Bateria artylerii nr 34 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1939 |
Rozformowanie | 1939 |
Dowódcy | |
Pierwszy | por. mar. Edmund Pappelbaum |
Ostatni | ppor. rez. mar. Bolesław Kucharski |
Działania zbrojne | |
Obrona Wybrzeża 1939 | |
Organizacja | |
Dyslokacja | Hel, |
Rodzaj sił zbrojnych | Marynarka Wojenna |
Rodzaj wojsk | |
Podległość |
34 Bateria artylerii – polska trzydziałowa improwizowana bateria artylerii nadbrzeżnej kalibru 120 mm L/50 wz. 1936 Bofors, utworzona ze zdemontowanych armat z pokładu stawiacza min ORP "Gryf" ustawiona w miejsce baterii artylerii nadbrzeżnej nr 33 "greckiej". Po jej przeniesieniu na główną linię obrony. Usytuowana na Półwyspie Helskim (od strony pełnego morza). Wchodziła w skład Dywizjonu Artylerii Nadbrzeżnej, Rejonu Umocnionego Hel.
Formowanie i opis baterii
[edytuj | edytuj kod]Po zatopieniu w dniu 3 września 1939 roku przez lotnictwo niemieckie stawiacza min ORP "Gryf", ustalono, że do części jego uzbrojenia na rufie jest dostęp i istnieje możliwość jego pozyskania. Pomysłodawcą jego pozyskania dla celów obrony Helu był por. mar. Edmund Pappelbaum. Z uwagi na przeniesienie obu armat baterii artylerii nr 33 w kierunku głównej linii obrony lądowej w miejsce powstałej luki w systemie ogniowym półwyspu postanowiono ustawić armaty z rufy ORP "Gryf". Wybrano projektowane miejsce dla będącej w trakcie zakupu drugiej baterii dział kal. 152,4 mm "Bofors". Decyzję o budowie podjęto ok. 10 września i niezwłocznie podjęto prace ziemne i betonowanie fundamentów pod działobitnie. Przy pomocy dźwigu pływającego zdemontowano pojedyncze działo 1 x 120 mm, a następnie podwójne 2 x 120 mm armata L/50 wz. 1936 Bofors, zdjęto maski przeciwodłamkowe działa i przy pomocy kolejki wąskotorowej przetransportowano działa w rejon budowanych stanowisk. Następnie na drewnianych saniach siłą ok. 100 marynarzy przetransportowano działa na odkryte stanowiska ogniowe osłonięte nasypem ziemnym i zamaskowano przy pomocy siatki maskującej. Poza działobitniami, wybudowano ziemno-drewniane schrony dla obsługi i dla amunicji. Pobudowano również punkt kierowania ogniem[1]. Do obrony przeciwlotniczej 34 baterii zamontowano pozyskane z ORP "Gryf" dwa podwójne nkm 13,2 mm Hotchkiss wz.1930, oraz zgromadzono zapas amunicji. Po osiągnięciu przez specjalnie dobrany beton odpowiedniej twardości w dniu 30 września z pojedynczego działa przeprowadzono próbne strzelanie[2]. Bateria artylerii nadbrzeżnej osiągnęła 30 września gotowość bojową, lecz nie zdążyła wziąć już udziału w walce.
Obsada dowódcza
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Bateria_34_obsada.jpg/300px-Bateria_34_obsada.jpg)
Dowódcy baterii:[3]
- por. mar. Edmund Pappelbaum
- ppor. rez. mar. Bolesław Kucharski
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nadolny 2015 ↓, s. 25, 28-29.
- ↑ Bąkowski i Nadolny 2014 ↓, s. 62.
- ↑ Nadolny 2015 ↓, s. 29.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Waldemar Nadolny: Artyleria nadbrzeżna. Wielki Leksykon Uzbrojenia Wrzesień 1939. Tom 69. Edipresse Polska S.A., 2015. ISBN 978-83-7945-043-5.
- Roman Bąkowski , Waldemar Nadolny , W cieniu sławnej siostry, czyli nie tylko baterią „cyplową” polska artyleria nadbrzeżna w 1939 roku stała, „Morze Statki i Okręty Wydanie Specjalne” (4/2014), Warszawa: Magnum X, 2014, ISSN 1426-529X .
- Andrzej Bartelski , Waldemar Nadolny , Działania artyleryjskie na Wybrzeżu w czasie Wojny Polskiej 1939 roku, „Morze Statki i Okręty Wydanie Specjalne” (4/2014), Warszawa: Magnum X, ISSN 1426-529X .