V – Wikipedia, wolna encyklopedia
V v
V (minuskuła: v) (fał) – dwudziesta druga litera alfabetu łacińskiego. W ortografii polskiej używana przy zapisywaniu części zapożyczeń z innych języków, a także jako symbol lub skrót oraz w tak nietypowych zastosowaniach jak tablice rejestracyjne pojazdów. W dawnym języku polskim stosowana była niekiedy do zapisywania samogłoski u. Litera ta występuje w etnolekcie słowińskim, przez niektórych językoznawców uważanym za dialekt języka polskiego[1].
Litera V oznacza zwykle spółgłoskę wargową [v], [ʋ] lub [f]. Nazwę tej litery w języku polskim wymawia się (z niemieckiego) fał, rzadziej spotyka się wymowę we[2].
Inne reprezentacje litery V
[edytuj | edytuj kod]Sygnalizacja | Język migowy | Alfabet Braille’a | ||||
---|---|---|---|---|---|---|
flaga Międzynarodowego Kodu Sygnałowego | Alfabet semaforowy | Kod Morse’a | francuski | kanadyjski | polski | |
![]() | ![]() | ⓘV | ![]() | ![]() | ![]() |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Friedrich Lorentz, Slovinzische Grammatik, I, St.Petersburg 1903
- ↑ prof. Jan Miodek, Be, ce, wu, fał
Encyklopedie internetowe (litera alfabetu łacińskiego):