15 Dywizja Strzelecka (ZSRR) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | sierpień 1941 |
Nazwa wyróżniająca | Siwaszsko-Szczecińska |
Tradycje | |
Rodowód | Inzienska Rewolucyjna Dywizja, |
Działania zbrojne | |
II wojna światowa agresja ZSRR na Polskę front wschodni | |
Organizacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | |
Rodzaj wojsk | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
15 Dywizja Strzelecka (ros. 15-я стрелковая дивизия) – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej.
Sformowana w czerwcu 1918 w Inzje, w guberni Simbirskskiej (obwód Uljanowsk) jako Inzjenskaja rewolucyjna dywizja, od 18 kwietnia 1919 jako 1 Inzjenskaja Dywizja Piechoty, od 30 kwietnia 1919 jako 15 Inzjenskaja Dywizja Piechoty.
Wyróżniona w walkach w latach wojny domowej nagrodzona nazwą honorową „Siwaszskaja” (1921), nagrodzona Orderem Czerwonego Sztandaru (1921), Honorowym Rewolucyjnym Czerwonym Sztandarem (1928) i Orderem Lenina (1936). Od września 1939 jako 15 Dywizja Zmotoryzowana.
W sierpniu 1941 przekształcona w 15 Dywizję Strzelecką, wchodziła kolejno w skład: 9 Armia, 18 Armia, 6 Armia, 12 Armia, 37 Armia, 13 Armia, 70 Armia, 61 Armia i od kwietnia 1944 65 Armia.
Szlak bojowy
[edytuj | edytuj kod]- walki w Mołdawii
- bitwa pod Humaniem
- walki w okręgu Artiomowska
- operacja obronna woronieżsko-woroszyłowgradzka 1942
- operacja ofensywna woronieżsko-kastornienska 1943
- bitwa na łuku kurskim
- operacja czernigowsko-prypecka
- operacja gomielsko-rieczycka
- operacja kalinkowiczsko-możyrska
- operacja białoruska
- operacja mławsko-elbląska
- operacja pomorska
- operacja berlińska
15 Dywizja Strzelecka musiała toczyć ciężkie walki o zdobycie Dobrodzienia. Atak od czoła załamał się. Rosjanie musieli otoczyć miasteczko z trzech stron i dopiero koncentryczny atak drugiego dnia walk powiódł się. Miasto zostało zdobyte 21 stycznia 1945. Było niemal doszczętnie zniszczone.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Za bojowe zasługi nagrodzona honorową nazwą „Szczecińska” (Sztiettinskaja) (czerwiec 1945) oraz Orderem Suworowa drugiego stopnia. Wielu jej żołnierzy nagrodzono orderami i medalami, 11 tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.
Dowódcy dywizji
[edytuj | edytuj kod]Dywizją dowodzili:
- kombrig Michaił Sołomatin (był w 1939)[1]
- generał major N.N. Biełow (1941), pułkownik, od października 1942
- generał major A.N. Słyszkin (1941–1943)
- pułkownik W.N. Dżandżgawa (1943)
- pułkownik W.I. Bułchakow (1943)
- pułkownik, od czerwca 1944 generał major D.J. Griebiennik (1943–1945)
- pułkownik A. P. Wariuchin (1945).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zarzycki 2014 ↓, s. 344.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Piotr Zarzycki: Suplement do września 1939. Ordre de Bataille armii niemieckiej, słowackiej i sowieckiej wraz z obsadami personalnymi. Warszawa: Księgarnia Historyczna, 2014. ISBN 978-83-933204-7-9.
- Сивашцы в боях и труде (Siwaszcy w walkach i pracy), Ер., 1978
- Маковеев М. С, По следам легенды (Po śladach są legendy), М., 1966
- Джанджгава В. Н., Немеренные версты (Wykręcone wiorsty), М., 1979
- RKKA – 15-я Сивашско-Штеттинская дважды Краснознаменная стрелковая дивизия. [dostęp 2010-12-18]. (ros.).
- https://web.archive.org/web/20090719004242/http://victory.mil.ru/rkka/units/05/index.html