ZiS-30 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Typ pojazdu | |
Trakcja | gąsienicowa |
Załoga | 4–5 osób |
Historia | |
Prototypy | 1941 |
Produkcja | 1941–1943 |
Wycofanie | 1943 |
Dane techniczne | |
Silnik | 4-cylindrowy silnik gaźnikowy chłodzony cieczą o mocy 50KM |
Pancerz | stalowy, 7–10 mm |
Długość | 4,5 m |
Szerokość | 2,84 m |
Wysokość | 2,2 m |
Prześwit | ok. 0,3 m |
Masa | ok. 4,5 t |
Osiągi | |
Prędkość | 40 km/h |
Zasięg pojazdu | 150 km |
Pokonywanie przeszkód | |
Brody (głęb.) | 0,5 m |
Rowy (szer.) | 1,4 m |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
1 x 57 mm armata przeciwpancerna wz. 1943 (ZiS-2) kalibru 57 mm (36 nab.) |
ZiS-30 – działo samobieżne konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.
Z powodu chronicznego braku dział samobieżnych, w 1941 roku zbudowano serię dział samobieżnych ZiS-30. Była to 57 mm armata przeciwpancerna ZiS-2, umieszczona na ciągniku artyleryjskim T-20 Komsomolec. Wyprodukowano niewielkie serie dział, których użyto podczas walk obronnych w sierpniu 1941 roku, oraz nieco później w czasie kontrofensywy pod Moskwą. W tym okresie budowano także inne rodzaje improwizowanych dział samobieżnych. Wykorzystywano do tego różne podwozia gąsienicowe, np. ciągnik gąsienicowy KChT-4 czy zdobyczne niemieckie czołgi lekkie i średnie.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wyd. Min. Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07419-4.