmweb
- Burt Reynolds w bazie Notable Names Database (ang.)
- ISNI: 0000000110303468
- VIAF: 85052594
- LCCN: n79134867
- GND: 11925168X
- LIBRIS: khw078k318917px
- BnF: 13898955h
- SUDOC: 061287458
- NLA: 35829072
- NKC: ola2008434475
- BNE: XX1287730
- NTA: 070427100
- BIBSYS: 90863751
- CiNii: DA16786324
- Open Library: OL582086A
- PLWABN: 9810631094805606
- NUKAT: n2004095331
- J9U: 987007325280305171
- CONOR: 11529827
- KRNLK: KAC2018E3871
- LIH: LNB:Bdq+;=Bx