7 Dywizja Piechoty (II RP) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 14 maja 1919[1] |
Rozformowanie | 1939 |
Dowódcy | |
Pierwszy | gen. ppor. Adam Mokrzecki |
Ostatni | gen. bryg. Janusz Gąsiorowski |
Działania zbrojne | |
wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Horbulewem (15 VI 1920) bitwa pod Łopatyczami (28 VI 1920) bitwa pod Dorohuskiem (6-8 VIII 1920) bitwa pod Chełmem (11-18 VIII 1920) bitwa pod Dubienką (14-31 VIII1920) kampania wrześniowa | |
Organizacja | |
Dyslokacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | |
Rodzaj wojsk | |
Podległość | 3 Armia |
Skład | 25 pułk piechoty |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/Bitwa_che%C5%82m_1920.png/250px-Bitwa_che%C5%82m_1920.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Bitwa_komarow_1920.png/250px-Bitwa_komarow_1920.png)
7 Dywizja Piechoty (7 DP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego okresu II Rzeczypospolitej.
Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 8078/I z 9 maja 1919[3]. W okresie międzywojennym dowództwo 7 DP stacjonowało w Częstochowie. W jej skład w 1923 wchodziły: 25 pp, 27 pp i 74 pułk piechoty[4].
W czasie kampanii wrześniowej dywizja walczyła w składzie Armii „Kraków”. Od 1 września broniła rejonu Częstochowy; 3 września została okrążona i zniszczona w rejonie Złotego Potoku i Janowa. Część 25. i 27 pułku piechoty walczyła pod Rudą Maleniecką i Szydłowcem. Batalion 74 pułku piechoty został rozbity pod Ciepielowem[5].
7 Dywizja Piechoty w latach 1919-1921
[edytuj | edytuj kod]14 maja 1919 w rejonie Częstochowy rozpoczęto formowanie 7 Dywizji Piechoty w składzie:
- dowództwo 7 Dywizji Piechoty
- dowództwo XIII Brygady Piechoty z plutonem łączności
- dowództwo XIV Brygady Piechoty z plutonem łączności
- dowódca brygady - płk Edward Pogorzelski
- 11 pułk piechoty
- 27 pułk piechoty
- dowództwo VII Brygady Artylerii z oddziałem telefonicznym
- 7 pułk artylerii polowej
- 7 pułk artylerii ciężkiej (przeformowany na 7 dywizjon artylerii ciężkiej)
- 7 kompania telegraficzna
- tabory
- zakłady
Obsada personalna dowództwa dywizji w październiku 1920[6] | |
---|---|
Stanowisko | Stopień, imię i nazwisko |
Dowódca dywizji | gen. por. Karol Schubert |
szef sztabu | mjr szt. gen. Stanisław Borowiec |
Referent organizacyjny | kpt. ad. szt. Stanisław Styrczula |
Referent informacyjny | N.N. |
Referent operacyjny | kpt. Eugeniusz Kaniowski |
Oficer operacyjny | por. p. d. Szt. Gen. Eugeniusz Hinterhoff |
Referent materialny | por. Tadeusz Pawlewski |
Zastępca | ppor. Józef Szarski |
Oficer rozdzielczy | ppor. Józef Wilczek |
Oficer zdobyczy | urz. wojsk. XI r. Jerzy Korczewski |
Referent uzbrojenia | kpt. Marian Szajowski |
Referent spraw jeńców | por. Józef Wyszomirski |
Referent personalny | ppor. Michał Hoffman |
Szef łączności | por. Stanisław Skowroński |
Referent techniczny | mjr Bohdan Jabłoński |
Szef intendentury | por. Maksymilian Ambrozik |
Oficer intendentury | por. Rudolf Zlatkies |
Szef sanitarny | ppłk lek. dr Władysław Januszkiewicz |
Zastępca | kpt, lek. Antoni Leszczyński |
Pomocnik szefa sanitarnego | ppor. Tadeusz Falkiewicz |
