2 Pułk Wiernych Kozaków – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1792 |
Tradycje | |
Kontynuacja | Pułk Lekki Kijowski Konfederacji Targowickiej |
Dowódcy | |
Pierwszy | |
Działania zbrojne | |
Konfederacja targowicka | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/Bitwa_zielence_1792.png/250px-Bitwa_zielence_1792.png)
2 Pułk Wiernych Kozaków – oddział jazdy wojska I Rzeczypospolitej.
Formowanie i zmiany organizacyjne
[edytuj | edytuj kod]Sformowany 7 maja 1792 z nadwornych Kozaków w drodze ustawy sejmowej[1]:
Dwa pułki kozackie, każdy z tysiąca koni złożony, z przyzwoitą liczbą właściwych takowemu gatunkowi żołnierza officyerów, sotników, attamanów w płacy do pułków przedniej straży porównanych ustanawiamy i niezwłoczny zaciąg nakazujemy.
Sformowano go z Kozaków berszadskich, korsuńskich, granowskich oraz nadwornych księcia Czartoryskiego. Pułk miał składać się ze sztabu i ośmiu chorągwi[2].
W październiku 1792 2 Pułk Wiernych Kozaków został przez władze targowickie połączone z 1 pułkiem. W wyniku połączenia utworzono Kijowski pułk lekkokonny[2]. Pułk walczył pod Dubienką (18 lipca 1792)[3]. Pułk wziął udział w bitwach pod Montwiłówką i Zieleńcami[4]
Wiosną 1793 roku pułk został wcielony do armii rosyjskiej i przemianowany na pułk bohski[2].
Obsada personalna
[edytuj | edytuj kod]Korpus oficerski składał się z komendanta w randze pułkownika, majora, adiutanta z rangą porucznika, kwatermistrza-audytora w randze porucznika, sztabschirurga, ośmiu sotników i ośmiu chorążych. Łącznie w pułku powinno być 21 oficerów[4].
Szefowie[3]:
- Józef Poniatowski (26 V 1792- 10 VIII 1792)[a]
- Zakrzewski (1 IX 1792 – )
- Michał Chomętowski[b] (26 czerwca 1792-)
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Według Machyni i Srzednickiego Józef Poniatowski na znak protestu przeciw akcesowi króla do konfederacji targowickiej złożył dymisję → Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 487 i 488
- ↑ Według Machyni i Srzednickiego Michał Chomętowski był majorem i na znak protestu przeciw akcesowi króla do konfederacji targowickiej złożył dymisję → Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 487 i 488
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 482.
- ↑ a b c Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 483.
- ↑ a b Gembarzewski 1925 ↓, s. 13.
- ↑ a b Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 487.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej, 1925.
- Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Oficerowie Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1717-1794. T.1: Oficerowie wojska koronnego, cz.1: Sztaby i kawaleria. Kraków: Księgarnia Akademicka. Wydawnictwo Naukowe, 2002. ISBN 83-71-88-500-8.