Dywizja Polska – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Tradycje | |
Kontynuacja | |
Organizacja | |
Dyslokacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | |
Podległość | IV Korpusu Lefebvre’a |
Dywizja Polska – dywizja polska okresu napoleońskiego w służbie francuskiej.
Historia dywizji
[edytuj | edytuj kod]Od lipca 1808 Wojsko Polskie Księstwa Warszawskiego dowodzone były roku przez marszałka Louisa Nicolasa Davouta.
Na mocy porozumienia z rządem francuskim Księstwo Warszawskie przekazało trzy pułki na żołd francuski, tworząc tzw. Dywizję Polską, której z czasem Napoleon Bonaparte z przyczyn politycznych – aby nie drażnić cara Aleksandra – zmienił nazwę na Dywizja Księstwa Warszawskiego[1]. W skład dywizji wybrano po jednym pułku piechoty z każdej z trzech Legii (dywizji): 4 pułk piechoty płk. Feliksa Potockiego z Legii Warszawskiej ks. gen. Józefa Poniatowskiego, 7 pułk piechoty z Legii Kaliskiej gen. Józefa Zajączka i 9 pułk piechoty ks. płk. Antoniego Sułkowskiego z Legii Poznańskiej, razem 6818 ludzi. Dywizja ta w sierpniu opuściła Polskę i walczyła na wojnie w Hiszpanii w latach 1808–1811. Do końca epoki napoleońskiej pozostała na żołdzie francuskim, czego konsekwencją było pozostanie poza V Korpusem Wielkiej Armii w roku 1812 i poza VIII Korpusem Wielkiej Armii w roku 1813.
Skład dywizji
[edytuj | edytuj kod]Na podstawie umowy w Bajonnie z 10 maja 1808 Napoleon, wykorzystując złą sytuację finansową Księstwa przejął dywizję, jednak bez prawa użycia jej poza granicami Europy.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/Legion_of_the_Vistula_and_4th_Infantry_Regiment_of_Duchy_of_Warsaw.jpg/200px-Legion_of_the_Vistula_and_4th_Infantry_Regiment_of_Duchy_of_Warsaw.jpg)
W skład dywizji weszły po jednym pułku z każdej legii Księstwa:
- 4 pułk piechoty Feliksa Potockiego
- 7 pułk piechoty Macieja Sobolewskiego
- 9 pułk piechoty Antoniego Sułkowskiego
- kompania artylerii pieszej
- kompania saperów
Walki dywizji
[edytuj | edytuj kod]W listopadzie 1808 dywizja walczyła w Hiszpanii w składzie IV Korpusu Lefebvre’a. Swój pierwszy bój stoczyła pod Almaraz, gdzie 4 i 7 pp atakowały broniony most na Tagu zdobywając go atakiem na bagnety przy wsparciu artylerii francuskiej[2]. Wzmocniono ją częścią lansjerów Konopki.
Wiosną 1809 stanowiła część IV Korpusu Sebastianiego.
5 stycznia 1812 dywizja otrzymała rozkaz powrotu z artylerią i saperami do kraju. Maszerowała przez Sedan i Berlin do Poznania.
Dowódcy dywizji
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Pachoński 1966 ↓, s. 335.
- ↑ Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury Zeszyty Gubińskie nr 3 s. 4 ″Stanisław Komar – Tradycje 5 Kresowej Dywizji Zmechanizowanej″
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce.. Poznań: "Kurpisz", 2003. ISBN 83-88841-52-1.
- Bronisław Gembarzewski, Szymon Askenazy: Wojsko Polskie : Księstwo Warszawskie 1807–1814. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-47-5.
- Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2.
- Jan Pachoński: Wojskowość polska w dobie legionów i Księstwa Warszawskiego 17951815. W: Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Tom II (16481864). Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1966.
- Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.