Dywizyjny lekarz weterynarii | mjr lek. wet. Stefan Przybyłkiewicz |
Proboszcz dywizji | ks. kpt. Władysław Żak |
ks. Józef Kała | |
Kierownik sądu polowego | mjr KS dr Juliusz Kappel |
Oficer sądu | kpt. Kazimierz Biela |
Oficer sądu | kpt. KS Roman Burnatowicz |
Oficer sądu | kpt. KS Edward Wąsiakowski |
Oficer sądu | ppor. KS Stanisław Hirsch |
Oficer sądu | ppor. Władysław Jorkasch-Koch |
Kierownik poczty polowej nr 19 | urz. wojsk. IX r. Franciszek Roni |
Oficer poczty | urz. wojsk. XI r. Saul Wischik |
Oficer poczty | urz. wojsk. XII r. Michał Mercałło |
Kierownik stacji Hughesa | urz. wojsk. XI r. Antoni Worch |
Oficer kasowy | ppor. Piotr Kowalówka |
Oficer prowiantowy | ppor. Władysław Szyba |
ppor. Józef Nowak | |
Referent taborów | ppor. Józef Woźniak |
Oficer ordynansowy | ppor. Stanisław Hamuliński |
Kompania sztabowa | |
Dowódca kompanii | por. Emil Kocyan |
Dowódca plutonu | chor. Ludwik Maj tyka (od 1 X) |
Pluton żandarmerii polowej | |
Dowódca plutonu | por. Tadeusz Szmulkowski |
7 Dywizja Piechoty w latach 1921-1939
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/30/Powitanie_w_Cz%C4%99stochowie_oddzia%C5%82%C3%B3w_powracaj%C4%85cych_z_manewr%C3%B3w_1935-09_NAC_1-W-972-1.jpg/240px-Powitanie_w_Cz%C4%99stochowie_oddzia%C5%82%C3%B3w_powracaj%C4%85cych_z_manewr%C3%B3w_1935-09_NAC_1-W-972-1.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5f/Wizyta_delegacji_7_DP_u_marsza%C5%82ka_Edwarda_%C5%9Amig%C5%82ego-Rydza_NAC_1-W-546.jpg/240px-Wizyta_delegacji_7_DP_u_marsza%C5%82ka_Edwarda_%C5%9Amig%C5%82ego-Rydza_NAC_1-W-546.jpg)
Po zakończeniu wojny z bolszewikami dywizja przeszła na „stopę pokojową”. Rozformowano brygady piechoty i brygadę artylerii oraz dywizyjne pododdziały broni i służb. Ze składu dywizji wyłączono 11 pułk piechoty i podporządkowano go dowódcy 23 Dywizji Piechoty.
W sierpniu 1921 kompania telegraficzna została włączona do 5 pułku łączności jako 3 kompania. 16 października tego roku 7 dywizjon artylerii ciężkiej wraz z baterią zapasową został włączony do 4 pułku artylerii ciężkiej.
7 DP była rozlokowana na terenie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. Dowództwo i poszczególne jednostki stacjonowały w garnizonach:
- dowództwo 7 DP w Częstochowie[7]
- Komenda Rejonu Przysposobienia Wojskowego Konnego w Częstochowie
- 25 pułk piechoty w Piotrkowie Trybunalskim
- 27 pułk piechoty w Częstochowie
- 74 Górnośląski pułk piechoty w Lublińcu
- 7 pułk artylerii lekkiej w Częstochowie
- Ośrodek Sapersko-Pionierski 7 DP w Częstochowie
- kadra batalionu zapasowego 74 pułku piechoty w Piotrkowie Trybunalskim
- kompania łączności 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/7_DP_w_1938.jpg/240px-7_DP_w_1938.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Armia_krakow_1939.png/250px-Armia_krakow_1939.png)
Dywizja w kampanii wrześniowej 1939
[edytuj | edytuj kod]Zgodnie z planem operacyjnym „Zachód” 7 DP pod dowództwem gen. bryg. Janusza Gąsiorowskiego weszła w skład Armii „Kraków”[8]. Przewidziana została do obrony odcinka granicy długości 40 km Lubliniec–Krzepice na styku z Armią „Łódź”.
