Zamek w Tajkurach – Wikipedia, wolna encyklopedia
Fragment ruin zamku | |
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Typ budynku | zamek |
Ukończenie budowy | |
Zniszczono | 1825 |
Pierwszy właściciel | |
Kolejni właściciele | Sapiehowie, następnie Czołhańscy, Jełowieccy, Wawrzyniec Pepłowski i Ilińscy, hr. Aleksander Iliński |
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
![]() |
Zamek w Tajkurach – zamek wzniesiony XVI w. przez ród książąt Wiśniowieckich[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Do 1825 r., kiedy wskutek nieostrożności pożar zniszczył zabudowę, zamek był zamieszkały i zajęty przez główny zarząd dóbr tajkurskich[1].
Właściciele
[edytuj | edytuj kod]Zamek należał do rodziny Wiśniowieckich. Maria, córka Jerzego i Teodory z Czapliców ks. Wiśniowiickich wyszła za Czołhańskiego i dostała Tajkury w spadku[1]. Następnie własność Jełowieckich[2], drogą wiana przeszła do Aleksandra Pepłowskiego, a w 1710 r. w ręce jego syna Wawrzyńca Pepłowskiego, wojewody podolskiego[1]. Kolejny właściciel to hr. Józef August Iliński[1]. W 1866 r. ówczesny właściciel hr. T. Aleksander Iliński sprzedał ruiny Żydom na rozbiórkę[1].
Architektura
[edytuj | edytuj kod]Zamek zbudowany był na wyniosłym płaskowyżu, na planie czworoboku z kamiennymi murami i czterema basztami na rogach. Od wschodu[3] przed zamkiem była głęboka fosa, nad która stał zwodzony most. W środku zamku znajdował się niewielki dziedziniec, w fosie po lewej stronie zamku była głęboka studnia, wykładana ciosowym kamieniem[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII, Warszawa, 1880–1902, s. 144-45.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Tajkury, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 144 .
- Zamek w Tajkurach
- Archiwalne widoki zamku w bibliotece Polona