Benedykt I – Wikipedia, wolna encyklopedia
Papież Biskup Rzymu | |
![]() | |
Data urodzenia | ok. 525 lub 525 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 30 lipca 579 |
Papież | |
Okres sprawowania | 2 czerwca 575–30 lipca 579 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Pontyfikat | 2 czerwca 575 |
Benedykt I (ur. w Rzymie, zm. 30 lipca 579 tamże) – 62. papież w okresie od 2 czerwca 575 do 30 lipca 579[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był Rzymianinem, jego ojcem był Bonifacy[2].
Zatwierdzenie cesarza Justyna II uzyskał dopiero jedenaście miesięcy po wyborze na Stolicę Piotrową[2]. W okresie jego pontyfikatu Rzym nękały najazdy Longobardów (579) oraz klęski głodu i zarazy[1]. Ponieważ pomoc cesarska przychodziła z opóźnieniem lub była zbyt mała, w czasie oblężenia Benedykt zmarł[2].
Papież szukał porozumienia z innymi biskupami Italii – zawarł porozumienie z biskupem Mediolanu, nie udało mu się jednak pojednać z biskupem Akwilei. W 578 mianował Rzymianina, Jana III na biskupa Rawenny, a także odwołał ze stanu zakonnego i przeniósł do diakonatu Grzegorza I, późniejszego papieża[2].
Został pochowany w bazylice św. Piotra[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 36. ISBN 83-7006-437-X.
- ↑ a b c d e John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 94-95. ISBN 83-06-02633-0.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Pope Benedict I. Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-09-29]. (ang.).