Skład
[edytuj | edytuj kod]Ordre de Bataille i obsada personalna 7 DP w dniu 1 września 1939 przedstawiała się następująco (w nawiasie podano nazwę jednostki mobilizującej):
- Kwatera Główna 7 DP
- dowództwo
- dowódca dywizji – gen. bryg. Janusz Gąsiorowski
- dowódca piechoty dywizyjnej – płk dypl. Kazimierz Janicki
- dowódca artylerii dywizyjnej – ppłk dypl. Stanisław Wojtowicz
- oficer sztabu – mjr Józef Chrzanowski
- oficer sztabu – kpt. Andrzej Borkowski
- Sztab
- szef sztabu – ppłk dypl. Leopold Ombach
- oficer operacyjny – kpt. dypl. Zygmunt Jarzęcki (poległ 18.IX)
- pomocnik oficera operacyjnego – kpt. Edward Petkowicz
- oficer informacyjny – kpt. Jerzy Marynowski
- pomocnik oficera informacyjnego – kpt. Stanisław Wołowiec
- dowódca łączności – kpt. Michał Banasiak
- kwatermistrz – kpt. dypl. Aleksander Ratuszny
- szef sanitarny – mjr dr med. Wiśniewski
- dowództwo
- 25 pułk piechoty
- 27 pułk piechoty
- 74 Górnośląski pułk piechoty
- 7 pułk artylerii lekkiej
- 7 dywizjon artylerii ciężkiej typ II z plutonem taborowym nr 7
- 7 batalion saperów (Ośrodek Sapersko-Pionierski 7 DP)
- bateria artylerii przeciwlotniczej motorowa typ A nr 7 (5 daplot.)
- kompania kolarzy nr 41 (27 pp)
- dowódca kompanii – por. Zygmunt Szewczyk
- szwadron kawalerii dywizyjnej (Komenda Rejonu PWK)
- dowódca szwadronu – mjr Kazimierz Mikołajewski
- samodzielna kompania karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 41 (25 pp)
- kompania telefoniczna 7 DP
- pluton radio 7 DP
- pluton łączności Kwatery Głównej 7 DP
- drużyna parkowa łączności 7 DP
- samodzielny patrol meteorologiczny nr 7 (7 pal)
- pluton pieszy żandarmerii nr 7 (pluton żandarmerii Częstochowa)
- dowódca plutonu – por. Karski
- kompania sztabowa
- kompania asystencyjna nr 141 (27 pp)
- poczta polowa nr 108 (Urząd Poczt i Telegrafu Łódź)
- pluton parkowy uzbrojenia nr 401 (7 pal)
- park intendentury typu I nr 401 (składnica materiału intendenckiego nr 17 w Częstochowie)
- kompania sanitarna nr 401 (27 pp)
- dowódca kompanii – mjr dr med. Roman Rettinger
- szpital polowy nr 401
- polowa pracownia dentystyczna nr 401
- polowa Kolumna dezynfekcyjno-kąpielowa nr 401
- polowa pracownia bakteriologiczno-chemiczna nr 401
- zespół przeciwgazowy nr 401
- kolumna taborowa parokonna nr 401
- kolumna taborowa parokonna nr 402
- kolumna taborowa parokonna nr 403
- kolumna taborowa parokonna nr 404
- warsztat taborowy nr 401
- sąd polowy 7 DP (dowództwo 7 DP)
- ośrodek zapasowy 7 DP
- batalion ON „Kłobuck” – kpt. Stanisław Ostaszewski
Mobilizacja
[edytuj | edytuj kod]Kadra 4 dywizjonu taborów w Łęczycy miała zmobilizować dla 7 DP, w I rzucie mobilizacji powszechnej dowództwa grup marszowych służb typ II nr 401 i 402, kolumny taborowe parokonne nr 405, 406, 407 i 408 oraz pluton taborowy nr 431. Mobilizacja została przerwana z uwagi na postępy Wehrmachtu. Brak danych czy, a jeżeli tak to, które z wymienionych wyżej pododdziałów zostały wystawione. Pozostałe pododdziały taborów zostały zmobilizowane, w mobilizacji alarmowej przez kadrę batalionu zapasowego 74 pułku piechoty w Piotrkowie Trybunalskim. Bataliony marszowe pułków piechoty miały zostać zmobilizowane dopiero w II rzucie mobilizacji powszechnej. Pododdziały sanitarne dywizji, z wyjątkiem kompanii sanitarnej, mobilizował 4 Szpital Okręgowy w Łodzi. Kompania łączności 7 Dywizji Piechoty zmobilizowała wszystkie pododdziały łączności dywizji.
