Flakpanzer 38(t) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | BMM |
Typ pojazdu | |
Trakcja | gąsienicowa |
Załoga | 4 - 5 osób |
Historia | |
Prototypy | |
Produkcja | |
Egzemplarze | 141 szt. |
Dane techniczne | |
Silnik | Praga EPA AC 2800 |
Pancerz | stalowy |
Długość | 4610 mm |
Szerokość | 2130 mm |
Wysokość | 2250 mm |
Masa | bojowa: 9800 kg |
Osiągi | |
Prędkość | 42 km/h |
Zasięg pojazdu | 210 km (na drodze) |
Pokonywanie przeszkód | |
Brody (głęb.) | bez przygotowania: 900 mm |
Rowy (szer.) | 1700 mm |
Ściany (wys.) | 500 mm |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
armata automatyczna 2 cm Flak 38 |
Flakpanzer 38(t) Gepard (Sd.Kfz.140) – niemieckie samobieżne działo przeciwlotnicze z okresu II wojny światowej zbudowane na podwoziu czołgu PzKpfw 38(t). Do zakończenia produkcji w roku 1944 wyprodukowano 141 sztuk.
Wieżyczkę czołgu PzKpfw 38(t) zastąpiono ośmiokątną otwartą od góry platformą ze składanymi płytami pancernymi. Uzbrojenie stanowiło pojedyncze działko 2 cm FlaK 38.
Zastosowane opancerzenie okazało się zbyt cienkie, a uzbrojenie zbyt słabe, aby mógł stanowić większe zagrożenie dla lotnictwa alianckiego.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Janusz Ledwoch, 1997, Niemieckie wozy bojowe 1933-1945, Warszawa, Militaria, ISBN 83-86209-57-7.