Alfabet francuski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Alfabet francuski – alfabet oparty na alfabecie łacińskim, służący do zapisu języka francuskiego.
26 podstawowych liter łacińskich:
Litera | Nazwa litery (IPA) | Nazwa litery francuska |
A | /ɑ/ | a |
B | /be/ | bé |
C | /se/ | cé |
D | /de/ | dé |
E | /ə/ | e |
F | /ɛf/ | effe |
G | /ʒe/ | gé |
H | /aʃ/ | ache |
I | /i/ | i |
J | /ʒi/ | ji |
K | /ka/ | ka |
L | /ɛl/ | elle |
M | /ɛm/ | emme |
N | /ɛn/ | enne |
O | /o/ | o |
P | /pe/ | pé |
Q | /ky/ | qu |
R | /ɛʁ/ | erre |
S | /ɛs/ | esse |
T | /te/ | té |
U | /y/ | u |
V | /ve/ | vé |
W | /dublə ve/ | double vé |
X | /iks/ | icse |
Y | /igʁɛk/ | i grec |
Z | /zɛd/ | zède |
We francuskim alfabecie istnieją także dwie specjalne ligatury:
Czternaście znaków – głównie litery samogłosek – jest opatrzonych znakami diakrytycznymi, takimi jak akcenty, daszki, cedylle i dierezy.
Łącznie daje to 42 znaki (26+2+14).