Działania wojenne
[edytuj | edytuj kod]Na skutek niekorzystnie rozwijających się działań wojennych, dywizja w nocy z 1 na 2 września 1939 r. wycofała się pod naciskiem niemieckiej 1 DPanc. z zajmowanych pozycji w rejonie Truskolasów i Kłobucka i obsadziła główny pas obrony wokół Częstochowy. W Wilkowiecku został rozbity szwadron dywizyjnej kawalerii, próbujący zatrzymać niemieckie czołgi i osłonić styk dywizji z Wołyńską Brygadą Kawalerii.
Walki o Częstochowę były prowadzone z sukcesem, przeciwnikowi zadano duże straty, ale wobec niekorzystnego rozwoju sytuacji na froncie 7 DP zmuszona była wycofać się z Częstochowy, by uniknąć okrążenia[9].
2 września gen. Gąsiorowski odebrał rozkaz od dowódcy Armii „Kraków” gen. Antoniego Szyllinga, aby wycofać się w rejon Janowa. Wieczorem, po odparciu kilku ataków, dywizja rozpoczęła odwrót. Po kilkugodzinnym marszu, rano 3 września dotarła do miejsca koncentracji. W tym czasie przybył łącznik z dowództwa Armii „Kraków”, doręczając dowódcy 7 DP rozkaz o kolejnym wycofaniu się w rejon Pradeł i współdziałania z Krakowską Brygadą Kawalerii, wycofującą się spod Woźnik za Pilicę.
Rozkaz nie został jednak wykonany, gdyż z rejonu Żarek i Lelowa na pozycje 74 pp uderzyła niemiecka 2 Dywizja Lekka. Wykorzystując dogodną sytuację, rozbiła 2/74 pp spełniający rolę płd. skrzydła straży bocznej i wdarła się w ugrupowanie obronne 7 DP.
Wkrótce Niemcy spotęgowali natarcie wspierane przez czołgi i samochody pancerne. Pomimo skutecznego ognia 7 pal, straty poniesione przez polskie pododdziały okazały się bardzo poważne. Również i Niemcy okupili to zwycięstwo stratą blisko 50 wozów bojowych.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Lel%C3%B3w_-_grave_16.jpg/220px-Lel%C3%B3w_-_grave_16.jpg)
Po południu – okrążone w lasach w rejonie Złotego Potoku – oddziały polskie podjęły próbę przebicia się przez pierścień okrążenia. Natarcie, wspierane przez artylerię, było w początkowej fazie skuteczne; kawaleria dywizyjna uderzająca z Janowa w kierunku Bystrzanowic spowodowała nawet panikę niemieckiego sztabu 2 Dywizji Lekkiej. Jednakże ogień z broni maszynowej wspierany działami czołgów okazał się decydujący. Zdziesiątkowany 74 pp zmuszony był do pozostania w okrążeniu. Wieczorem oddziały 7 DP podjęły jeszcze jedną próbę wyrwania się z okrążenia dwoma zgrupowaniami. Pierwsze, złożone z części 74 pp, resztek kawalerii dywizyjnej i batalionu saperów pod ogólnym dowództwem płk Wacława Wilniewczyca, zdołało wyrwać się z okrążenia. Dnia 5 września dotarło ono do Kielc. Kompania piechoty i pluton saperów, dowodzone przez płk Wilniewczyca stoczyły walkę na przedpolach Kielc z oddziałami 2 DLek. W walce tej zginęło 40 żołnierzy, a 60 odniosło rany. Następnie zgrupowanie to włączono do III batalionu 154 pp Grupy płk Glabisza. Po ciężkich walkach w okolicy Wiśniówki 6 września ze 154 pp sformowano w nocy z 6 na 7 września w okolicy Skarżyska-Kamiennej batalion zbiorczy i podporządkowano go 3 DP. Natomiast drugie zgrupowanie, kierowane przez zastępcę dowódcy 74 pp, ppłk dypl. Stanisława Wilimowskiego, wraz z dowództwem 7 DP poniosło olbrzymie straty i nie było już zdolne do dalszej walki. Przed południem 4 września resztki okrążonych jednostek w rejonie na płn.–zach. od Janowa złożyły broń. Zgrupowanie 27 pp, pod dowództwem ppłk. B. Panka oraz 25 pp – ppłk. A. Świtalskiego, wykrwawione w nocnych bojach, podczas starcia pod Ligotą Gawronną i Drochlinem zostały rozbite.
