Bitwa pod Hrebionką – Wikipedia, wolna encyklopedia
Wojna polsko-bolszewicka | |||
Czas | 9 lipca 1920 | ||
---|---|---|---|
Miejsce | pod Hrebionką[a] | ||
Terytorium | |||
Przyczyna | ofensywa Frontu Zachodniego | ||
Wynik | zwycięstwo Polaków | ||
Strony konfliktu | |||
| |||
Dowódcy | |||
| |||
Siły | |||
| |||
Straty | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/89/A.Przybylski_-_Szkic_nr_19.jpg/250px-A.Przybylski_-_Szkic_nr_19.jpg)
Bitwa pod Hrebionką – walki polskiego 16 pułku piechoty mjr. Karola Weissa de Helmenau z oddziałami sowieckiej 17 Dywizji Strzelców w czasie lipcowej ofensywy Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Sytuacja ogólna
[edytuj | edytuj kod]W pierwszej dekadzie lipca przełamany został front polski nad Autą, a wojska Frontu Północno-Wschodniego gen. Stanisława Szeptyckiego cofały się pod naporem ofensywy Michaiła Tuchaczewskiego[2]. W nocy z 6 na 7 lipca sforsowała Berezynę sowiecka 16 Armia Nikołaja Sołłohuba i nacierała na zachód wiążąc walką wojska polskiej 4 Armii i Grupy Poleskiej gen. Władysława Sikorskiego[3][4]. Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego nakazało powstrzymanie wojsk sowieckiego Frontu Zachodniego na linii „dawnych okopów niemieckich” z okresu I wojny światowej[5].
- Osobny artykuł:
Walki pod Hrebionką
[edytuj | edytuj kod]Podczas walk odwrotowych toczonych nad Berezyną odwodowy 16 pułk piechoty z 6 Dywizji Piechoty 9 lipca 1920 uderzył na Hrebionkę. Podczas kilkugodzinnej bitwy z oddziałami sowieckiej 17 Dywizji Strzelców parokrotnie dochodziło do „walk na bagnety”. W momencie, kiedy piechota sowiecka wdarła się w głąb ugrupowania 16 pułku piechoty, skutecznie kontratakował IV szwadron 4 pułku ułanów. Szarża polskiej jazdy rozbiła wysunięte do przodu oddziały przeciwnika. Wieczorem pułk otrzymał rozkaz odwrotu i obsadzenia Świsłoczy[1][6].
- Osobny artykuł:
Bilans walk
[edytuj | edytuj kod]Sukces boju pod Hrebionką 16 pułk piechoty i szwadron 4 pułku ułanów okupił stratą 58 poległych i rannych. Zginął między innymi dowódca 7 kompanii podporucznik Stanisław Danecki i por. Skuratowski z 4 pułku ułanów[7]. Na pobojowisku znaleziono ciała 127 poległych czerwonoarmistów[1].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Hrebionka, wś, powiat ihumeński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 175 . Obecnie Hrebinka (biał. Гребінка) w rejonie czerwieńskim (biał. Червенський район), miejscowość na Białorusi, na południowy wschód od Mińska[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Odziemkowski 2004 ↓, s. 152.
- ↑ Cisek, Paduszek i Rawski 2010 ↓, s. 49.
- ↑ Przybylski 1930 ↓, s. 159.
- ↑ Odziemkowski 2013 ↓, s. 62.
- ↑ Odziemkowski 2004 ↓, s. 277.
- ↑ Bayer 1929 ↓, s. 20.
- ↑ Znamirowski 1928 ↓, s. 19.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stefan Bayer: Zarys historii wojennej 4-go pułku Ułanów Zaniemeńskich. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Janusz Cisek, Konrad Paduszek, Tadeusz Rawski: Wojna polsko-sowiecka 1919–1921. Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2010.
- Janusz Odziemkowski. Bitwa nad Autą, 4–6 lipca 1920 roku. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 14(65)/1 (243), s. 51-74, 2013. Warszawa: Wydawnictwo Czasopisma Wojskowe. ISSN 0043-7182.
- Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919–1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
- Adam Przybylski: Wojna polska 1918–1921. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1930.
- Franciszek Znamirowski: Zarys historii wojennej 16-go pułku piechoty. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.