4 Dywizja Strzelców (RFSRR) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1919 |
Tradycje | |
Rodowód | |
Działania zbrojne | |
wojna domowa w Rosji wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Zadorożem (4–6 lipca 1920) bitwa pod Makowem (9 sierpnia 1920) | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk | |
Podległość |
4 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki
[edytuj | edytuj kod]Sformowana w czerwcu 1919 z resztek Litewskiej Dywizji Strzelców[1]. 1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 8254 żołnierzy z tego piechoty 5841, a kawalerii 380. Na uzbrojeniu posiadała 111 ciężkich karabinów maszynowych i 29 dział[2].
W dniu 23 sierpnia 1920 roku po skutecznym ataku polskiego 59 pułku piechoty na Łomżę wielu żołnierzy dywizji dostało się do polskiej niewoli.
Dowódcy dywizji
[edytuj | edytuj kod]Struktura organizacyjna
[edytuj | edytuj kod]Skład w sierpniu 1920[3]:
- 10 Brygada Strzelców
- 28 pułk strzelców
- 29 pułk strzelców
- 30 pułk strzelców
- 11 Brygada Strzelców
- 31 pułk strzelców
- 32 pułk strzelców
- 33 pułk strzelców
- 12 Brygada Strzelców
- 34 pułk strzelców
- 35 pułk strzelców
- 36 pułk strzelców
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Odziemkowski 2004 ↓, s. 92.
- ↑ Moszczeński 2020 ↓, s. 248.
- ↑ Materiały do historii T.I/1 1935 ↓, z. 30.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Józef Moszczeński: Rosyjski plan bitwy nad Wisłą w 1920. W: Izabela Borańska-Chmielewska (projekt): Polskie zwycięstwo dla wolności Europy; księga pamiątkowa arma virumque cano; 100-lecie bitwy warszawskiej 1920. Warszawa: Wojskowy Instytut Wydawniczy; Centralna Biblioteka Wojskowa, 2020. ISBN 978-83-955800-5-5.
- Materiały do historii wojny 1918-1920 r. T. I/1 Bitwa Warszawska – Bitwa nad Bugiem 27 VII – 7 VIII 1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1935.
- Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek: Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1990, seria: Monografie Instytutu Nauk Społecznych.
- Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.