Rozbite oddziały podejmowały jeszcze na własną rękę próbę przebicia się. Nielicznym pododdziałom 7 Dywizji Piechoty udało się wydostać z okrążenia były to:
- I bateria 7 pułku artylerii lekkiej, część I batalionu 25 pułku piechoty, luźne grupy z 27 pułku piechoty oraz żołnierze batalionu ON „Kłobuck”. Pododdziały te dotarły w dniu 5 września do pozycji obronnych 36 Dywizji Piechoty nad rzeką Czarną. Sformowano z nich w lesie koło miejscowości Niebo batalion zbiorczy. Walczył on w pasie obrony 165 pułku piechoty.
- Resztki 74 pułku piechoty i kawaleria dywizyjna dotarła 5 września do Kielc.
- Część III batalionu 27 pułku piechoty przedostała się w rejon Gór Świętokrzyskich
- Część III batalionu 25 pułku piechoty tj. ok. 150 żołnierzy dołączyła w Solcu do Armii „Kraków”
- I batalion 74 pułku piechoty ok. 300 żołnierzy dotarł w rejon Ciepielowa, gdzie wziął udział w walce z niemieckimi jednostkami zmotoryzowanymi. Oddział polski został tutaj okrążony i po śmierci dowódcy majora Józefa Pelca złożył broń. Po bitwie oddziały podpułkownika Wessel'a w lesie Dąbrowa dokonały mordu na ok. 150 polskich żołnierzach.
- W dniu 4 września do Jędrzejowa wycofały się pododdziały z 7 Dywizji Piechoty:
- dywizyjna kompania kolarzy
- 7 bateria artylerii przeciwlotniczej
- kilka kolumn taborowych
Straty 7 Dywizji Jerzy Pelc-Piastowski szacował na co najmniej 800 zabitych i 1000 rannych, z kolei lista sporządzona na podstawie inwentaryzacji pochówków obejmuje około 400 znanych z nazwiska i ok. 150 bezimiennych żołnierzy pochowanych w rejonie walk[10]. Niemiecka 10. Armia w okresie walk z 7. Dywizją Piechoty oraz w opuszczonej Częstochowie poniosła straty ok. 170 zabitych i szacunkowo 250–550 rannych (zbliżone do przeciętnego stosunku strat niemieckich do polskich podczas kampanii)[10].
Odtworzenie dywizji w ramach Armii Krajowej
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Rozkazem Komendy Głównej AK z VII 1944 r. o reorganizacji struktur terenowych konspiracji zbrojnej na obszarze Okręgu Radom-Kielce AK została utworzona 7 Dywizja Piechoty AK „Orzeł”, w skład której wchodziły 27 i 74 pp.
