Linia elektroenergetyczna napowietrzna – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/66/Electric_transmission_lines.jpg/250px-Electric_transmission_lines.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/%C5%81om%C5%BCa_linia_elektroenergetyczna_napowietrzna.jpg/250px-%C5%81om%C5%BCa_linia_elektroenergetyczna_napowietrzna.jpg)
Linia elektroenergetyczna napowietrzna – urządzenie napowietrzne, przeznaczone do przesyłania energii elektrycznej.
Linie elektroenergetyczne napowietrzne stanowią większość wśród linii przesyłowych (linie kablowe wciąż są w mniejszości). Sposób prowadzenia linii przez rozległe tereny naraża je na liczne czynniki klimatyczne (szadź, upał), topograficzne i środowiskowe, które należy uwzględnić w procesie projektowania, budowy i eksploatacji linii napowietrznych.
W liniach napowietrznych izolację stanowi powietrze atmosferyczne. Podstawowe elementy linii to:
Wiszący między dwoma słupami przewód przyjmuje kształt krzywej łańcuchowej.
Kategorie linii napowietrznych
[edytuj | edytuj kod]W zależności od ważności linii, a tym samym od potrzeby bardziej troskliwej eksploatacji, linie napowietrzne dzieli się na kategorie:
- Kategoria I - linii o napięciu znamionowym 220 kV i wyższym;
- Kategoria II - linie o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV niezaliczane do kategorii I;
- Kategoria III - linie o napięciu znamionowym 1 kV i niższym.
Oznaczenie linii napowietrznych
[edytuj | edytuj kod]Sposób oznaczania linii napowietrznych nie jest normowany i powinien być ustalony przez zakład eksploatujący linie. Wśród wielu stosowanych sposobów najczęściej spotyka się oznaczenie obiektów numerami (np. linia 320), a także oznaczenie nazwami miejscowości lub stacji, między którymi linia została wybudowana (np. linia 220 kV Mory-Rożki).