Clinton Joseph Davisson – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Clinton Joseph Davisson (1937)[1] | |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 22 października 1881 |
Data i miejsce śmierci | 1 lutego 1958 |
Specjalność: fizyka | |
Alma Mater | |
Uczelnia | Uniwersytet Purdue, |
Nagrody | |
Clinton Joseph Davisson (ur. 22 października 1881 w Bloomington w Illinois, zm. 1 lutego 1958 w Charlottesville[2]) – amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla za doświadczalne odkrycie dyfrakcji elektronów w kryształach (nagroda wspólna z G.P. Thomsonem).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/99/Davisson_and_Germer.jpg/220px-Davisson_and_Germer.jpg)
Jako zdolny uczeń otrzymał stypendium na studia na Uniwersytecie w Chicago, gdzie rozpoczął naukę w 1902. Zwrócił tam na niego uwagę profesor Robert Millikan, ale z powodów finansowych Davisson został zmuszony do przerwania nauki. Wrócił do Bloomington i zaczął pracować w przedsiębiorstwie telefonicznym.
W roku 1904, dzięki rekomendacji Millikana, otrzymał pracę asystenta przy katedrze fizyki w Uniwersytecie Purdue, gdzie pracował do sierpnia 1905, a we wrześniu tego samego roku, raz jeszcze dzięki rekomendacji Millikana, został wykładowcą fizyki na Uniwersytecie w Princeton. Pracował tam do 1910, kilkakrotnie w tym czasie odwiedzając Uniwersytecie w Chicago, w którym uzyskał tytuł magistra w 1908. Stopień doktora otrzymał w 1911 w Princeton[3][4].
W latach 1911–1917 pracował w Carnegie Institute of Technology. W kwietniu 1917 chciał wstąpić do wojska, jednak nie został przyjęty i w czerwcu tego samego roku przyjął propozycję pracy – na czas wojny – w laboratoriach przedsiębiorstwa Bell Telephone w Nowym Jorku. Po zakończeniu wojny zaoferowano mu stanowisko profesora w Carnegie, jednak zdecydował się pozostać w przedsiębiorstwie Bella[3][4].
W 1919 rozpoczął serię eksperymentów, które w 1927 przyniosły odkrycie dyfrakcji elektronów w kryształach (część z tych prac prowadził wspólnie z Lesterem Germerem). Za to odkrycie otrzymał w 1937, jako pracownik Bell Telephone Laboratories[3], Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki[3][4].
W następnych latach był profesorem w Carnegie Institute of Technology, a w okresie 1947–1949 wizytującym profesorem fizyki na Uniwersytecie Wirginii w Charlottesville[4].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Wybór według Notable Names Database[4]:
- 1937 – Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki
- 1937 – Hughes Medal
Życie rodzinne
[edytuj | edytuj kod]Ojcem Clintona Davisson Joseph Davisson (rzemieślnik), a matką – Mary z domu Calvert (nauczycielka). Ożenił się w 1911 z Charlotte Sarą Richardson, siostrą Owena W. Richardsona (laureata Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1928). Mieli trzech synów i córkę. Jeden z synów, Richard Davisson (1922–2004), również został fizykiem[4].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- 10 najpiękniejszych eksperymentów z fizyki – doświadczenie Davissona i Germera (dyfrakcja elektronów na podwójnej szczelinie)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Biografia na stronie Fundacji Nagrody Nobla.
- ↑ Davisson Clinton Joseph, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-09-29] .
- ↑ a b c d Clinton Davisson – Facts. [w:] The Nobel Prize in Physics 1937 > Clinton Davisson, George Paget Thomson [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-03-17]. (ang.)., Biographical, Nobel Lecture, December 13, 1937, The Discovery of Electron Waves.
- ↑ a b c d e f Clinton Davisson. [w:] Notable Names Database (NNDB) [on-line]. [dostęp 2014-03-17]. (ang.).