Obsada personalna Dowództwa 7 DP
[edytuj | edytuj kod]- Dowódcy dywizji
- gen. ppor. Adam Mokrzecki (9 – 29 V 1919)
- gen. ppor. Leonard Skierski (15 V[11] – VII 1919)
- gen. ppor. Bronisław Teofil Babiański (VII – X 1919)
- gen. ppor. Franciszek Latinik (XI 1919 – III 1920)
- gen. ppor. Karol Schubert (III 1920 – VI 1921)
- gen. ppor. Eugeniusz Pogorzelski (VII 1921 – II 1923)
- gen. bryg. Emil Prochaska (III 1923 – VII 1925)
- gen. dyw. Stanisław Wróblewski (X 1925 – V 1926)
- gen. bryg. Mieczysław Dąbkowski (VI 1926 – XII 1933)
- gen. bryg. Wacław Stachiewicz (XII 1933 – 5 VI 1935)
- gen. bryg. Janusz Gąsiorowski (5 VI 1935 – IX 1939)
- Dowódcy piechoty dywizyjnej
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/Janicki_Kazimierz_p%C5%82k_dypl._kawaler_VM.jpg/160px-Janicki_Kazimierz_p%C5%82k_dypl._kawaler_VM.jpg)
- Osobny artykuł:
- płk piech. Emanuel Robert Herman (do 12 VIII 1923 → dowódca piechoty dywizyjnej 23 DP[12])
- płk SG Adam Nałęcz Nieniewski (12 VIII 1923 – III 1927[13])
- płk Czesław Fijałkowski (8 II 1928 – 28 I 1929)
- płk dypl. Emil Krukowicz-Przedrzymirski (29 X 1929 – 13 X 1931)
- płk dypl. Aleksander Zygmunt Myszkowski (13 X 1931 – 16 II 1935)
- płk dypl. Stanisław Maczek (16 II 1935 – 1938)
- płk dypl. Kazimierz Janicki (1938 – 1939)
- Szefowie sztabu
- Osobny artykuł:
- mjr p.d. SG Stanisław Borowiec (1920 – 7 X 1921)
- mjr SG (art.) Zenon Wiesław Antoni Adamowicz (7 X 1921 – I 1924 → Oddział IV SG[14])
- mjr SG (piech.) Józef Papeć (I 1924[15] – 13 IX 1925 → 57 pp[16])
- ppłk SG (piech.) Leopold Endel-Ragis (13 IX 1925 - 31 III 1927 → dowódca 8 pp Leg.)
- kpt. / mjr dypl. piech. Tadeusz Władysław Daniec (31 III 1927 – 24 VII 1929 → szef Oddziału Ogólnego Sztabu DOK VIII[17])
- mjr dypl. piech. Lucjan Stanek (24 VII 1929 – 23 X 1931 → DOK X)
- mjr dypl. art. Edward Bagieński (1 IX 1931 – 19 X 1933 → dowódca dywizjonu w 7 pal)
- mjr dypl. piech. Hipolit Słabicki (X 1933[18] – 4 X 1937)
- mjr / ppłk dypl. piech. Leopold Ombach (25 X 1937 – IX 1939)
Obsada personalna w marcu 1939 roku
[edytuj | edytuj kod]Ostatnia „pokojowa” obsada personalna dowództwa dywizji[7][a]:
Stanowisko | Stopień, imię i nazwisko |
---|---|
dowódca dywizji | gen. bryg. Janusz Tadeusz Gąsiorowski |
dowódca piechoty dywizyjnej | płk dypl. Kazimierz Bogumił Janicki |
szef sztabu | ppłk dypl. Leopold Aleksander Ombach |
I oficer sztabu | kpt dypl. art. Edward I Perkowicz |
I oficer sztabu (dubler) | kpt. dypl. Zygmunt Jarzęcki |
II oficer sztabu | kpt. adm. (art.) Stanisław Wołowiec |
komendant rejonu PW konnego | mjr kaw. Kazimierz Mikołajewski |
dowódca łączności | mjr łączn. Stanisław II Kochański |
oficer taborowy | kpt. tab. Feliks Żórawski |
oficer intendentury | kpt. int. Bolesław Grodzicki |
Żołnierze Dywizji (w tym OZ) – ofiary zbrodni katyńskiej
[edytuj | edytuj kod]- Osobne artykuły:
Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej Muzeum Katyńskiego[20]
Nazwisko i imię | stopień | zawód | miejsce pracy przed mobilizacją | zamordowany |
---|---|---|---|---|
Józef Ziemski[b] | podporucznik rezerwy | nauczyciel | Szkoła Powszechna w Wójcinie | Katyń |
Mikołajewski Kazimierz | major | żołnierz zawodowy | Charków |
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[19].
- ↑ Ppor. piech. Józef Ziemski – urodzony 8 II 1911 w Zalesiu, syn Benedykta i Marcjanny z domu Miturska. Absolwent szkoły powszechnej w Kozienicach. W 1931 ukończył seminarium nauczycielskie w Ursynowie. Następnie w 1933 ukończył Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 15 pułku piechoty. Od 1935 pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej w Żytniowie, a następnie od 1 IX 1937 jako nauczyciel i kierownik szkoły w Wójcine. Awansowany do stopnia podporucznika 15 I 1936. W sierpniu 1939 zmobilizowany do Oddziału Zapasowego 7 Dywizji Piechoty. Żonaty z Janiną z domu Wawrzynkowska, miał córkę Marię i syna Tadeusza. Aresztowany przez wojska sowieckie i przewieziony do obozu w Kozielsku[21][22].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Księga chwały piechoty 1937 ↓, s. 207.
- ↑ Jagiełło 2007 ↓, s. 46.
- ↑ Kurus 2016 ↓, s. 5.
- ↑ Almanach oficerski 1923 ↓, s. 40.
- ↑ Zawilski 2019 ↓, s. 791.
- ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 868.
- ↑ a b Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 532.
- ↑ Jurga 1975 ↓, s. 216.
- ↑ Adam Kurus: Częstochowa 1939: Zapomniana bitwa. Do broni. Portal historii ożywionej, 2012-05-17. [dostęp 2012-05-24]. (pol.).
- ↑ a b Arkadiusz Godzwon. Okiem przeciwnika. Straty osobowe niemieckiej 10. Armii w walkach z polską 7. Dywizją Piechoty. „Technika Wojskowa Historia”. 5/2017 (47), s. 86, wrzesień - październik 2017. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. ISSN 2080-9743.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 60 z 31 maja 1919 roku, poz. 1905.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 54 z 12 sierpnia 1923 roku, s. 502.
- ↑ Jaskulski 2013 ↓, s. 207.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 stycznia 1924 roku, s. 29.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 stycznia 1924 roku, s. 28.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 92 z 13 września 1925 roku, s. 503.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 199.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 195.
- ↑ Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
- ↑ Księgi Cmentarne – biogramy oficerów.
- ↑ Księgi Cmentarne – wpis 4345,
- ↑ www.wojcin.pl/katyn_1940
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Stanisław Borowiec: Nad Bugiem: walki osłonowe 7 Dywizji Piechoty (5 sierpnia – 11 września 1920). Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo – Wydawniczy, 1925, seria: Studja Taktyczne z Historji Wojen Polskich 1918 – 21, Tom VII.
- Karol Firich, Stanisław Krzysik, Tadeusz Kutrzeba, Stanisław Müller, Józef Wiatr: Almanach oficerski na rok 1923/24. T. III/2. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1923.
- Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
- Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939: organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. T. 7. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
- Waldemar Jaskulski: Generał brygady Józef Konstanty Olszyna-Wilczyński (1890-1939). Włocławek: Expol, 2013. ISBN 978-83-60541-09-8.
- Adam Kurus: 7 Dywizja Piechoty. Warszawa: Edipresse Polska SA, 2016, seria: Wielka Księga Piechoty Polskiej 1918–1939. ISBN 978-83-7945-599-7.
- Bronisław Prugar-Ketling (red.): Księga chwały piechoty. Warszawa: Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona, 1992.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
- Arkadiusz Tuliński: 6 Armia Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. T. 1 i 2. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2020. ISBN 978-83-8229-062-2.
- Lech Wyszczelski: Wojsko Polskie w latach 1918-1921. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2006. ISBN 83-89729-56-3.
- Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września. Kraków: Znak Horyzont, 2019. ISBN 978-83-240-5692-7.
- Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Pruszków 1995, ISBN 83-85621-87-3.